OUR VIEWS/EDITORIALS

තීරු ලිපි

ජාත්‍යන්තර පුවත්

ආර්ථික සහ සමාජ

The Most/Recent Articles

''දේශපාලඥයෝ කියන්නෙත් මිනිස්සු, අපි හැමෝටම නිවාඩු ඕනි'' - ජසින්ඩා

මහේෂ් හපුගොඩ 


ජසින්ඩා ආර්ඩන්. නවසීලන්තය මෑතකාලයේ තෝරාගත්ත ජනප්‍රියම අගමැති කෙනෙක්. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීන් විසින් ගොඩක් අගය කරපු කෙනෙක්. ලේබර් පක්ෂේ අපේක්ෂිකාව හැටියට දැනටත් එයාගේ ජනප්‍රිය බව එතරම් අඩුවෙලා නැහැ.

හැබැයි ජනප්‍රිය බව ඒ විදියටම තියෙද්දී එයා අගමැතිකමට සමුදෙන්න තමයි දැන් සුදානම. පෙබරවාරි මාසේ 7 වැනිදා එයා ඒ තනතුරට සමුදීල අළුත් කෙනෙකුට ඒ වගකීම් බාරදෙන්න තමයි ලෑස්තිය.

එයා මෙහෙම කියනවා. ''ආයෙත් පාරක් චන්දෙ ඉල්ලන්න තරම් මට ශක්තිය නැහැ කියල හිතෙනවා. රටක් පාලනය කරනවා කියන්නේ අතිශයින් දුෂ්කර සහ වෙහෙසකර වැඩක්. ඉතාම බාරදූර වැඩක්. ඉතින් තමන්ගේ ශක්තිය ටැංකි පුරවල තියෙන්න ඕනි. අමතර එන එක එක අනපේක්ෂිත වැඩ වෙනුවෙන් පුරවපු ටැංකියට අමතරව තව පොඩ්ඩක් වැඩිපුරත් තියෙන්න ඕනි'' (reserve) 

''රටේ නායකත්වය නැවත ගන්න තරම් මගේ ටැංකියේ තෙල් තියනවා කියල මම හිතන්නේ නැහැ. ඒ නිසා ඒ වැඩේට සාධාරණයක් ඉටු කරන්න මට බැරිවේවි. ඒ නිසා මගේ රටේ මිනිස්සුන්ට සාධාරණයක් වෙන එකක් නැහැ''.

''අවුරුදු හයකට පස්සේ මට කියන්න තියෙන්නේ මෙච්චරයි...අපිත් මිනිස්සු. දේශපාලඥයෝ කියන්නෙත් මිනිස්සු. අපි හැමෝටම නිවාඩු ඕනි. පිටවීමේ තැනක් තියෙන්න ඕනි''.

ඇයගේ මෙම නික්මයාමේ නිවේදනය නවසීලන්තය විතරක් නෙවෙයි ලෝකයම පුදුමයට පත්කරමින් තියනවා. මොකද ඇය ලෝකයේම ජනප්‍රියයි. විශේෂයෙන් වාර්ගික සහ ලිංගිකත්ව විවිධත්වයට ගරුකරපු කෙනෙක් හැටියට ජසින්ඩා ලෝකයේම අවධානය දිනාගත්ත ගෝලීය චරිතයක්.



තව සති තුනකින් ‘ජාතික ප්‍රශ්නයත්’ ඉවරයි!


ගාමිණී වියන්ගොඩ

75 වැනි නිදහස් දවස වන විට අපේ ‘ජාතික ප්‍රශ්නයට’ විසඳුමක් හොයාගමු යැයි මීට සති කිහිපයකට කලින් ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහ කීවේය. ඒ යෝජනාවට ‘හා’ කී දෙමළ ජාතික සන්ධානය ඇතුළු උතුරේ දේශපාලන පක්ෂ, ජනාධිපතිවරයාගේ ආරාධනය පරිදි ඔහු සමග සාකච්ඡා පටන්ගත්තේය. ඒ සාකච්ඡා තුළ පැවති ඇල්මැරුනු ස්වභාවය තුළ, තවදුරටත් ඒවා පවත්වාගෙන යාමේ අරුතක් නැති බව මේ වන විට හොඳින්ම පෙනී ගොස් ඇති බැවින්, ඉදිරි සතිය ඇතුළත යම් ප්‍රගතියක් නොලැබුණොත් තමන් එම සාකච්ඡාවලින් ඉවත් වන බව දෙමළ ජාතික සන්ධානය මේ වන විට කියමින් සිටී.

යම් ප්‍රශ්නයකට ඉදිරිපත් කරන විසඳුමක්, බොහෝවිට එම ප්‍රශ්නයට නොව, වෙනත් ප්‍රශ්නයකට ‘විසඳුමක්’ වීමට පිළිවන. ජනාධිපතිවරයා මේ කියන විසඳුම ඉදිරිපත් කෙළේම, ඉලක්කගත ප්‍රශ්නය එල්ල කරගෙන නොව, දෙවැනුව කී ප්‍රශ්නය රහසින් හිතේ ධාරණය කරගෙන බව පැහැදිලියි. ‘ජාතික ප්‍රශ්නයට’ විසඳුමක් අහවල් දාට කලින් සොයාගමු යැයි රනිල් වික්‍රමසිංහ ජනාධිපතිවරයා කියන විට, ඉලක්කගත සැබෑ ප්‍රශ්නය ඔහුගේ හිතේ අහලකවත් තිබුණේ නැත. ඔහුගේ හිත තුළ රහසින් සැඟව තිබුණේ දෙවැනි ප්‍රශ්නයයි. ඒ වනාහී, කිසි දෙයක් කරකියාගත නොහැකි තත්වයකට පත්ව සිටින මොහොතක, හැකිතාක් විවිධ පරාසයන් ඔස්සේ රටේ අවධානය විවිධ දිසාවන් වෙත විසුරුවා හැරීම සඳහා පාලකයෙකු සිය සේවයට යොදාගන්නා අනාදිමත් තනුක අභ්‍යාසයකි. පොහොට්ටුව හැරුණු විට රටේ වෙනත් කිසි පාර්ශ්වයක අනුග්‍රහයක් නොමැතිව සිටි ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහට ටික කාලයකට හෝ උතුරු-නැගෙනහිර දෙමළ පාර්ශ්වයේ සෘජු සහයෝගය නැතත්, යම් හෙයකින් ඒ පාර්ශ්වයෙන් ඇති විය හැකි විරෝධයක් වෙතොත් එය සමනය කරගැනීමේ හෝ ක්‍රමයක් මේ මගින් ලබාගත හැකි වේය යන විශ්වාසයක් හිතේ තිබුණාට සැක නැත. ඒ කිසිවක්ම නැතත්, ඊට වඩා ආසන්නතම සහ පුපුරනසුළු දකුණේ ජනතාවකගේ දෛනික පැවැත්මේ කඨෝර භාවය පිළිබඳ කාරණාවෙන් වෙනත් දිසාවක් වෙත ඔවුන්ගේ අවධානය හරවා තබා ගැනීමත් පාලකයාට ප්‍රයෝජනවත් වන්නේය. 

ජාතික ප්‍රශ්නයට විසඳුම් සෙවීම යනු ‘සෙල්ලම් ගෙවල්’ දැමීම වැනි වැලිකෙළියේ කාරණයක් නොවේ. “ආ එහෙනම් එන්න, අපි ඔක්කොම එකට වාඩි වෙලා පෙබරවාරි 04 වැනිදාට කලින් මේක ඉවරයක් කරගමු” යැයි කීමෙන් තමන්ගේ ප්‍රතිපත්තිගරුක භාවයක් සහ පරිණත භාවයක් පිළිබඳ අදහසක් උතුරේ සමස්ත සමාජයටත්, දකුණේ ප්‍රගතිශීලි ප්‍රජාවටත් ප්‍රක්ෂේපණය වෙතැයි රනිල් වික්‍රමසිංහ ජනාධිපතිවරයා සිතන්නේ නම්, එය පරණ ක්‍රමයටම තවමත් කටයුතු කිරීමට හැකියාව ඇතැයි ගත් මතිභ්‍රමයකට වැඩි දෙයක් නොවේ.  

අනිත් අතට, මෙය සති කිහිපයක වටමේස සාකච්ඡාවකින් විසඳාගත හැකි ප්‍රශ්නයක් යැයි මොහොතකට සිතුවත්, අවුරුදු 75 ක් තිස්සේ එවැනි පහසු ප්‍රශ්නයක් විසඳා නොගත්තේ මන්ද සහ ඊට වගකිවයුත්තේ කවුරුන්ද යන ප්‍රශ්නය මෙහිදී මතුවෙයි. ජාතික ප්‍රශ්නය විසඳීමට පැහැදිලි ජනවරමක් ලැබුණු අවස්ථා මින් පෙර අපට ලැබී තිබුණි. ඉන් වඩාත් කැපීපෙනුණු අවස්ථාව වන්නේ 1994 දී චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායකගේ ජයග්‍රහණයයි. ඒ ජනවරම අවුරුදු දහයක කාල පරාසයක් දක්වා විහිදුණි. එහෙත්, ඒ ප්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන් ඒ කාලය තුළ එක අඟලක්වත් අප ඉදිරියට ගියේ නැත. ඉන්පසු 2015 දී නැවතත් ඒ කාරණයම අන්තර්ගත කරගත් වැඩපිළිවෙලක් සඳහා ජනවරමක් ලැබුණි. ඒ, මෛත්‍රීපාල සිරිසේන/රනිල් වික්‍රමසිංහ යහපාලන ආණ්ඩුවටයි. අවුරුදු පහක් අවසානයේ අප සිටියේ කලින් සිටි තැනමයි.    

ලංකාවේ ජාතික ප්‍රශ්නය අරභයා වන අවම ප්‍රායෝගික විසඳුමක් වශයෙන් සැලකිය හැකි 13 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය තුළ අඩංගු පළාත් සභා ක්‍රමය පවා අපට ලැබුණේ, ඉන්දියාවේ මැදිහත්වීම/බලහත්කාරය මත මිස අපේ නායකයන්ගේ අවංක කැපවීමක් නිසා නොවේ. මෙයින් මා කීමට අදහස් කරන්නේ, ජාතික ප්‍රශ්නය විසඳීම සඳහා සැබෑ ජනවරමක් ලැබුණු අවස්ථාවලදී පවා අපෙන් මඟහැරුණු ඔය කියන විසඳුම, කිසි ජනවරමක් නැති වර්තමාන රනිල් වික්‍රමසිංහ ජනාධිපතිවරයාගේ කටවචනයෙන් අද ඉෂ්ට කරගත හැක්කේ කෙසේද යන කාරණයයි. ඊටත් වඩා, මීට කලින් ඔහු රටේ නායකත්වයට පත් සෑම අවස්ථාවකදීම සහ මේ ප්‍රශ්නය අරභයා ඔහු මැදිහත් වූ සෑම අවස්ථාවකදීම ඔහුගේ ප්‍රතිපත්තිමය සහායට සිටි (චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක සහ මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ඇතුළු) බලවේග සහ කඳවුරු වෙනුවට අද ඔහු සමග සිටින්නේ, ලංකාවේ ජාතික ප්‍රශ්නය යුද්ධයෙන් අහවර කළ හැකි යැයි ප්‍රතිපත්තිමය වශයෙන් ගත් කඳවුරකි. ඊට හොඳම උදාහරණය, ඔහු ළඟින්ම අද වාඩි වී සිටින අගමැති දිනේෂ් ගුණවර්ධනයි. ජනාධිපතිවරයාගේ වර්තමාන ඇමති මණ්ඩලය තුළ, රටේ ජාතික ප්‍රශ්නයට දේශපාලන විසඳුමක් ලබා දීම වෙනුවෙන් අතීතයේ සිට ක්‍රියාකාරී වූ එක් අයෙකු හෝ ඇතොත් කරුණාකර අපට පෙන්වා දෙන්නැයි ඔහුගෙන් අපට මෙහිදී ඉල්ලා සිටිය හැකිය. 

දෙමළ දේශපාලනය

ඒ නිසා, ලබන පෙබරවාරි 4 වැනිදාට කලින් මේ ප්‍රශ්නය ඉවරයක් කරගමු යැයි ඔහු කියූ කතාව ප්‍රයෝග දේශපාලනයේ නිරූපණයක් මිස අවංක ආයාසයක් පිළිබඳ අපේක්ෂාවක් වශයෙන් ගත හැකි දෙයක් නොවන බව පැහැදිලියි. එහෙත්, කුඩා ළමයෙකුට වුවත් වැටහෙන එම සත්‍යය, දෙමළ ජාතික සන්ධානය ඇතුළු, මේ ජාතික ප්‍රශ්නයෙන් පරම්පරා ගණනක් එක දිගට විඳවා ඇති දෙමළ සමාජයට නොවැටහුණේ ඇයි? ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහ වැලිකෙළියේ සෙල්ලමට අත වැනූ සැණින් දෙමළ පක්ෂ එක පයින් ඊට සහභාගී විය. ආර්. සම්බන්ධන් වැනි දීර්ඝ කාලීන අත්දැකීම් ඇති කෙනෙකුට මේ මායාව නොවැටහුණේද? නැත, ඔවුන්ට ප්‍රෝඩාව නොවැටහුණා නොව, ඔවුනුත් දේශපාලනයක නිරත විය යුතුව තිබුණි. ඔවුන්ගේ දේශපාලනය දෙයාකාර ය. පළමුව, උතුරු-නැගෙනහිර ඡන්දයෙන් පත්ව සිටින තමන්, එම ජනතාවගේ ප්‍රශ්නවලට විසඳුම් සෙවීමේදී යම් සාර්ථකත්වයක් අත්කර ගැනීමේ සමත්කමක් දක්වා ඇති බව එම ජනතාවට පෙන්නුම් කළ යුතුය. එය, ඔවුන්ගේ ඊළඟ මැතිවරණයේදී ප්‍රයෝජනවත්ව ය. දෙවැනුව, එය අසාර්ථක වෙතොත්, මහජාතියට එරෙහිව මුහුණටමුහුණ ලා සිටගැනීම වෙනුවට, මහජාතිය සමග එකට මැදිහත්වීම තුළින්, එකී මහජනතාවගේ නායකත්වයේ ප්‍රෝඩාව, දකුණේ සමාජයට නැතත් උතුරේ සමාජයට නිරාවරණය කිරීම ය. 

මෙය, චෙල්වනායගම්ගේ කාලයේ සිට අත්හදාබැලූ දේශපාලනයකි. ඕනෑම රටක සුළු ජාතියකට, තමන්ගේ දේශපාලනය කිරීමට සිදුවන්නේ එවැනි සීමිත ආකෘතියක් තුළයි. 1950 දශකයේදී බණ්ඩාරනායක සමග චෙල්වනායගම්ගේ ගිවිසුම්ගත වීම අසාර්ථකත්වයකින් අවසන් වූවත්, ඒ චෙල්වනායගම්ම 1960 දශකයේදී ඩඩ්ලි සේනානායක සමගත් සම්මුතිගත විය. එයත් අවසන් වුණේ අසාර්ථකත්වයෙනි. එය, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජයක් තුළ ඕනෑම සුළු ජාතියක් මුහුණදෙන කටුක යථාර්ථයකි. මෙසේ අසාර්ථක වන සෑම අවස්ථාවක් පාසාම, එම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය කෙරෙහි පවතින විශ්වාසයේ පළුදු වීමක් සුළුජාතිය තුළ ඇති කෙරේ. කැරලිකාරීත්වය සහ ප්‍රචණ්ඩත්වය උපදින්නේ ඒ පරිසරයෙනි. එහිදී, ප්‍රජාතන්ත්‍රීය ප්‍රවාහය වෙනුවට ඉන් පිටස්තර ප්‍රචණ්ඩකාරී මාවතක්, විශේෂයෙන් තරුණ පරම්පරාව විසින් අත්හදාබලනු ලැබේ. එල්.ටී.ටී.ඊ. ඇතුළු උතුරේ තරුණ කැරලිකාරීත්වය එහිදී අපට අභිමුඛ විය. එය අවසන් වූ ඉතිහාස කතාව කවුරුත් දනිති. 

දැන් මගේ යෝජනාව මෙයයි. ඉතිහාසය නැවතත් ඊට වඩා නරුම ආකාරයෙන් සිදු නොවීමට නම්, පරණ සෙල්ලම දැන්වත් නතර කළ යුතුය. දෙමළ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සහ පාර්ලිමේන්තුවාදී දේශපාලන ප්‍රවාහය, දැනුවත්ව හෝ නොදැනුවත්ව, මහජාතික දේශපාලනයේ අවශ්‍යතාවන් වෙනුවෙන් නොමඟ නොයැවිය යුතුය. ජාතික ප්‍රශ්නය විසඳීම වෙනුවෙන් දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ පෙනී සිටි රනිල් වික්‍රමසිංහ වැනි කෙනෙකු, ජාතික ප්‍රශ්නයට විසඳුමක් නොදී සිටීමටත් වඩා, විසඳුමක් පිළිබඳ මායාවක් හිතාමතා ගෙතීම බරපතළ අනර්ථයකි. 

ප්‍රායෝගික කාරණා දෙකක්

දැන් අපි වර්තමාන සන්දර්භයේ අතුරු කතාවකට යොමු වෙමු. මේ කියන සාකච්ඡාවලදී දෙමළ ජාතික සන්ධානය ඉල්ලා සිටි ප්‍රාථමික කාරණා දෙකක් තිබුණි. එකක්, දැනට හිරභාරයේ සිටින දෙමළ දේශපාලන සිරකරුවන් නිදහස් කළ යුතු බවයි. දෙක, යුද්ධ කාලයේ හමුදාව සහ වෙනත් රාජ්‍ය ආයතන විසින් අල්ලා ගත් සාමාන්‍ය දෙමළ වැසියන්ගේ ඉඩම්කඩම් ආපසු එම වැසියන්ට පවරා දිය යුතු බවයි. මේ ඉල්ලීම් දෙකම, පරිපාලනමය වශයෙන් ඉටු කළ හැකි ප්‍රායෝගික කාර්යයන් ය. 

පළමු කාරණය හෙවත් දෙමළ දේශපාලන සිරකරුවන්ගේ ප්‍රශ්නය ගත්තොත්, දැනට හිරභාරයේ සිටින්නේ 50 දෙනෙකුටත් වඩා සුළු පිරිසක් බව කියැවෙයි. සමහර මාධ්‍ය වාර්තා කර තිබුණු පරිදි 20 දෙනෙකුටත් අඩු පිරිසකි. ඒ අතරින් 14 දෙනෙකු පමණක්, නඩු විභාගයකින් පසු වැරදිකරුවන් වූවන් ය. මොවුන් භයානක ත්‍රස්තවාදීන් යැයි අපි මොහොතකට උපකල්පනය කරමු. එවැනි පුද්ගලයන් සමාජයට මුදාහැරීම භයානක තමයි. එහෙත් කරුණා අම්මාන් සහ පිල්ලෙයාන් වැනි පුද්ගලයන්ගේ ගනයට වැටෙන කිසිවෙකු මේ කියන පිරිස අතර නැත. ඔවුන් දෙන්නාම, ඇමතිවරුන් දක්වා උසස් වුණි. එල්.ටී.ටී.ඊ. ජාත්‍යන්තර ව්‍යාපාර ජාලය භාරව සිටි කේ.පී. හෙවත් කුමරන් පත්මනාදන්, නැව් ඇතුළු එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානයේ මහා ධනස්කන්ධයක් සහිතව රාජපක්ෂලාගේ රාජ්‍ය අනුග්‍රහයෙන් නිරුපද්‍රිතව ලංකාවට ගොඩබැස්සේය. ‘දි අයිලන්ඩ්’ පුවත්පතේ මාධ්‍යවේදී ෂමින්ද්‍ර ෆර්ඩිනැන්ඩෝ විසින් මීට කලකට පෙර ඔහු සමග පවත්වන ලද සම්මුඛ සාකච්ඡාවක වාර්තාවකින් පසු, ඔහු පිළිබඳ කිසි තොරතුරක් අපට අසන්නට නැතත්, ඔහු හිරේකට නොගිය බව නම් සහතිකයි. ඉතිං, මෙකී එල්.ටී.ටී.ඊ. නායකයන්ට රාජ්‍ය ආරක්ෂාව සහ වරප්‍රසාද ආදී සියල්ලමත් සැපයිය හැකි නම්, අර කී දෙමළ දේශපාලන සිරකරුවන් නිදහස් කිරීමට ඇති බාධකය කුමක්ද?

සුළු අතුරුකතාවකට අවසර: සිවලිංගම් ආරුරම් දෙමළ රැඳවියෙකි. මොරටුව විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉංජිනේරු උපාධිධාරියෙකි. එවකට රාජ්‍ය ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරයා වශයෙන් සිටි ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ඝාතනය කිරීමේ අරමුණින් කොළඹ පිත්තල හංදියේදී දියත් කළ බෝම්බ ප්‍රහාරයේ සැකකරුවෙකු වශයෙන් 2006 දී අත්අඩංගුවට පත්වන විට ඔහු පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ ශාස්ත්‍රපති උපාධි අපේක්ෂකයෙකි. මතක තියාගන්න: දැන් අවුරුදු 17 ක් තිස්සේ කොළඹ මැගසින් බන්ධනාගාරයේ ඔහුව රඳවාගෙන සිටින්නේ, ‘ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත’ යටතේ ය. මේ කියන පනත ගැන මේ දවස්වල හැමෝම කතා කරති. ඒ පනත යටතේම මේ වන විට අත්අඩංගුවට පත්ව සිටින අන්තර් විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩලයේ වසන්ත මුදලිගේ රඳවාගෙන සිටින සිරකූඩුවේ යකඩ කූරු ගැන පවා මේ දිනවල සිංහල කවි-ගී ලියැවෙයි. එහෙත්, එම පනත යටතේම අවුරුදු 17ක් තිස්සේ රඳවාගෙන සිටින මේ දෙමළ සිරකරුවා ගැන දකුණේ ඇස්-කන් නෑරුණි. අපේ ඒ කුරිරු නිශ්ශබ්දතාව ඉදිරියේ ඔහු නිකම් සිටියේ නැත. අපේ ඇස් අරවන වැඩ හිරේ සිටම ඔහු කෙළේය. 

අපේ හෘදසාක්ෂිය

මොහොතකට මෙසේ සිතන්න: සිංහල සාහිත්‍යයේ විශිෂ්ටයෙකු වන එරික් ඉලියප්පාරච්චි මේ පනත යටතේ හෙට අත්අඩංගුවට පත්වුණොත් අපට කෙසේ දැනෙනු ඇත්ද? පසුගිය වසරේ හොඳම සිංහල නවකතාව සඳහා වන රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සම්මානය එරික් ඉල්යප්පාරච්චිට ලැබෙද්දී, හොඳම දෙමළ නවකතාව සඳහා වන සම්මානය දිනාගත්තේ ඉහත කී සිවලිංගම් ආරුරම් ය. ඊට කලින් 2008 දීත් හොඳම දෙමළ නවකතාවට හිමි සම්මානය ඔහු දිනාගෙන ඇත. ඊට අමතරව හිරගෙදර සිටම ඔහු ලියූ තවත් කෘති 8 ක් අපේ රාජ්‍ය සාහිත්‍ය උළෙලේ කෙටි ලැයිස්තුගතව ඇත. එවැනි මිනිසෙකු සැකකරුවෙකු වශයෙන් අවුරුදු 17 ක් හිරේ තියාගෙන සිටින ජාතියක හෘදසාක්ෂිය කොච්චර නම් බර විය යුතුද! ඔහු විසින් ඝාතනය කිරීමට තැත් කෙළේ යැයි කියන ගෝඨාභය රාජපක්ෂ නමැති මිනිසා මුළු රටක්ම ඝාතනය කොට අද පූර්ණ රාජ්‍ය ආරක්ෂාව සහ වරප්‍රසාද යටතේ වෙසෙන බවත් නිකමට මෙන් දැන් මතක් කරගන්න.

දෙමළ ජාතික සන්ධානය සිය සාකච්ඡා තුළ ඉල්ලා සිටි ඊළඟ ප්‍රාථමික කාරණය වුණේ, උතුරු-නැගෙනහිර ජනතාවගෙන් හමුදාව විසින් පැහැරගත් ඉඩම් ආපසු එම ජනතාවට ලබා දෙන ලෙසයි. ඒ ඉල්ලීමේ අසාධාරණයක් තිබේද? ඉඩම් පවරාගත්තේ රාජ්‍ය ආරක්ෂාව සඳහා ය. 2013 සංඛ්‍යා ලේඛනවලට අනුව, එසේ පවරාගෙන ඇති ඉඩම් ප්‍රමාණය අක්කර 7063 කි. යුද්ධය අවසන් වී දැන් අවුරුදු 14 කි. ප්‍රචණ්ඩකාරී දෙමළ තරුණ නැඟිටීමක් පිළිබඳ ඈතකින් හෝ කිසි ඉඟියක් පෙනෙන්ට නැත. 

පෙබරවාරි 4 වැනිදාට තව සති තුනක් නැත. ඊට කලින් විසඳෙන ‘ජාතික ප්‍රශ්නයක්’ ගැන කතා කිරීම පවා නිරර්ථක ය. එහෙත් අඩු වශයෙන්, දෙමළ සිරකරුවන් නිදහස් කිරීමත්, දෙමළ ජනතාවගෙන් පැහැරගත් ඉඩම් ආපසු ඔවුන්ට ලබා දීමත් ඒ දවසට කලින් කළ හැකි නම්, ඒ මගින් ජාතීන් අතර සහෝදරත්වය සහ සංහිඳියාව ගොඩනැඟීමේ මාර්ගය යම් තරමකින් හෝ එළිය වනු ඇතැයි සිතිය හැකිය.      


ජනපතිට එරෙහිව යාපනයේදී විරෝධතා


ඊයේ (15) දිනයේදී තෛපොංගල් දින රාජ්‍ය උත්සවය සැමරීමට ජනපති රනිල් වික්‍රමසිංහ යාපනයට ගිය අතර ඔහුට එරෙහිව විරෝධය දක්වමින් දෙමළ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරු විසින් මෙම උත්සවය වර්ජනය කෙරුණි. එමෙන්ම, ජනපතිගේ යාපන‍යේ සංචාරයට විරෝධය දක්වමින් දමිළ විශ්වවිද්‍යාල සිසුන් සහ අතුරුදහන්වූවන්ගේ මව්වරුන් විසින් දැවැන්ත විරෝධතාවක් ද දියත් කළ අතර ආයුධ සන්නද්ධ හමුදා ප්‍රහාරයක් මොවුන්ට එරෙහිව එල්ල කෙරුණි. ඇතිවූ ‍විරෝධතාවත් සමග ජනාධිපතිවරයා පිටව ගොස් ඇත.

යාපනය විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ආරම්භ වූ විරෝධතාව තෛපොංගල් උත්සවය පැවති ස්ථානය දෙසට ගමන් කරමින් සිටියදී හමුදාව මාර්ග බාධක යොදා විරෝධතාකරුවන්ට ජල ප්‍රහාර හා වෙනත් මාර්ගවලින් ප්‍රහාර එල්ල කළේය.

මෙම සංචාරය අතරතුරදී ජනාධිපතිවරයා නල්ලෙයි ආදීන ආශ්‍රමාදිපති (නල්ලි ඇතීනම්) ප්‍රධාන හින්දු ස්වාමිවරයා ද බැහැදැක ආශිර්වාද ලබාගත්තේය. මෙම නල්ලි ඇතීනම් ස්වාමිවරයා දෙමළ ප්‍රදේශවල දැවැන්ත මිලිටරි පිරිස් 1983 ට පෙර මට්ටමට අඩු කිරීමට නායකත්වය දුන් තැනැත්තා මෙන්ම ශ්‍රී ලංකා‍වේ දිග්ගැස්සුනු දෙමළ ගැටුමට ජාත්‍යන්තර වශයෙන් ප්‍රායෝගික දේශපාලන විසඳුමක් සමඟින් ජාත්‍යන්තරව පවත්වනු ලබන හා අධීක්ෂණය කරන ලද ජනමත විචාරණයක් පැවැත්වීමට නායකත්වය දුන් තැනැත්තා ද වේ.

EIN Presswire ඇසුරිනි.

 

අපේ සිංහයා අපට අමතක වූ එක් මොහොතක්


ගාමිණී වියන්ගොඩ

පසුගිය සතිය තිස්සේ මාධ්‍ය ලෝකය තුළ වඩාත් ආන්දෝලනාත්මක සිද්ධිය වුණේ, එක් දේශපාලනඥයෙකුගේ නොමනා ලිංගික ක්‍රියාවක් පිළිබඳව තවත් දේශපාලනඥවරියක් ප්‍රසිද්ධ ප්‍රවෘත්ති සාකච්ඡාවක් පවත්වා රටට හෙළි කිරීමයි. එහි නිමිත්ත වුණේ, පශු මෛථුන්‍යයට අදාළ කාරණයකි. මේ වන විටත් බොහෝ දෙනා ඒ කතාව රස කරති. ලෝකය පුරා විවිධ නීති පද්ධති තුළ පශු මෛථුන්‍යය නමැති වරද අර්ථ ගැන්වෙන ආකාරයේ කටුසටහනක් මෙසේ සංගෘහිත කළ හැකිය:

පශු මෛථුන්‍යය යනු, මනුෂ්‍යයෙකු සහ සතෙකු අතර සිදුකෙරෙන ලිංගික ක්‍රියාවකි. සාමාන්‍යයෙන් එය, ලිංගික සංසර්ගය හෝ මුඛ කාමය හෝ වැනි දෙයක් විය හැකිය. මේ කියන සතා ජීවත්ව සිටින සතෙකු විය යුතුය. තමන් කරන ක්‍රියාව පිළිබඳ චේතනාවක් හෝ දැනුමක් අදාළ පුද්ගලයාට තිබිය යුතුය. මෙවැනි සිදුවීම්වලට සම්බන්ධ රූප ළඟ තබාගැනීම සහ බෙදාහැරීමත් මේ වරද යටතට ගැනෙන නීතියෙන් තහනම් ය. 

අපේ කතා ව්‍යවහාරයට මේ මාතෘකාව ගෙනාවොත්, මේ කියන පශු මෛථුන්‍යය, ‘අතාත්වික’ ය. ‘අස්වාභාවික’ ය. තවත් එහාට ගියොත්, ‘විකෘතියකි’. මේ සෑම වචනයක්ම අර්ථගැන්වෙන්නේ, ඒ ඒ යුග තුළ සහ ශිෂ්ටාචාරයන් තුළ, දෙවියා, මිනිසා/සත්වයා සහ ලිංගිකත්වය යන සාධක තුන අතර පවතින සහසම්බන්ධය මත ය. දෙවියා හැරුණු විට ඉතිරි සාධක දෙක, ස්වභාව ධර්මය සමග නෛසර්ගිකව සම්බන්ධයි. දෙවි කෙනෙකු කිසි දිනෙක මිනිස් චින්තාව තුළ නොපැවතියේ යැයි මොහොතකට උපකල්පනය කළත්, මිනිසා/සත්වයා සහ ලිංගිකත්වය පිළිබඳ ප්‍රශ්නය යම් අවස්ථාවක පැනනඟිනවා නොඅනුමානයි. හේතුව, පරිණාමය තුළ මිනිස් ශිෂ්ඨාචාරය කියා දෙයක් ස්වභාවය විසින්ම අත්‍යන්තයෙන් ඉල්ලා සිටිනු ලබන බැවිනි. එම ශිෂ්ඨාචාරය තුළ, ස්වභාව ධර්මය විසිනුත්, දෙවියන් විසිනුත් ලිංගිකත්වය පාලනය කෙරේ. ඒ අනුව ගත් විට, ලිංගික සදාචාරය යනු, දෙවියන්ගේ විධානයේ සහ සමාජ අවශ්‍යතාවයේ සංකලනයකි. (දෙවියන් යන්න මෙහිදී භාවිත වන්නේ, ආගම යන්නට පර්යාය පදයක් වශයෙනි).  

සතාගෙන් මිනිසා වෙන් වූ ‘මොහොත’, අවුරුදු දසලක්ෂ ගණනක් දිග්ගැස්සුණු කාලපරිච්ඡේදයකි. එය, අප අද කතා කරන ශිෂ්ඨාචාරයේ වයසට වඩා හුඟක් දිගයි, හුඟක් මහලුයි. ඒ නිසා, ආදි සත්වයාගේ අතුරුබිතුරු තවමත් අතරින්පතර අප අතරේ තිබෙනවාට සැකයක් නැත. එවැනි මංඩි ඉතිරි වීමට තවත් එක හේතුවක් විය හැක්කේ, මනුෂ්‍ය ලිංගිකත්වයේ සහ ඇතැම් සත්ව ලිංගිකත්වයන්හි මූලික ආරය සහ හැඩය තුළ පවතින සමානත්වයයි. උදාහරණයක් වශයෙන්, මනුෂ්‍යයා ලිංගික සංසර්ගයේ යෙදෙන ක්‍රමය සහ බොහෝ සත්ව පංති ලිංගික සංසර්ගයේ යෙදෙන ලීලාව අතර පවතින සමානත්වය දැක්විය හැකිය. 

මේ නිසාම, මිනිස් ශිෂ්ඨාචාරයේ ඉතා මෑත අතීතය තුළ පවා, විවිධ ක්ෂේත්‍ර තුළ, විශේෂයෙන් සාහිත්‍යය/කලා, ලෙන් රූප, ශිලා රූප සහ පුරාණෝක්ති වැනි ක්ෂේත්‍ර තුළ, අප මේ කතා කරන විකෘති ලිංගික චර්යාවන් දැකිය හැකිය. ග්‍රීක දේවකතා සාහිත්‍යයේ එන ලීඩා නමැති සුරූපී කාන්තාව හංසයෙකු සමග රමණයේ යෙදීම පිළිබඳ නිර්මාණය වී ඇති විවිධ ප්‍රබුද්ධ කලා කෘති උදාහරණයක් වශයෙන් ගත හැකිය. අපේ මාතෘකාවට කෙළින්ම අදාළ වන, ගැහැනියක් සිංහයෙකු සමග සංසර්ගයේ යෙදීමේ අපේ ‘උත්පත්ති කතාව’ තවත් එවැනි එක් උදාහරණයකි. ඒ ගැන තරමක විස්තරයක් කිරීම අපේ ප්‍රස්තුතයට ප්‍රයෝජනවත් ය. 

සිංහබාහු පුරාවෘත්තය

අප පැවත එන්නේ විජයගෙන් බවත්, විජයගේ පියා සිංහබාහු බවත්, ඔහුගේ පියා සිංහයෙකු බවත් අපේ ඉතිහාසයේ දැක්වෙයි. මේ සිංහයාගේ බිරිඳ වුණේ, වංග දේශයේ කුමාරිකාවක් වන සුප්පා දේවියයි. මෙය, පැහැදිලිවම පශු මෛථුන්‍යය පිළිබඳ කතාවකි. මෙතැන සිංහයා යැයි කියන්නේ, ඇත්ත වශයෙන්ම සිංහයෙකු නොව, ඒ නමින් හැඳින්වුණු හෝ සිංහයෙකු වැනි ගති ඇති පිරිමියෙකි යැයි සමහරු කියති. 

මෙවැනි පුරාණෝක්තියක් (ජනකතාවක්) පැහැදිලි කිරීම සඳහා එවැනි විශේෂ උත්සාහයක් ගත යුත්තේ මන්දැයි මට නොතේරේ. ගැහැනියක් සහ තිරිසන් සිංහයෙකුට දාව මිනිස් පිරිමි දරුවෙකු සහ මිනිස් ගැහැනු දරුවෙකු පිළිසිඳ ගැනීමේ ශාරීරික සහ ජීව විද්‍යාත්මක හැකියාවක් නැත. එසේ නම්, සිංහබාහු සහ සිංහසීවලී යනුවෙන් මනුෂ්‍ය දරුවන් දෙන්නෙකු සැබවින්ම සිටියේය යන කතාව අප විශ්වාස කරන්නේ නම්, ඔවුන්ගේ පියා විය යුත්තේ මිනිසෙක්ම ය යන්නත් අප පිළිගත යුතුය. ඒ අනුව, සිංහයා යනු සතෙකු නොව, මනුෂ්‍යයෙකු යැයි අප සිතාගත යුතුව තිබේ. 

මේ ගැන, නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි, තමලු මලිත්ත පියදිගම සහ ෂකිල රාජකරුණා වැනි කිහිප දෙනෙකු අතර සමාජ මාධ්‍ය ඔස්සේ කෙරෙන හරවත් සංවාදයක් සහ අදහස් දැක්වීම් කිහිපයක් පසුගිය දිනවල දක්නට ලැබුණි. එහිදී, තමලු පියදිගම කියන්නට උත්සාහ කොට ඇති බව පෙනෙන්නේ, සිංහයා යනු සතෙකු නොවන බවයි. ඊට සාක්ෂි වශයෙන් දීපවංශයේ සිංහල පරිවර්තනයක් ඔහු ගෙනහැර දක්වයි. එහෙත්, නිර්මාල් සහ ෂකිල රාජකරුණා, අදාළ සිංහල පරිවර්තනය දෝෂ සහිත බවත්, ඒ නිසා මුල් පාලි කෘතියේ අදාළ පාඨයම දක්වමින්, එහි කියැවෙන පරිදි, සිංහයා යනුවෙන් දක්වා ඇත්තේ සතෙකු නොවන බවක් පිළිගැනීමට තරම් සාක්ෂියක් නැති බවත් පෙන්වා දෙති. 

වැදගත් වන්නේ මෙයයි. එක පැත්තකින්, මේ කියන සුවිශේෂ (සිංහබාහු) කතාවේ ඇත්ත නැත්ත කුමක් වෙතත්, පශු මෛථුන්‍යය පිළිබඳව එදා සමාජයේ පවා යම් අවබෝධයක් තිබී ඇතැයි අප පිළිගත යුතුය. ඊටත් වඩා වැදගත් කාරණය වන්නේ (නිර්මාල්ද පෙන්වා දෙන පරිදි), සිංහල ජාතිය උත්තුංගත්වයට පත්කිරීම සඳහාම දීපවංශ සහ මහාවංශ කතුවරුන්, අපේ උත්පත්තියට සැබෑ සිංහයෙකු ආරෝපණය කොට ඇති බවයි. 

එතකොට ජාතික කොඩිය?

ඉතිහාසය පැත්තකින් තියන්න, දැන් වර්තමානයට එන්න: මේ සිංහයාව අපේ ජාතික කොඩියට අප දාගත් බව ඔබට මතකද? සතෙකුගේ රූපයක් ඇති ලෝකයේ එකම ජාතික කොඩියත් ලංකාවේ ජාතික කොඩිය පමණක් වන බවත් ඔබ දන්නේද? හංසයෙකු හෝ කුරුල්ලෙකු වැනි සතෙකු ජාතික කොඩියකට දමා ගැනීමට වැඩි දෙයක් සහ වැඩි අරුතක්, සිංහයෙකුගේ රූපයක් ජාතික කොඩියකට දමා ගැනීම තුළ ගැබ් වෙයි. කෙසේ වෙතත් අවසානයේ සිදුව ඇත්තේ, සුප්පා දේවිය සමග රමණය කළ සිංහයා අදටත් අපේ ජාතික කොඩිය අරක්ගෙන සිටීමයි. එසේ නම්, තුන්වැනි හෝ හතරවැනි සියවසේදී දීපවංශයත්, පස්වැනි සියවසේදී මහාවංශයත් අපට කියන සිංහයා පිළිබඳ පශු මෛථුන්‍ය කතාව, අදටත්, එනම් 1948 දී වර්තමාන ජාතික කොඩිය සම්මත කරගත් දවසේ සහ එදා සිට අද දක්වාමත්, සැබෑවක් සහ තථ්‍ය තත්වයක් වශයෙන් භාරගැනීමට අප මැළිකමක් දක්වා නොමැති බව නොවේද එයින් පෙන්නුම් කරන්නේ? වැදගත් වන්නේ, හුදෙක් ඉතිහාසයම නොව, ඉතිහාසය යැයි ජනතාවක් සිතින් ගන්නා කල්පනාවයි. ඒ අනුව, සැබෑ සිංහයෙකුගෙන්ම අප පැවත එතැයි කීමට අප උපවිඥානිකව හෝ ආශා කිරීම, පශු මෛථුන්‍යය අපට ප්‍රශ්නයක් නොවන බව අධ්‍යාහාරයෙන් පිළිගැනීමකි.     

ගිය සතියේ අර කී දේශපාලනඥයා සහ බලු පැටවෙකු ආශ්‍රයෙන් ඇති වූ සිද්ධියක් දෙස මෙතරම් සුචරිතවාදීන් ලෙස බලන්නේ එවැනි ජනතාවකි. දැන්, ඉහත කී ඉතිහාස පුරාවෘත්තයේ ඇත්ත නැත්ත පැත්තකින් තියමු: එයින් පරිබාහිරව, පසුගිය සතියේ සිද්ධිය දෙස බැලුවොත්, අදාළ දේශපාලනඥයාගේ චර්යාව ගැන නිශ්චිත අදහසක් ඇති කරගැනීමේ හැකියාවක්, ඒ සම්බන්ධයෙන් දක්වා ඇති ‘සාක්ෂි’ ආශ්‍රයෙන් ඇති කරගැනීමට පුළුවන්කමක් නැත. එම ‘සාක්ෂි’ කූට ආකාරයෙන් සකස් කොට ඇති බවක් විත්තිකරු කියයි. ඒ කෙසේ වෙතත්, ඒ කියන සිද්ධිය චෝදකයන් කියන ආකාරයේම ගර්හිත එකක් විණැයි පිළිගත්තත් ඒ සම්බන්ධයෙන් කෙනෙකු අනුගමනය කළ යුතු ක්‍රියාමාර්ගය කුමක්ද? මේ කියන ක්‍රියාව, අපේ දණ්ඩනීති සංග්‍රහයට අනුව දඬුවම් ලැබිය හැකි වරදකි. අදාළ චෝදකයන් කළ යුත්තේ, නීතියේ බලධාරීන්ට එම සිද්ධිය වාර්තා කිරීම සහ නීතිමය ක්‍රියාමාර්ග ගැනීමයි.

එහෙත් ඒ වෙනුවට කෙළේ කුමක්ද? ප්‍රවෘත්ති සාකච්ඡාවක් පවත්වා රටටම එම සිද්ධිය දන්වා සිටීමයි. ඒ ඇයි? චූදිතයා දේශපාලනඥයෙකු වීම නිසා ය. ඇත්ත, දේශපාලනඥයන්ගේ විෂමාචාරයන් ජනතා අවධානයට යොමු කිරීම වැඩදායකයි. උදාහරණයක් වශයෙන්, යම් දේශපාලනඥයෙකු තමන්ගේ දේශපාලන හෝ වෙනත් බලයක් පාවිච්චි කොට ස්ත්‍රියක් දූෂණය කොට ඇතිනම් හෝ යම් ළමා අපචාරයක් වැනි ක්‍රියාවක යෙදී ඇතිනම්, එය සමාජ යහපතට සහ සමාජ ආරක්ෂාවට කෙලින්ම බලපාන බැවින්, ජනතා අවධානයට එය යොමු කිරීම යෝග්‍ය වන්නේය. “නේම් ඇන්ඩ් ෂේම්” හෙවත් සියල්ලන් ඉදිරියේ ගර්හාවට ලක්කළ යුත්තේ එවැනි තත්වයන් ය. එහෙත් මේ කියන සිද්ධිය, තමන්ගේ ගෙදර තමාගේ බල්ලා සමග අදාළ දේශපාලනඥයා යෙදී ඇතැයි කියන ලිංගික ක්‍රියාවකි. එයින් වින්දිත භාවයකට පත්වන කෙනෙකු ඇතොත්, ඒ අර කියන බල්ලා ය. උගේ අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් කෙනෙකුට අවශ්‍ය නම් මෙහිදී පෙනී සිටිය හැකිය. එහෙත්, මේ කියන ලිංගික චර්යාව ප්‍රශ්න කරන චෝදකයන් එවැනි සත්ව අයිතියක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටි බවක් පෙනෙන්ට නොවුණි. 

ක්‍රියාවට වඩා, තලුමැරීම ගර්හිතයි.

අපි මෙසේ උපකල්පනය කරමු: යම් දේශපාලනඥයෙකු සිය බිරිඳ හෝ පෙම්වතිය/අනියම් බිරිය සමග ඔවුන්ගේ සිරියහනාවේ විකෘති කාමුක ක්‍රියාවක නිරත වෙයි නම්, ක්‍රියාවක් වශයෙන් එය මොන තරම් සදාචාර-විරෝධී විය හැකි වෙතත්, මොන තරම් ජුගුප්සාජනක විය හැකි වෙතත්, ඒ මගින් අපට හෝ පොදුවේ සමාජයට කිසි බලපෑමක් කෙරෙන්නේ නැත. අයථා බලය පාවිච්චි වූ බවට කිසි සාක්ෂියක් එවැනි අවස්ථාවක නොසැපයෙන බැවිනි. යම් හෙයකින් අර කියන බිරිඳ හෝ පෙම්වතිය, පිරිමියාගේ එකී විකෘති හැසිරීමට එරෙහිව නීතිය ඉදිරියට යන්නේ නම් එය වෙනම කතාවකි. එහිදී ක්‍රියාත්මක වන්නේ වෙනත් මූලධර්මයකි. එනම්, පාර්ශ්වකාරියගේ අනුමැතියකින් තොරව අදාළ පුද්ගලයා එකී ක්‍රියාවේ යෙදී තිබී ඇති බවයි. එහෙත් මේ කියන සිද්ධියේදී එවැනි කිසිවක් සිදු වී ඇති බවක් නොපෙනේ. මෙතැන තිබෙන්නේ, සිදුවිණැයි කියන ක්‍රියාව සාරාර්ථයෙන් ඇත්තක් නම්, එය ලෝකසම්මතය ඉදිරියේ අපේ සිත් තුළ අපුලක් දැනවිය හැකි සිද්ධියක් වීම පමණි. 

ඇත්ත වශයෙන්ම සැබෑ සදාචාරය පිළිබඳ කාරණාව සැලකිය යුත්තේ මෙහිදී ය. එනම්, කෙනෙකුගේ පෞද්ගලික ලිංගික ජීවිතයක් ප්‍රසිද්ධියට පත්කිරීමට තෙවැන්නෙකුට අයිතියක් පැවරෙන්නේ මොන සදාචාරයකින්ද යන්නයි. මෙවැනි පශු මෛථුන්‍ය සේවනයක් පමණක් නොව, සමලිංගික හැසිරීමක් පවා, ජුගුප්සාජනක ක්‍රියාවක් වශයෙන් තවමත් ලෝකයේ බොහෝ තැන්වල පිළිගැනේ. එයත්, අපේ දණ්ඩනීති සංග්‍රහය අනුව, දඬුවම් ලැබිය හැකි වරදකි. එහෙත් එවැනි පුද්ගලයෙකු සමාජ ගර්හාවට ලක්කිරීමට අයිතියක් අපට සපයන ‘සදාචාරය’ කුමක්ද?

ඒ අනුව ගත් විට, අදාළ ක්‍රියාව ගර්හිත වනවාට වඩා ඒ ගැන තලුමැරීම ගර්හිත වන බව නොකියාම බැරි ය.

මේ සමස්ත නාටකය දේශපාලනික එකකැයි බැලූ බැල්මට පෙනේ. මෙම චෝදනාව ඉදිරිපත් කරන, අදාළ චූදිතයාගේ සහකාරිය යැයි කියන තැනැත්තිය පිළිබඳ පළවන ඇතැම් වාර්තා අනුව, මෙකී නාටකයට ව්‍යාපාරික ස්වරූපයකුත් ඇති බව පෙනේ. ඒ සියල්ල අස්සේ, අපි කවුරුත් යෝනිසෝමනසිකාරයෙන් විසීමට අලුත් අවුරුද්දේ හිතට ගමු.

'උගතුන් යැයි කියන පිරිසකගේ මුග්ධ ක්‍රියා නිසා බංගලාදේශය ජයගත් LRT ව්‍යාපෘතියක් අපට අහිමි වුණා'

ඉතාම මුග්ධ ලෙස කටයුතු කළ නිලධාරීන් කිහිප දෙනෙකු හා උගතුන් යැයි කියනා කිහිප දෙනෙකු එකතු වී ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා සමඟ ජපන් ආධාර යටතේ ඉදිකිරීමට සැලසුම් කළ මෙරට සැහැල්ලු දුම්රිය (LRT) ව්‍යාපෘතිය නවතා දැමීමට කටයුතු නොකළානම් බංගලාදේශයේ විවෘත කරනු ලැබූ සැහැල්ලු දුම්රිය සේම ලබන වසරේ ශ්‍රී ලංකාවේ ජනතාවටද එම පහසුකම ලබාගැනීමට තිබුණු බව පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී පාඨලී චම්පික රණවක මහතා පවසයි.

2017 වසරේදී සැලසුම් කළ මෙරට සැහැල්ලු දුම්රිය ව්‍යාපෘතිය නවතා දැමීම තුළින් මෙරට මහජනතාවට සිදුවූ අති විශාලා පාඩුව හා බංගලාදේශය එහි ඵල නෙලාගෙන ඇති ආකාරය පිළිබඳව අදහස් දක්වමින් එම LRT ව්‍යාපෘතියේ ප්‍රධාන නියමුවා වශයෙන් කටයුතු කළ ඒ මහතා මේ බව පවසා සිටියේය.

එහිදී වැඩි දුරටත් අදහස් දැක්වූ පාඨලී චම්පික රණවක මහතා;

"බංගලාදේශ පාලකයින් අතිශය සතුටට පත්වෙනවාට සැකයක් නැහැ. අනාගත බංගලාදේශය වැනි ජනගහණය ඉතා අධික, ගොඩබිම් ප්‍රමාණය ඉතා අඩු රටකට ගැලපෙන පොදු ප්‍රවාහනය  නවීකරණය කිරීම කියන ඒ වැඩපිළිවෙල, ඔවුන් හඳුනාගෙන එය ක්‍රියාත්මක කිරීම ගැන අපිත් ඉතාම සතුටට පත්වෙනවා. ශ්‍රී ලංකාවේ පොදු ප්‍රවාහන ව්‍යාපෘතිය කොටස් දෙකක් යටතේ සලකා බැලුවා. කොළඹ නගරය අවට, ප්‍රධාන දුම්රිය නවීකරණ ව්‍යාපෘතියක් හා සීඝ්‍රගාමී බස් සේවාවක් (Rapid Transit System) හඳුන්වාදීමේ මූලික කටයුතු සිදු කරමින් හිටියා. ඒ සියලු ව්‍යාපෘති ඉතාමත්ම මුග්ධ තර්ක විතර්ක මැද 2020 දී නතර කරනු ලැබුවා. 2018 තමයි මුල් වතාවට පොදු ප්‍රවාහනය සැලසුමක් ඇති කළේ. හොංකොං නගරය, සිංගප්පූරුව, ලංකාව වැනි ජනගහනය ඉතා අධික, වර්ගඵලය ඉතාම අඩු රටකට අතිශයින්ම ගැලපෙන ක්‍රියාවලිය වන්නේ පොදු ප්‍රවාහන සේවය ශක්තිමත් කිරීම. අද මේ රට බංකොලොත් භාවයට පත් වෙලා තියෙන්නේ අධිවේගී මාර්ග තැනීමට අති විශාල මුදලක් වැය කිරීමත් ඒ වැය කරපු මුදල් වලින් විශාල ප්‍රමාණයක් අධික පොලියට ගත්ත ණය වීමත්, ඒ වගේම ඒ වැය කිරීම් වලින් තවත් විශාල කොන්ත්‍රාත්කරුවන් හා දේශපාලඥයින් විසින් විශාල මුදලක් සොරා ගැනීමත් නිසා.  2018 වර්ෂයේදී ජයිකා ආයතනය පර්යේෂණයක් කලා මේ දුම්රිය සේවාව නවීකරණය කිරීමටත්, බස් රථ සේවාව නවීකරණය කිරීමටත්, නාගරික ප්‍රවාහන තදබදයට විසඳුමක් හැටියට මොනෝරේල් ව්‍යාපෘතියකුත්. සිද්ධ වුණේ මොකක්ද? මොනම ආකාරයකවත් ශක්‍යතා අධ්‍යනයකින් තොරව දිගට හරහට අධිවේගී මාර්ග ඉදිකිරිම තමයි වුනේ. අපි බස්නාහිර මහ නගර ව්‍යාපෘතිය ආරම්භ කළාට පස්සේ 2016 වසරේදී මේ පිළිබඳව සුවිශේෂී අධ්‍යනයක් කලා ලංකාවේ ඉන්න විශේෂඥයන්. මාර්ග ක්ෂේත්‍රය පිළිබඳව, මොරටුව විශ්ව විද්‍යාලය, කොතලාවල ආරක්ෂක පීඨය මූලිකව විශාල පර්යේෂණයක් කළා. ඒ අනුව අපි තීරණය කළා බස්නාහිර පළාතට ගැලපෙන ප්‍රධන ප්‍රවාහන සේවා දෙකක් හැටියට සීඝ්‍රගාමී බස් සේවාවක් ඇති කිරීම වගේම සැහැල්ලු දුම්රිය පද්ධතියක් ඇති කිරීම. ඒ වගේම සියලුම ප්‍රවාහන පද්ධති එකට එකතු කරපු සහසර නමින් යුක්ත විද්‍යුත් කාඩ් පතක් හෝ ස්මාර්ට් ෆෝන් හරහා සිදුකරන යම් ආකාරයක ඩිජිටල් වේදිකාවක් නිර්මාණය කිරීම. ඔය කරුණු අපි හඳුනාගත්තා පමණක් නොව ප්‍රයෝගිකව ක්‍රියාත්මක කිරීමට අවශ්‍ය කරන වැඩ පිළිවෙල ගත්තා.

සැහැල්ලු දුම්රිය පද්ධතිය ප්‍රධාන කොරිඩෝ 4ක් යටතේ යටතේ ඉදිකිරීමට සැලසුම් කලා.

01. කඩුවෙල සිට කොටුව

02. මොරටුව, පිළියන්දල, කිරුළපන හරහා මරදාන

03. රාගම, කඩවත, කැලණිය, අංගොඩ හරහා කොටුව.

04. කොට්ටාව, පැලවත්ත, තලවතුගොඩ හරහා බත්තරමුල්ල විදියට.

මේ හතරෙන් ප්‍රධාන වශයෙන්ම අවධානය යොමු කළා එක් කොරිඩෝ වෙත. ඒක තමයි වැඩිම මාර්ග තදබදය තියෙන මාලඹේ කොටුව කොරිඩෝව. ඒ අනුව ජපානයෙන් 0.1% පොලියට අවුරුදු 12 ණය ආපසු ගෙවීමේ සහන කාලයක් සහිතව තවත් අවුරුදු 40 කින් ඒ ණය ගෙවීමට හැකිවන ආකාරයේ ණයක් ලබා දුන්නා පමණක් නෙවෙයි ජයිකා ආයතනයෙන් විශාල තාක්ෂණික සහයක් ලබා දුන්නා. අපිට පුළුවන් වුණා වසර 3 ක් වැනි කාලයකදී කෙටි සංකල්ප පත්‍රිකාවක සිට ඉදිකිරීම දක්වා මේ ව්‍යාපෘතිය ගේන්න. දින 52 කුමන්ත්‍රණය නොවුනා නම් 2018 වර්ෂයේ මේ ඉදිකිරීම් කටයුතු අපිට වහාම ආරම්භ කරන්න පුළුවන්කම තිබුණා. නමුත් අපිට මාස 6 කින් කල් දාන්න සිද්ධ වුණා. නැවත අනුමැතීන් ලබා ගැනීමට සිද්ධ වුණා ජපන් කැබිනට් මණ්ඩලයෙන් හා පාර්ලිමේන්තුවෙන්. ඒ සියල්ල ලබාගෙන අපි ඒ වැඩකටයුත්තේ ඉදිකිරීම් කටයුතු ආරම්භ කළා. ඒ ව්‍යාපෘතිය ඉතාම මුග්ධ විදිහට කටයුතු කරපු නිලධාරීන් කිහිප දෙනෙක්. උගත්තුයි කියන කිහිප දෙනෙක්. ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයාට කියලා ඒක නැවැත්තුවා.

ඒක පිටිපස්සේ තිබුණා කතාවක්. ඒ කතාව තමයි අර අධිවේගී මාර්ග ඉදිකිරීමට නැවත වතාවක් රජය යොමු කරවීම. මීට වඩා වියදම් අඩු ව්‍යාපෘති ගේනවා වගේ කතා ගොඩාක්. ඇත්ත වශයෙන්ම මේකේ වියදම වැඩියි කියලා ගොඩක් දෙනෙක් කිව්වා. අපි අපේ උපදේශක සේවාව ලබා දුන්නා. උපදේශක සේවා වලටත් ණය මුදල් අපිට ජපානයෙන් ලැබුණා. ඒ උපදේශක සේවාවන් වලින් මේක විධිමත්ව විග්‍රහ කිරීමෙන් පසු මෙහි මිල ගණන් ඩොලර් බිලියන 2.2 සිට 1.8 දක්වා අඩු කරන්න හැකි වුණා. මේ වියදම යන්නේ රේල් පාරට විතරක් නෙවෙයි. දුම්රිය, මගී දුම්රිය ස්ථාන, දුම්රිය නඩත්තු කිරීම, නඩත්තු අංගන, විදුලි පරිපථ, සංඥා පරිපථ වැනි සියලු දේට තමයි මේ වියදම. අපි විශේෂ දෙයක් කළා මෙහිදී ඒ තමයි කඩුවෙල සිට බත්තරමුල්ල දක්වා මාර්ගය ලේන් 4 ක මාර්ගයක් බවට පත් කිරීම. එහි මැද කොටසට උඩින් තමයි මේක එන්නේ. එවිට ඉබේම ප්‍රවාහන පද්ධතියත් පුළුල් වෙනවා. ඒ වගේම දුම්රිය පද්ධතියත් ඉටුවෙනවා. ඒ සඳහා අපි බත්තරමුල්ලේ, කොළඹ කොටුවේ විශාල ප්‍රවාහන මූලස්ථානයක් ඉදි කරන්න කටයුතු සූදානම් කලා. දුම්රිය, බස් රිය, ලයිට් රේල්වේ, ටැක්සිය වැනි සියලු දේ ඇති පොදු ප්‍රවාහන මධ්‍යස්ථානයක්. ප්‍රංශ රජයෙන් නොමිලේ අපට ප්‍රධානයක් ලැබුණා මේ සියලුම සැලසුම් කටයුතු කරන්න. ඒකට අපිට අනිවාර් යයෙන්ම යුරෝපා සංගමයෙන් ආධාර ලැබෙන තත්වයක් තමයි තිබුණේ. කඩවත - රාගම මේ වෙනකොට අංග සම්පූර්ණ බහුවිධ ප්‍රවාහන මධස්ථානයක් ඉදිකළා. එය Private Public Partnership එකක් හැටියට ගොඩ නගන්න කටයුතු කලා. මොරටුව, පිළියන්දල හරහා එන එකටත් Private Public Partnership එකක් හොයලා තිබුණේ. කෙසේ නමුත් මේවා නතර කිරීමෙන් කළේ සාහසික අපරාධයක්. මරදානේ සිට හෝමාගම දක්වා කැලණිවැලි දුම්රිය මාර්ග නවීකරණ ව්‍යාපෘතිය, බස් හා ටැක්සි සේවාවන් සම්බන්ධ බස් ප්‍රමුඛතා මංතීරු නතර කිරීමෙන් සිදුකළේ සහාසික අපරාධයක්. අපි සහසර ව්‍යාපෘතිය ගෙනාවා. සහසර නුවරදි අතහදා බැලුවා. එයින් අපිට සාර්ථක - අසාර්ථක අත්දැකීමක් ලැබුණා. සහසර ව්‍යාපෘතියට MCC  ආධාරය හිමිවුණා. රට බෙදනවා, CIA එනවා. ඇමරිකන් හමුදා ගොඩ බහිනවා කියලා වාචාල කතා කියලා ඒ වැදගත් ව්‍යාපෘතිය නතර කළා. බංග්ලාදේශයට ආඩම්බරයෙන් එය සිදුකරගන්න පුළුවන් වුණා. ලබන වසරේ ලංකාවටත් එය යථාර්ථයක් කරගන්න තිබුණා. මෙයින් අහිමි වූ ආයෝජන ප්‍රමාණය, රටට ලැබෙන්න තිබු ඩොලර් ප්‍රමාණය බිලියන 8 කට ආසන්නයි. එම මුදල් වසර 3 ක කාලය තුල ලංකාවට ගලා ආවා නම් අද මේ ආර්ථිකය අර්බුදයට ලක් වෙන්නෙත් නැහැ.

මහනුවර දුම්රියපොළ වතුරට යට වුණා. මහනුවර දුම්රියපොළ අති නවීන දුම්රිය පොළක් හැටියට නිම කරලා ජල ප්‍රශ්නය සම්පූර්ණයෙන්ම විසඳන්න සැලසුම් කලා. භාගෙට සංවර්ධනය කරපු මැද ඇල පූර්ණව සංවර්ධනය කරලා ඉදිරියට ගෙනියන්න  ලෝක බැංකු ආධාරයක් අපට ලැබුණා. පැරණි ගුඩ් ශෙඩ් බස් නැවතුම  උඩට ගෙනගියා. ඒ ඉඩම නිදහස් කරගත්තා ඒ වැඩ කටයුත්තට. අද ඒ ලෝක බැංකු ආධාරෙත් නැහැ. ව්‍යාපෘතියත් නැහැ. අද වැහි වතුරට යටවෙන දුම්රිය ස්ථානයක් විතරයි අපට ලැබිලා තියෙන්නේ. සෞභාග්‍යයේ මග නමින් ගෙනල්ලා ඉතාම මෝඩ, මුග්ධ විධියේ ක්‍රියාකාරිත්වයන් විසින් අපට බොහෝ දෑ නැති කළා. අද වෙනකොට අපි කන්න නැති බෙහෙත්, පොහොර, විදුලිය නැති ජාතියක් තත්ත්වයට පරිවර්තනය වුණා. අනාගතයේ යම් ස්ථාවරත්වයක් ඇතිවුණොත් පමණක් මේවා ක්‍රියාත්මක වෙයි. නමුත් මේවා ක්‍රියාත්මක කිරීමට අවශ්‍ය කරන බලය, ජවය සැපයූ වෘත්තීයවේදීන් සියලුදෙනාම මේ රට දාලා ගිය බවත් කණගාටුවෙන් වුණත් ප්‍රකාශ කරන්න ඕනේ.

කාදිනල්ගේ නත්තල් තෑග්ග : VOICE OF KHURASAN


රංජිත් ප්‍රේමවර්ධන

පාස්කු කුමන්ත්‍රණ තියරිය "ගෝටා ගෝ හෝම්" කැම්පේන් එකේ ප්‍රධාන සටන් පාඨයක් බව දැන් කාටවත් මතක නැත. මොකද "ගෝටා වෙන්ට් හෝම්" වූ පසු පාස්කු කුමන්ත්‍රණ තියරියේ  පිකාසෝලාට පාස්කු කුමන්ත්‍රණයක් තිබුනාද නැද්ද කියන එක අදාල නැති නිසාය.

අන්තිමේදී පාස්කු කුමන්ත්‍රණ ලනුව හොදටම කෑවේ කාදිනල්ය. ඒ ලනුව කාදිනල්ට දුන්නේ සිරිල් ගාමිණීය. දැන් සිරිල් ගාමිණී ලොවෙත් නැතිය. කාදිනල්ලා, සිරිල් ගාමිණීලා එක්ක zoom මීටින් දාපු අය, රට වටේ, ලෝකේ වටේ උද්ඝෝෂණ කරපු කට්ටිය, ශෙහාන් මාලකලා, බයිසිකල් සංගමයේ චින්තකලා දැන් කවුරුත් නැතිය. 

ජාතික ආරක්‍ෂාව කුණු බක්කියට දාපු යහපාලන ආන්ඩුව පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරයෙන් ඉල්ලන් කාලා ගෙදර ගිය හැටි, පාස්කු ප්‍රහාරයේ වගකීමේ ලේ සෝදා ගන්න ඒක ගෝඨාභයටම බැර කරන්න යහපාලනේ අය ගේම ගහපු හැටි, SJB, UNP, JVP, FSP ඔය ඔක්කොම පොදු සතුරා වන ගෝඨාභය ගෙදර යැවීම වෙනුවෙන් පාස්කු කුමන්ත්‍රණ තියරිය සමාජගත කරපු හැටි, පාස්කු ප්‍රහාරයට බුද්ධි අංශ පටලවා ජාතික ආරක්‍ෂාව බිංදුවට දාපු හැටි, කාදිනල් පාස්කු කුමන්ත්‍රණ තියරි ගෙඩිය පිටින් කාපු හැටි, සිරිල් ගාමිණීලා ඇටිකෙහෙල් කාපු උගුඩුවෝසේ CID ගිය හැටි, කාදිනල් පාස්කු කුමන්ත්‍රණ ගැන පාප්තුමාට ලියුම් ලියපු හැටි, මිකෙලා බැචෙලේට් රිපෝට් කරපු හැටි, රෝමෙට ගිහින් අන්තර්ජාතික පරීක්ෂණ ඉල්ලපු හැටි, පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරයේ එකී, නොකි, මෙකී දේවල් ගැන ලියුම්කරු සබුද්ධිකව විවිධ අවස්ථාවල ලියුවත් වැඩක් උනේ නැත. මොකද තිරිවාන ගල් යට යනවාය, ගොමරිටි උඩ එනවාය.

කාදිනල් ඇතුළු කතෝලික සභාව ප්‍රහාරය කල සහරාන්ව අමු අමුවේ අමතක කර, ප්‍රහාරයේ නොදන්න commamd responsibilityයක් ගැන සොයන්න ගොස් යුක්‍තිය පසදලීම අනියමාර්තයේ අසම්භාව්‍යක් ක්‍රියාවක් කලේය. දැන හෝ නොදැන කාදිනල් SJB, UNP, JVP, FSP ඔය ඔක්කොමලාගේ දේශපාලන ගේමට ලස්සනට සපොර්ට් එක දුන්නේය. කාදිනල්ගේ වෛරයෙන් SJB, UNP, JVP, FSP ප්‍රයෝජන ගත්තේය. අරගලයත් එක්ක ගෝඨාභය ගෙදර ගිය ගමන් SJB, UNP, JVP, FSP කාටවත් පාස්කු කුමන්ත්‍රණ තියරියක් අවශ්‍ය නැත. මොකද, ගෝඨාභය සාධකය දැන් අවලංගු කාසියක්ය.

පාස්කු ප්‍රහාරය එල්ල කොට 2023 අප්‍රේල් වලට අවුරුදු 4කි. පාස්කු ප්‍රහාරයේ යුක්‍තිය පේනතෙක්මානයක නැත. දැන්නම් පාස්කු ප්‍රහාරයේ යුක්‍තිය ඕන එකෙකුත් පේන්න නැතිය. හැමදේම දේශපාලනීකරනය වන ලංකාවේ ප්‍රාස්කු ප්‍රහාරයේ යුක්‍තියද දේශපාලනීකරනය වී අවසන්ය. ඒකට සම්පූර්ණයෙන්ම වගකියයුත්තේ කාදිනල් සහ පල්ලියය. පාස්කු ප්‍රහාරය කල එකා (සහරාන්) සක්සුදක් සේ දැන දැන, නොදන්න commamd responsibilityක් ගැන කුනු බක්කි අවුස්සන්න ගිහින් කාදිනල්ම පාස්කු ප්‍රහාර පරීක්ෂණ වැඩ අල කලේය. 

හැබැයි කාදිනල්ගේ commamd responsibility ප්‍රශ්නේට හොදම උත්තරේ දුන්නේ VOICE OF KHURASAN සගරාවය. VOICE OF KHURASAN සගරාව දකුණු ආසියාවේ ISIS ප්‍රොපගැන්ඩා එකය. 2022 දෙසැම්බර් මාසේ ඔය VOICE OF KHURASAN සගරාව ඒ අයගේ 19 වන කලාපය එලි දැක්වූවාය. ඒකේ 12 පිටුවේ සිට ලස්සනට පාස්කු ප්‍රහාරය ගැන ලියලා තියෙනවාය. පාස්කු ප්‍රහාරය කලේ ඇයි, පල්ලි වලට, හෝටල්වලට ගැහුවේ ඇයි, සල්ලි ලැබුනේ කොහොමද, පුපුරන ද්‍රව්‍ය ලැබුනේ කොහොමද ඔය ඔක්කෝටම උත්තරේ එකේ තියෙනවාය. කාදිනල්ට ඉංග්‍රීසි තේරෙනවානම් පාස්කු ප්‍රහාරයේ ideology එක ඔය ආර්ටිකල් එකෙන් තේරුම් ගත හැකිය. කාදිනල්ට ඉංග්‍රීසි තේරෙනවානම් පාස්කු ප්‍රහාරයේ commamd responsibility එකද ඔය ආර්ටිකල් එකෙන් තේරුම් ගත හැකිය. නැත්නම් ඉතින් ඉංග්‍රීසි තේරැනේ නැති ගානට පාස්කු කුමන්ත්‍රණ සිහිනයේ තව දුරටත් ගිලී සිටිය හැකිය. 

ඒත් නැත්නම් කාදිනල්ට හරි, සිරිල් ගාමිණීට හරි, පල්ලියට හරි තවත් දෙයක් කල හැකිය. ඒ අය කැමතිම ජාත්‍යන්තර හරි, ජාතික හරි මොකක්ම හරි media channel එකක් අල්ලගෙන බොරු කියනවාට VOICE OF KHURASAN එකට හොද හැන්ඩ්ස්-අප් එකක් දිය හැකිය. නැත්නම් කෙලින්ම VOICE OF KHURASAN එකෙන් ගේම ඉල්ලිය හැකිය. සහරාන්ගේ වීඩියෝ ගැන විශ්ලේෂණය කරපු රොහාන් ගුණරත්නව පට්ට ගහපු විදිහටම VOICE OF KHURASAN එකත් පට්ට ගැසිය හැක. ඕනනම් VOICE OF KHURASAN එක බොරු කියා ඇතිබව පාප්තුමාටද රිපෝට් කල හැක. බැරිනම් ඔය වැඩේ ශෙහාන් මාලක වගේ කෙනෙකුටද දිය හැක.

ඒත් නැත්නම් ISIS එකත් නොමග ගොස් ඇති බවට ISIS එකටමද මේක රිපෝට් කල හැකිය. අන්න එතකොට අපිට සත්‍ය දැන ගැනීමේ සහ යුක්‍තිය පසදලීමේ කාදිනල්ගේ, සිරිල් ගාමිණීගේ, පල්ලියේ දැඩි උනන්දුව තේරුම්ගහ හැක. හැබැයි තාම මේ කවුරැත් මීක් නැත. මොකද නිකන් ලැබුන මේ නත්තල් තෑග්‍ග ඇරලා බලන්න මේ කවුරැත් මර බයය. කාදිනල්ලා, සිරිල් ගාමිණීලා, පල්ලිය ගෝඨාභය එක්ක, බුද්ධි අංශ එක්ක ගේම ඉල්ලුවාට VOICE OF KHURASAN එකත් එක්ක, ISIS එකත් එක්ක ගේම් ඉල්ලන්න යන්නේ නැතිය. මොකද එහෙම කරලා ආයිත් පාරක් අන්තවාදීන්ගෙන් සිල්ලරට ඉල්ලන් කන්න කැමති නැති නිසාය. 

VOICE OF KHURASAN එක සත්‍ය දැන ගැනීමට කාදිනල්ට ස්වර්ණමය අවස්ථාවක් දී ඇත. ඒක පාවිච්චි කිරීම හෝ නොකිරීම කාදිනල්ගේ choice එකය. සමහර විට මේ කාදිනල්ට ලැබෙන ලාස්ට් චාන්ස් එක වෙන්නත් පුලුවන්ය. නැත්නම්  කාදිනල්ට 2023නේ අප්‍රේල් වල පාස්කු ප්‍රහාරයේ 4වන සංවත්සරයේදි කියන්න කතාවක් දැම්ම හදා ගන්න වෙනවාය. ඕනමනන් ඉතින් අපේ බුද්ධි අංශ තමයි VOICE OF KHURASAN එක run කරන්නේ වගේ අන්ධබූත කතාවක් ගොතන්නත් පුලුවන්ය. ඔය මොක කරත් ඇත්ත ඇත්තමය. ඇත්ත බොරු කරන්නත්, බොරුව ඇත්ත කරන්නත් බැරිය. ඇත්ත එලි වෙනවාමය. එදාට බොරුවේ ගිලුනු කාදිනල්ලා, සිරිල් ගාමිණීලා, පල්ලිය කියනදේ ගැන අපි උපේක්ෂාවෙන් බලා ඉන්නෙමු.

දැන් බැලුවාම  VOICE OF KHURASAN එක ගමයාගේ මල්ලේ ඉන්න නයා වගේය. "ගෙදර ගියොත් අඹු නසී, මග හිටියොත් තෝ නසී කිවුවාලු...!"

ලංකාවේ ‘පොහොට්ටුවක්’ එංගලන්තයේදී පර වීම



ගාමිණී වියන්ගොඩ

පොහොට්ටුව යනු පක්ෂයක් නොව, සංස්කෘතියකි. ඒ නමින් තිබෙන පක්ෂය, එකී සංස්කෘතිය නියෝජනය කරන දේශපාලනික ධාරාවයි. මේ සංස්කෘතිය හැම අතකින්ම වැඩවසම් ය. එනම්, නූතනයේ පිළිගැනෙන ශිෂ්ටසම්පන්න සමාජ භාවිතාවන් වෙනුවට, රජ කාලයේ භාවිත නින්දගම් මාදිලිය හිස මුදුනින් ගැනීමට ඔවුන් වැඩි නැමියාවක් දක්වන බවයි. මානව හිමිකම් ඔවුන්ට වැදගත් නැත. තොරතුරු දැනගැනීමට ජනතාවට අයිතියක් තිබීම ඔවුන්ට විකාරයකි. ස්වාධීන කොමිෂන් සභා ඔවුන්ට නිරර්ථක ය. අධිකරණය සහ පොලීසිය ස්වාධීන වීම ඔවුන්ට මදිකමකි.   

2005 බලයට පත් වු දා සිට රාජපක්ෂ කඳවුර දියුණු දේශපාලන සංස්කෘතියක් වෙනුවෙන් කරන ලදැයි පෙන්විය හැකි එකම ආදර්ශයක්වත් මේ දක්වා සොයාගැනීමට නොතිබීම අරුමයක් නොවේ. කොටි සංවිධානය හමුදාමය වශයෙන් පරාජය කිරීමට යොදාගත් සමාජ ආයෝජනයේ ප්‍රතිලාභ එදා පටන් ඔවුන් භුක්ති විඳින ලද ආකාරයම, එම චින්තනයේ වැඩවසම් පරවේණිය විදහා පෙන්වයි. යුද්ධය ජයග්‍රහණය කිරීමෙන් අනතුරුව, යුද්ධයේ හේතුව සහ මූලයට පිළියම් යෙදීමේ දේශපාලනික මාවතක් වෙත යොමු නොවීමේ අඳබාල භාවය මොහොතකට පැත්තකින් තියන්න. 

ඒ වෙනුවට අපි වෙනත් පැත්තකට හැරෙමු: යුද්ධය ජයග්‍රහණය කිරීමේ වාසිය ඔස්සේ භෞතික පාරිතෝෂික ජාලයක්, දේශීය වශයෙන් සේම ජාත්‍යන්තර වශයෙන්ද, ගොඩනැඟෙමින් තිබුණි. ලෝකයේ බොහෝ රටවල්, යුද්ධයෙන් ගොඩ ආ ලංකාවට ආධාර උපකාර කළ යුතුය යන නිගමනයට පැමිණියේය. කොටින්ම, එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් සංවිධානය පවා, ලංකාවට හුස්ම ගැනීමට ඉඩක් දිය යුතු යැයි නිගමනය කෙළේය. එදා, ලංකාවට විරුද්ධව නොව, ලංකාවට පක්ෂව එම සංවිධානය තුළ යෝජනාවක් පවා සම්මත කරගැනීමට හැකි වූයේ එබැවිනි. ඒ සියල්ල, අවුරුදු පහක් වැනි කෙටි කාලයක් තුළ (2015 වන විට) රාජපක්ෂලා විනාශ කරගත්හ. පවුලක ස්වාර්ථය පමණක්ම එම චින්තනයේ අරටුව වශයෙන් පැවති බැවිනි. 

පවුලක ස්වාර්ථය යැයි කියන විට, එය මතුපිට වචනාර්ථයෙන් පමණක් නොගන්න: අප මේ කතා කරන්නේ, ගමේ ගොඩේ පැලක පවුලක් ගැන නොවේ. රටක පාලක පවුලක් ගැනයි. එවැනි පාලක පවුලක ස්වාර්ථ සාධනය සඳහා විශාල අනුපූරක සහ අනුකාරක සමාජ ජාලයක් අවශ්‍ය කෙරේ. උදාහරණයක් වශයෙන්, මුලින්ම, සියලු බලතල තනියෙන් අභ්‍යාස කළ හැකි (18 වැනි සහ 20 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධන) පාලන ක්‍රමයක් අවශ්‍ය කෙරේ. ඊළඟට, ඒ පාලකයා සමග කෙළින්ම ගැටගැසූ, විශාල ඇමති මණ්ඩලයක් සියලු වරප්‍රසාද සහිතව නඩත්තු කළ යුතු වෙයි. ඒ සමග, පොලීසිය සහ අධිකරණය වැනි මර්මස්ථාන හීලෑ කරගත යුතු වෙයි. ඉන් පහළට, ප්‍රාදේශීය මට්ටමින් විවිධ තීරු ඔස්සේ තවත් බලපුළුවන්කාර වළලු රාශියක් බිහි කෙරේ. 

එකී පරපුටු යාන්ත්‍රණයට ගැටගැසූ, ව්‍යාපාරික සහ ජාවාරම්කාර ප්‍රජාවක් ඊළඟට ගොඩනැඟේ. ඒ සියල්ලටම ඉහළින්, මේ සමස්ත ක්‍රමය හතරවටින් උත්කර්ෂයට නංවන ශක්තිමත් මාධ්‍ය ජාලයක් අවශ්‍ය කෙරේ. අවශ්‍ය තන්හිදී, සිංහල ගැහැනුන් 4000 ක් වඳ කළ වෛද්‍ය සාෆිලා ගැන මයිල් කෙළින් කරවන ‘අනාවරණ’ සහ කැළණි ගඟෙන් නයි මතු කරගන්නා සාධුකාර නංවන්නේ ඔවුන් ය. 

රට කරවන පවුලක ස්වාර්ථ සාධනය යැයි කියන විට අප අදහස් කරන්නේ ඒ කියන සියල්ල ඇතුළත් සමස්ත සමාජ ජාලයයි. ඒ දෙස ආපසු හැරී බැලීමේදී, රටේ යහපත වෙනුවට තම පවුලේ සහ වරිගයාගේ වාසිය වෙනුවෙන් මුළු රටක්ම සහ ජනතාවක්ම පාවිච්චි කිරීම රාජපක්ෂලාගේ කතාවස්තුවේ මේ දක්වා මූලික තේමාව වී ඇති බව කෙනෙකුට පෙනී යා යුතුය.

කැලේ මාරු කළාට පුල්ලි වෙනස් වන්නේ නැත

මේ චින්තනයට කෙනෙකු ගොදුරු වූ විට, ඔහු/ඇය පය ගසා සිටින පොළොව සහ හැසිරෙන පරිසරය වෙනස් වුවත්, ඔහුගේ/ඇගේ චින්තනය සහ ගති ස්වභාව වෙනස් වන්නේ නැත. රාජපක්ෂලාගේ එංගලන්තයේ නියෝජිතයා වශයෙන් කලක් කටයුතු කළ මිනිසා ගැන අද (14) ජාත්‍යන්තර මාධ්‍ය වාර්තා කරන එක් ප්‍රවෘත්තියක් ඊට දෙස් දෙයි.

ජයරාජ් පලිහවඩන නමැති මොහු එක්සත් රාජධානියේ වෙසෙන නීතිඥයෙකි. ඔහු ලියූ එක්තරා ලියවිල්ලක්, 2021 දී ජිනීවා නුවර එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලයේ නියෝජිත රටවල් 47 ක තානාපති කාර්යාලවලට ඔහු විසින්ම යවා තිබේ. එම ලියවිල්ල තුළ, සුප්‍රකට ජාත්‍යන්තර මානව හිමිකම් ක්‍රියාකාරිනියක් කොටි සංවිධානයට පක්ෂව කටයුතු කරතැයි යන චෝදනාව අඩංගු වී ඇත. 

මේ ජාත්‍යන්තර මානව හිමිකම් ක්‍රියාකාරිනිය, යස්මින් සූකා ය. ලෝකය පුරා විවිධ තැන්වල මානව හිමිකම් උල්ලංඝණනයන්ට එරෙහිව දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ හඬ නඟන ඈ, දකුණු අප්‍රිකානු ජාතික නීතිවේදිනියකි. අවුරුදු 19 ක්, “දකුණු අප්‍රිකානු මානව හිමිකම් පදනමේ’‘ සභාපතිනිය වශයෙන් කටයුතු කොට ඇති ඈ, තව අවුරුදු 8 ක් “දකුණු අප්‍රිකානු සත්‍යය සහ සංහිඳියා කොමිසමේ” සාමාජිකාවක් වශයෙන්ද කටයුතු කොට ඇත. ඊට අමතරව, සියෙරා ලියොන් රටේ “සත්‍ය කොමිසමේ” ද, මධ්‍යම අප්‍රිකානු සමූහාණ්ඩුව තුළ විදේශීය හමුදා විසින් සිදු කරන ලදැයි කියන ලිංගික අපරාධ ගැන සොයා බැලීමට පත්කරන ලද ජාත්‍යන්තර පරීක්ෂණ කොමිසමේද සාමාජිකාවක් වශයෙන් කටයුතු කොට ඇත. එසේම, ලංකාවේ යුද්ධයේ අවසාන අදියරේදී කරන ලදැයි කියන යුද අපරාධ පිළිබඳ සොයා බලා වාර්තා කිරීමට එක්සත් ජාතීන්ගේ මහලේකම්වරයා විසින් පත්කරන ලද “ජාත්‍යන්තර විශේෂඥ කමිටුවේ” සාමාජිකාවක් වශයෙන් මෙන්ම, “දකුණු සුඩානයේ මානව හිමිකම් පිළිබඳ එක්සත් ජාතීන්ගේ කොමිසමේ” සභාපතිනිය වශයෙන්ද ඈ කටයුතු කොට ඇත.

තමා පිළිබඳව ජයරාජ් පලිහවඩන ප්‍රසිද්ධියට පත්කරන ලද ඉහත කී පත්‍රිකාව ඇය එංගලන්තයේ මහාධිකරණය ඉදිරියේ අභියෝගයට ලක් කළාය. එහිදී සාක්ෂි දෙමින් ඇය අධිකරණය ඉදිරියේ මෙසේ ප්‍රකාශ කොට තිබේ: 

“මේ චෝදනා කොහොමත් සහමුලින්ම සාවද්‍ය වන අතර, ශ්‍රී ලංකාවේ මානව හිමිකම් ආරක්ෂා කිරීම වෙනුවෙන් පෙනී සිටින කෙනෙකු වන මගේ කීර්ති නාමය කෙළෙසීම අරමුණු කොට ඒවා ගොතන ලද බවක් පෙනේ. ත්‍රස්තවාදීන් හෝ ත්‍රස්තවාදීන්ට උදව් කරන්නන් වශයෙන් මානව හිමිකම් ක්‍රියාධරයන්ව හඳුන්වා ඔවුන්ට මඩගැසීම, ලෝකය පුරා මර්දනකාරී පාලන තන්ත්‍රයන් අනුගමනය කරන යල්පීනූ උපායක් බව සමහරවිට මේ අධිකරණය දන්නවා ඇති.”

අධිකරණය ඉදිරියේ දණගැසීම

තමා කෙළේ මඩගැසීමක් බව අධිකරණය ඉදිරියේ අවසානයේ පිළිගැනීමට පලිහවඩනට සිදු විය. ඒ අනුව, පහත සඳහන් ප්‍රකාශය ඔහු අධිකරණයට ඉදිරිපත් කෙළේය:

“පෙත්සම්කාරියට විරුද්ධව ලියන ලද ඉහත සඳහන් අසත්‍ය චෝදනා කොන්දේසි විරහිතව ඉල්ලා අස්කරගන්නා අතර, ඒ ගැන ඇගෙන් ඉඳුරා සමාව ඉල්ලා සිටිමි. මේ සමාව ඉල්ලීම සත්භාවයෙන් සිදු කරනු ලබන්නක් බව පෙන්වීම සඳහා, පෙත්සම්කාරියට (මගෙන්) සිදු වූ පීඩාව සහ ඇගේ කීර්තියට (මගෙන්) සිදු වූ හානියට වන්දියක් වශයෙන් ඇයට සෑහෙන මුදලක් ගෙවීමට එකඟ වෙමි. එසේම, ඇගේ නඩු ගාස්තු ගෙවීමටත් එකඟ වෙමි.”

එපමණක් නොව, මොහු විසින් ඉහත කී මඩ පත්‍රිකාව ඒ කාලයේම අන්තර්ජාලයටත් මුදාහැර තිබුණි. ඒ නිසා, අන්තර්ජාලය ඔස්සේද ඉහත කී සමාව අයැද සිටීමට ඔහුට සිදු විය. ඒ අනුව පහත සඳහන් ප්‍රකාශය ඔහු විසින් නිකුත් කොට තිබේ:

“2021 ජනවාරි 05 වැනිදා “ශ්‍රී ලංකාවේ පශ්චාත්-ගැටුම් සම්බන්ධයෙන් වගවීම සහ සංහිඳියාව පිළිබඳ වාර්තාව” මැයෙන් ලියවිල්ලක් අප විසින් පළ කරන ලදි. මේ වාර්තාව, ජිනීවා නුවර එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලයේ 46 වැනි සැසි වාරයේදී එහි සාමාජික රටවල් 47 ක නියෝජිතයන් වෙත යවන ලදි. එසේම, මුහුණුපොතේ මේ පිටුවේ සහ කැනේඩියානු වෙබ් අඩවියකද එය පළ කරන ලදි. 

යස්මින් සූකා සහ ඇය අධ්‍යක්ෂ ධුරය හොබවන, “ජාත්‍යන්තර සත්‍යය සහ යුක්තිය ව්‍යාපෘතිය”, දෙමළ කොටි ත්‍රස්තවාදී කණ්ඩායමට උදව් කරන බවට චෝදනාවක් එකී වාර්තාවේ අඩංගු විය. ඒ චෝදනාව මුළුමණින්ම පදනම් විරහිත බව අප පිළිගන්නා අතර, එවැන්නක් කිසි දිනෙක අප විසින් පළ නොකළ යුතුව තිබිණැයි සිතමු. එවැනි චෝදනාවක් පළ කිරීමෙන් සිදු වූ පීඩාව ගැන සූකා මහත්මියගෙන් ඉඳුරා සමාව ඉල්ලා සිටින අතර, එහි හානිපූරණය සඳහා සෑහෙන මුදලක් ඈට ගෙවීමටත්, ඇගේ නඩු ගාස්තු ගෙවීමටත් එකඟ වෙමි.” 

පේනවද නාගෙන තියෙන තරම! 

එතකොට අපේ ලියන්නෝ ?

ලංකාවේ වෛද්‍ය සාෆි, සිංහල ගැහැනුන් 4000 ක් වඳ කළ බවට තමන්ගේ ප්‍රධාන පුවත් සිරස්තලයෙන් රටට කියා සිටි ‘දිවයින’ පත්තරය සහ ඒ කෙබරය ලියූ මාධ්‍යවේදියා ගැන තවමත් පරීක්ෂණ නැත. ඔවුන් කිසිවෙකු නීතිය ඉදිරියට පැමිණවීමක් මේ දක්වා සිදු කොට නැත. ජීවිතය බේරා ගැනීමට රටින් පලාගොස් රටවල් ගානේ සරණාගත භාවය යදිමින් සිට අවසානයේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ නැවතත් ලංකාවටම ආවේ ඇයි? තමන් විසින් මුළු රටම විනාශ කොට තිබුණත්, ඒ රට තරම් තමන්ට ආරක්ෂිත ස්ථානයක් ලෝකයේ වෙන කිසි තැනකින් සොයාගැනීමට තමන්ට නොලැබෙන බව සහසුද්දෙන්ම දත් බැවිනි. 

දඬුවමට යට නොවී ඕනෑම බොරුවක් කීමට/ලිවීමට පමණක් නොව, ඒ බොරුව සඳහා ප්‍රතිලාභ ලැබීමටත් හැකියාව ඇති බව දන්නා ඇතැම් මාධ්‍යවේදියෝ ජනතාවගේ ජීවිත බිල්ලට තබා බොරු කියති. බොරු ලියති. බටහිර ලෝකයාට වැඩියෙන්ම බනින්නේ ඔවුන් ය. මන්ද යත්, ඒ බටහිර ලෝකයේ මේ විදිහට බොරු කීමට සහ ලිවීමට මෙතරම් අවසරයක් සහ නිදහසක් නොලැබෙන බැවිනි. ඒ නිසා, එංගලන්තයේදී පලිහවඩන මුහුණදුන් තත්වය ඔවුන් දකිනු ඇත්තේ, අධිරාජ්‍යවාදී සහ කුමන්ත්‍රණකාරී අවස්ථාවක් වශයෙනි. “සිංහල නීතිඥවරයෙකුට එරෙහි බටහිර කුමන්ත්‍රණයක්” වශයෙන් පොල්ගෙඩි සිරස්තල යොදා හෙට අපේ මාධ්‍යයක මේ පුවත වාර්තා කළොත් පුදුම නොවන්න ! 

''වෘෂණ කෝෂ බද්ධ කරයි කියන එක ලොකු බොරුවක්'' - වෛද්‍ය රිස්වි

වෘෂණ කෝෂ බද්ධයක් සිදුවූ බව දක්වමින් පසුගිය දිනවලදී මාධ්‍ය තුළ දැඩි කතාබහට ලක්වූ බොරැල්ල වෙස්ටර්න් රෝහලේ සභාපති,  විශේෂඥ වෛද්‍ය රිස්වි ෂෙරීෆ් මෙම සිද්ධියේ ඇත්ත නැත්ත පිළිබඳ කළ පැහැදිලි කරමින් දක්වන්‍නේ, 

''වෘෂණ කෝෂ බද්ධය ‍මුළු ලෝකෙම දෙපාරයි කරලා තියෙන්නේ ඒකත් පර්යේෂණ වලටයි. ඒක සාර්ථකත් නැහැ. වෘෂණ කෝෂයක් බද්ද කරයි කියන එක ලොකු බොරුවක්. ඩොක්ටර් ෂාෆිට වුණ වැඩේ තමයි මේ කතාවත්.‍ මාව අල්ලගෙන තියෙන්නේ දැන් මොකක් හරි වැරැද්දක් කරාද කියලා හොයාගන්න‍.'' යන්නයි.