OUR VIEWS/EDITORIALS

තීරු ලිපි

ජාත්‍යන්තර පුවත්

ආර්ථික සහ සමාජ

The Most/Recent Articles

පොලිස් කොමිසමේ ලොක්කාගේ චරියාව සහ ශානි අබේසේකර තවමත් ගෙවන වන්දිය

 


- ගාමිණී වියන්ගොඩ-

ස්වාධීන කොමිෂන් සභා ක්‍රමය සහ ලංකාවේ දේශපාලන සංස්කෘතිය අතර නොපෑහෙන ගතියක් කොහොමත් තිබේ. ‘ස්වාධීන’ යන චවනය අර්ථවත් වන්නේ, ශිෂ්ට සමාජ සම්මුතියක් මත එය පදනම් වුණොත් ය. මෙවැනි සමාජ සම්මුතියක ප්‍රධාන ලක්ෂණය වන්නේ, පුරවැසියන් විසින්ම ඒ සම්මුතිය භාරගෙන නොකඩවා නඩත්තු කරනු ලැබීමයි. ගුරුවරුන්ට සැලකීම එවැනි සම්මුතියකි. එය, නීතියකින් පනවන ලද්දක් නොවේ. 

ආයතනික ‘ස්වාධීනත්වයත්’ එසේම විය යුතුය. එනම්, පුරවැසියන් විසින් ඒ වචනයේ වටිනාකම භාරගෙන, ඊට ගරු කිරීමේ සහ එම ස්වාධීනත්වය ආරක්ෂා කිරීමේ පුරවැසි සම්ප්‍රදායක් සමාජයේ මුල්අදින තෙක් නඩත්තු කළ යුතු බව ය. එහෙත්, පොලීසිය, අධිකරණය සහ රාජ්‍ය සේවය වැනි ආයතන තුළ තිබිය යුතු ‘ස්වාධීනත්වය’ ලංකාව වැනි රටක එවැනි සම්භාව්‍ය පුරවැසි ශිෂ්ටත්වයක් විසින් එක දිගට නඩත්තු කෙරෙන්නේ නැති නිසා, වෙනත් ශක්තිමත් නෛතික සහ ආයතනික ව්‍යුහයන් විසින් ඒවා ස්ථාපිත කළ යුතුව තිබේ. 

පොලිස් කොමිසම වැනි ආයතනයක් උදාහරණයට ගත්තොත්, එවැනි කොමිසමක් ස්ථාපනය කෙරෙන ක්‍රියාවලියේ ස්වභාවය සහ එවැනි කොමිසමක සංයුතියේ ස්වභාවය වැනි කරුණු, කෙලින්ම එහි ‘ස්වාධීන’ ක්‍රියාකාරීත්වයට බලපාන්නේය. පොලිස් කොමිසමට සාමාජිකයන් පත්කෙරෙන්නේ ජනාධිපතිවරයා විසින් නම්, එම කොමිසමේ සාමාජිකයන් ජනාධිපතිවරයාගේ සිතැඟියා පරිදි කටයුතු කිරීමට පෙළඹීම නොවැළැක්විය හැකිය. එසේම, එම කොමිසමේ සාමාජික සංයුතිය හැදෙන්නේ දේශපාලන පක්ෂවලට මුල් තැන දෙමින් නම්, එම කොමිසමේ සාමාජිකයන්ද පක්ෂ-පාට අනුව කටයුතු කිරීමට පෙළඹීම නොවැළැක්විය හැකිය. වත්මනේ අපේ ස්වාධීන කොමිෂන් සභාවලට සාමාජිකයන් පත්කිරීමේ කාර්යය භාරව තිබෙන ‘ව්‍යවස්ථා සභාවට’ දේශපාලන පක්ෂ නියෝජනය නොකරන සිවිල් පුරවැසියන් කිහිප දෙනෙකුත් ඇතුළත් විය යුතු බවට මේ වන විට යම් සමාජ සම්මුතියක් ඇති කරගෙන ඇත්තේ එබැවිනි.

මේ වැදගත් සිරිත අවස්ථා දෙකකදී රාජපක්ෂලා අතහැර දැමූහ. 18 වැනි සහ 20 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධන තුළින්, පිළිවෙලින් මහින්ද රාජපක්ෂත්, ගෝඨාභය රාජපක්ෂත් එකී ‘ස්වාධීනත්වය’ තමන්ගේ සන්තකයට ගනිමින්, සියලු ‘ස්වාධීන’ කොමිෂන් සභා හැකිතාක් දුරට ස්වකීය හෙංචයියන්ගෙන් පිරවූහ. වර්තමාන පොලිස් කොමිසමේ සභාපති චන්ද්‍රා ප්‍රනාන්දු, රාජපක්ෂවරුන් පත්කළ එවැනි එක් අයෙකි. 

පොලිස්කාරයෙකු දැනගත යුතු හෝඩියේ පාඩමක් තිබේ. එනම්, නීතියක් වෙනස් වන විට ඒ වෙනසට අනුපූරකව තමන්ගේ රාජකාරිය අනුගත විය යුතු බවයි. උදාහරණයක් වශයෙන්, පාරේ වම් පැත්තෙන් වාහන පැදවීමේ නීතිය හෙට සිට පාරේ දකුණු පැත්තෙන් පැදවීමට මාරු වුණොත්, හෙට පටන් රටේ මිනිසුන් එසේ වාහන පදවන බවට පොලිස් නිලධාරියා වගබලාගත යුතුය. 

ගෝඨාභය පත්කළ සභාපතිවරයෙක්

මේ පොලිස් කොමිසමේ සභාපතිවරයා පත්කරනු ලැබුවේ ‘ව්‍යවස්ථා සභාවක්’ නොතිබුණු කාලයකයි. එනම්, ස්වාධීන කොමිෂන් සභාවලට සාමාජිකයන් පත්කිරීමේ බලය ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා විසින් තමන්ගේ තනි අතට ගෙන තිබූ අවධියකයි. ඉතිං එවැනි පොලිස් කොමිෂන් සභාපතිවරයෙකු රාජපක්ෂලාගේ අන්තේවාසිකයෙකු වශයෙන් කටයුතු කිරීම පුදුමයට කරුණක් නොවේ. හාම්පුතෙකුට නගුට වැනීමක් මිස බිරීමක් බල්ලෙකුගෙන් බලාපොරොත්තු විය නොහේ. මෙවැනි තවත් අය, අල්ලස් කොමිසම සහ රාජ්‍ය සේවා කොමිසම වැනි ‘ස්වාධීන’ යැයි කියන වෙනත් තැන්වලත් සභාපතිවරුන් සහ සාමාජිකයන් වශයෙන් පසුගිය කාලයේ කටයුතු කළහ. ඔවුන්ගේ වාර්තාව අශෝභන එකකි.  

කෙසේ වෙතත්, වර්තමාන ආණ්ඩුව විපක්ෂයේද පූර්ණ සහාය ඇතිව පසුගිය දා 21 වැනි ව්‍යස්ථා සංශෝධනය සම්මත කරගත්තේය. ඊට අනුව, ස්වාධීන කොමිෂන් සභාවල එතෙක් පැවති මූලික ස්වභාවය වෙනස් වෙයි. තමා පත් කළ තැනැත්තා වෙනුවෙන් කෘතවේදී වීම හිතේ කොණක තිබුණත්, තමාගේ චර්යාව මේ දිනයෙන් පසු වෙනස් විය යුතු බව හෙවත් තමන් දැන්වත් ‘ස්වාධීන’ විය යුතු බව, හිටපු පොලිස්කාරයෙකු වශයෙන් පොලිස් කොමිසමේ සභාපතිවරයා දැනගත යුතුව තිබුණි. එහෙත් සමහර හෙංචයියන්ගේ ආරේ ගති කොහොමත් නෑරේ. ඉතිං, ඔහුට වර්තමාන සම්මුතිය (21 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය) මුළුමණින් අමතක විය. ඒ වෙනුවට ඔහුට මතක් වුණේ, පොලිස්පති තනතුරෙන් විශ්‍රාම ගිය පසු බැසිල් රාජපක්ෂගේ ‘බී්‍රෆ් කේස්’ එක උස්සගෙන ඔහුගේ පස්සෙන් ගිය තමාගේ පරණ පුරුද්දයි. ඉතිං ඒ පුරුද්දට මේ මිනිහා බැසිල් රාජපක්ෂ පිළිගැනීමට කටුනායක ගියේය. ඒ ගැන ඔහු දැන් කියන නිදහසට කාරණය කුමක්ද? ඒ වෙලාවේ තමා ගුවන් තොටුපොළේ සිටි බවත්, එහි යම් තැනක සෙනගක් සිටිය බැවින් ඒ ගැන සොයා බැලීමේදී බැසිල් රාජපක්ෂ ලංකාවට ඇවිත් ඇති බව දැනගත්තේලු. සමාජ සමාචාරයක් වශයෙන් එතැනට ඔළුව දැම්මේ ඒ නිසාලු! 

මෙවැනි පුද්ගලයෙකු යම් කාලයක අපේ රටේ පොලිස්පති වී සිටීමේ කතාව තුළම, අපේ ආයතනික ක්‍රමය තුළ මොන තරම් ජරාජීර්ණ සුසමාදර්ශයන් තිබෙන්ට ඇත්දැයි අපට සිතාගත හැකිය. බැසිල් රාජපක්ෂ යනු මේ රටේ ජනාධිපතිවරයා හෝ අගමැතිවරයා හෝ අඩුම වශයෙන් පාර්ලිමේන්තුව හෝ පළාත් සභාවක් හෝ ප්‍රාදේශීය සභාවක්වත් නියෝජනය කරන්නෙකු නොවේ. (එවැනි කෙනෙකු පිළිගැනීමට පවා පොලිස් කොමිසමේ සභාපතිවරයෙකු තකහනියක් කටුනායක යාම නොහොබිනා බව වෙනම කතාවකි). ඒ අර්ථයෙන් ගත් විට, මොහු අන්තේවාසිකයෙකුටත් වඩා, වැඩවසම් වහලෙකි. ඒ බව, මීටත් වඩා ඔහු ප්‍රදර්ශනය කළ තවත් අවස්ථාවක් තිබුණි. එනම්, ‘දේශපාලන පළිගැනීම් විභාග කිරීම’ නමින් හැඳින්වුණු සහ පොදු ව්‍යවහාරය තුළ ‘පිස්සු පූසා කොමිසම’ වශයෙන් ගැනුණු, රාජපක්ෂලාගේ මඩ සෝදන ලද සහ විරුද්ධ පක්ෂ පුද්ගලයන් වධහිංසාවට පත්කරන ලද, ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ කොමිෂන් සභාවයි. මොහු එම කොමිසමේද සාමාජිකයෙකි. එහි සභාපති වුණේ, මොහුටත් වඩා නිහීන ඉතිහාසයක් ඇති පුද්ගලයෙකි. මෙවැනි එක සමාන කුරුල්ලන් කොහේ ගියත් එක අත්තක වැසීම සාමාන්‍ය ස්වභාවයයි. අවසානයේ ඒ ඊනියා කොමිසම මොන තරම් සමාජ ගර්හාවට ලක්වීද යත්, අධිකරණය විසින්ම පසුව එය නිෂේධ කර දැමීය. 

මේ අතරේ විශිෂ්ටයෝද සිටිති

නගුට වැනීමේ හෝ නීතියට පිටින් හිස නැමීමේ පුරුද්දක් නොතිබුණු අතලොස්සක් හෝ පොලිස් නිලධාරින්ද සිටීම රටේ භාග්‍යයකි. හිටපු ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරී ශානි අබේසේකර එවැන්නෙකි. චන්ද්‍රා ප්‍රනාන්දු පොලිස්පති වශයෙන් සිටි කාලයේ ශානි අබේසේකර පොලිස් පරීක්ෂකවරයෙකි. ඒ කාලයේ පටන්, අවසානයේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ බලයට පත්වීමත් සමග වැඩ තහනමට ලක්වන තෙක්, ශානි අබේසේකර මේ රටේ නීතිය සහ යුක්තිය වෙනුවෙන් නිර්භයව කටයුතු කළ ආකාරය මේ වන විට මාධ්‍ය ඔස්සේ යහමින් අනාවරණය වී තිබේ. 

ශානි අබේසේකර යටතේ වැඩ කළ ඉතා ශූර පොලිස් පරීක්ෂකයෙකු වූ නිශාන්ත ද සිල්වා, ගෝඨාභය රාජපක්ෂ බලයට පත්වූ සැණින් රහසින් විදේශගත විය. රාජපක්ෂලාට සම්බන්ධ අපරාධ සහ දූෂණ ක්‍රියා පිළිබඳ එවකට විමර්ශනය කරමින් සිටි තමා, ගෝඨාභය රාජපක්ෂ බලයට පත්වීමත් සමග අමානුෂික දඩයමට ලක්වන බව ඔහු සිය සුපුරුදු ඉවෙන් දැන සිටින්ට ඇත. වරක් එවැනි පරීක්ෂණ මෙහෙයවීම නිසා හිටිහැටියේම අපරාධ විමර්ශන දෙපාර්තමේන්තුවෙන් මීගමුවට මොහුව මාරු කරන ලදි. එහෙත්, ඒ (යහපාලන) කාලයේ ස්වාධීන පොලිස් කොමිසම කියා දෙයක් රටේ තිබුණි. ඒ නිසා, පැය හතළිස් අටක් යන්නටත් කලින් ඒ මාරුව අවලංගු කිරීමට එදා පොලිස් කොමිසම පියවර ගත්තේය. එහෙත්, ගෝඨාභය රාජපක්ෂ බලයට පත්වීමත් සමග එවැනි ආයතනික ආරක්ෂාවක් තමන්ට නොලැබෙන බව නිශාන්ත ද සිල්වාට හැඟී යාම පුදුමයක් නොවේ. ඔහුට එසේ හැඟීයාමේ අර්ථවත් බව, පසුව ශානී අබේසේකර අරභයා දිගහැරුණු ක්‍රියාවලියෙන්ම ඔප්පු කෙරුණි.

නිශාන්ත ද සිල්වා විදේශගත වෙද්දී, ශානී අබේසේකරටත් ඉතා පහසුවෙන් වෙන රටකට යන්නට තිබුණි. ඒ සඳහා ඔහුට ඕනෑ තරම් අවස්ථා තිබුණි. එහෙත් ඔහු, අප බොහෝ දෙනා පෙළෙන එක්තරා සොඳුරු මායාවකට යට විය. එනම්, යුක්ති ධර්මය කියා දෙයක් ඇති තාක් කල් තමන් නිරුපද්‍රිත වන බවයි. රිචඩ් ද සොයිසා සහ ලසන්ත වික්‍රමතුංග වැනි අයත් සිතන්නට ඇත්තේ එසේ ය. එම චින්තනය තුළ, වැරදිකරුවා මිස නිවැරදිකරුවා දඬුවමට ලක් නොවේ. දියුණු ලෝකයේ බොහෝදුරට ඒ නියාමය සැබෑ විය හැකි වෙතත්, තුන්වැනි ලෝකයේ බොහෝවිට සැබෑව වන්නේ, ඒ නියාමයේ ප්‍රතිපක්ෂයයි. ඉතිං, ශානි අබේසේකර පිටරට නොගොස් මෙරටේ නැවතුණි. 

එතකොට, ඒ සඳහා ඔහුට ගෙවන්නට සිදු වූ වන්දිය?

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ බලයට පත් වූ ගමන් කළ මුල්ම කර්තව්‍යය වුණේ, අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ අධ්‍යක්ෂ ධුරයේ එවකට කටයුතු කරමින් සිටි ශානි අබේසේකර, ගාල්ලේ නියෝජ්‍ය පොලිස්පතිවරයාගේ ‘පුද්ගලික සහකාර’ තනතුරට මාරු කර යැවීමයි. මෙය ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයාගේ මුල්ම කර්තව්‍යය යැයි කී විට, එය අතිශයෝක්තියක් යැයි පාඨකයාට සිතෙන්නට පිළිවන. 

එසේ නම් මම මෙසේ කියන්නම්: මේ මාරු වීම කෙළේ, 2019 නොවැම්බර් 21 වැනිදා ය. ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ජනාධිපති වශයෙන් තේරී පත්වුණේ 2019 නොවැම්බර් 18 වැනිදා ය. මතක තියාගන්න: ඒ වන විට, ගෝඨාභය රාජපක්ෂ තමන්ගේ අගමැතිවරයා හෝ ඇමති මණ්ඩලය පවා පත්කොට නැත. මහින්ද රාජපක්ෂ අගමැති තනතුරේ දිවුරුම් දෙන්නේ, 2019 නොවැම්බර් 22 වැනිදා ය. එහි අදහස වන්නේ, තමන්ගේ අගමැතිවරයා ඇතුළු ඇමති මණ්ඩලය පත්කිරීමටත් වඩා ගෝඨාභය රාජපක්ෂට එදා හදිසියේම වැදගත් වී ඇත්තේ, ශානී අබේසේකරව සියලු විමර්ශන කටයුතුවලින් ඉවත් කිරීම සහ ඔහුගෙන් පළිගැනීම බවයි.

තවත් පැහැදිලි කිරීමක් අවශ්‍ය කෙරේ: නියෝජ්‍ය පොලිස්පතිවරයෙකුගේ ‘පුද්ගල සහකාර’ තනතුර දරන්නේ, සාමාන්‍යයෙන් පොලිස් පරීක්ෂකවරයෙකි. ඔහුගේ කාර්යය වන්නේ නියෝජ්‍ය පොලිස්පතිවරයාගේ ලියුම් විවෘත කොට බලා වාර්තා කිරීමත්, දුරකථන ඇමතුම්වලට උත්තර දීමත් ය. එවැනි සිල්ලර රාජකාරියකට එදා මාරු කෙරුණු ශානි අබේසේකර, ඒ වන විට ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරීවරුන්ගේ ජ්‍යෙෂ්ඨත්ව ලැයිස්තුවේ පළමුවැනියා වශයෙන් සිටි පුද්ගලයා ය. 

තමන්ගේ නඩු කටයුතුවලින් ඉවත් කිරීමට අමතරව එම පුද්ගලයා හැකිතාක් නින්දාවට පත්කිරීමත්, ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ තිරශ්චීන ආශාවේ කොටසක් වී ඇති බව, මේ මාරුවේ ස්වභාවයෙන් පෙනේ. එහෙත් පසුව එය පවා ගෝඨාභයගේ ආශා සන්තර්පණයට නොසෑහුණි. ඒ අනුව, 2020 ජනවාරි 7 වැනිදා ශානි අබේසේකරගේ වැඩ තහනම් කෙරුණි. මේ වැඩ තහනම් කිරීමට අදාළව ඔහුගෙන් කටඋත්තරයක් ලබා ගැනීම හෝ චෝදනා පත්‍රයක් ඉදිරිපත් කිරීම හෝ කිසි පරීක්ෂණයක් පැවැත්වීම හෝ, වසර තුනකට ආසන්න කාලයක් ගත වී ඇති අද දක්වාමත් කෙරී නැත. එපමණක් නොව, වැඩ තහනම් කළ දා සිට අවුරුද්දකටත් වැඩි කාලයක් යන තෙක්, ආයතනික සංග්‍රහය පවා උල්ලංඝණය කරමින්, ඔහුගේ අර්ධ වැටුප පවා ගෙවීම මේ පොලිස් දෙපාර්තමේන්තුව ප්‍රතික්ෂේප කොට ඇත. අවසානයේ, වැඩ තහනමට ලක්ව සිටියදී පසුගිය ජුනි මාසයේ ඔහු විශ්‍රාම ගියේය. එහෙත් අද දක්වාමත් ඔහුට විශ්‍රාම වැටුප ගෙවා නැත. උස් පහත්කම් නොතකා, නීතිය අකුරට ක්‍රියාවේ යොදවන පොලිස් නිලධාරීන්ට අපේ රටේ ලැබෙන දඬුවම එයාකාර ය.  

කෙසේ වෙතත්, වැඩ තහනමට ලක්ව ඔහුට පාඩුවේ ඉන්නට ලැබුණේ නැත. 2020 ජුලි 31 වැනිදා ඔහුව අත්අඩංගුවට ගැනුණි. ඒ අනුව, මාස 10 ක් සහ දවස් 18 ක් ඔහු රක්ෂිත බන්ධනාගාරගතව සිටියේය. මෙසේ අත්අඩංගුවට ගැනීමට හේතුව වශයෙන් බලධාරීන් හුවාදැක්වූයේ, ඊට කලින් ශානී අබේසේකර විසින් අපරාධයක සාක්ෂිකරුවෙකුගෙන් ලබාගන්නා ලද සාක්ෂියක් අයුතු බලපෑමෙන් ලබාගත්තේය යන්නයි. මේ චෝදනාවේ පුස්ස හඳුනාගැනීමට, ඒ අරභයා අභියාචනාධිකරණය දෙන ලද ඇප නියෝගයක අන්තර්ගත එක් කරුණක් පමණක් දැක්වීම සෑහේ. ඒ මෙසේ ය: “මෙය (එනම්, ශානි අබේසේකර අත්අඩංගුවට ගැනීම) මරණීය දණ්ඩනයෙන් දඬවම් ලැබූ චූදිතයෙකුගේ උදව්කරුවන් එකතු වෙලා, පසු අවස්ථාවක ශානි අබේසේකර ඉලක්ක කරගෙන කරපු කුමන්ත්‍රණයක ප්‍රතිඵලයක් බව පෙනී යයි”. මේ කියන මරණීය දණ්ඩනයෙන් දඬුවම් ලද පුද්ගලයා වන්නේ, බස්නාහිර උතුර භාර හිටපු නියෝජ්‍ය පොලිස්පතිවරයෙකු වන වාස් ගුණවර්ධන ය. මොහු එල්ලුම්ගහට නියම කෙරුණු අපරාධ කටයුත්ත විමර්ශනය කිරීම භාරව සිටි නිලධාරියා වුණේ ශානි අබේසේකරයි.  

එක පැත්තකින්, හිටපු පොලිස්පතිවරයෙකු සහ වර්තමාන පොලිස් කොමිසමේ සභාපතිවරයා තවමත් බැසිල් රාජපක්ෂ වැනි පුද්ගලයෙකු පිළිගැනීමට තකහනියක් කටුනායකට යන අතරේ, ශානි අබේසේකර වැනි විශිෂ්ට පොලිස් නිලධාරීන් වධබන්ධනයට පත්කිරීම තවමත් අවසන්ව නොතිබීම කියාපාන්නේ, බලධාරීන්ගේ හෙංචයියෙකු නොවන අවංක රාජ්‍ය නිලධාරියෙකුට ලංකාවේ පැවැත්මක් නැති බව මිස අන් කවරක්ද?



සුවබර දිවියකට කියවීම පුරුදු කරමු

 



සුවබර ජීවිතයක් සඳහා කායික මෙන්ම යහපත් මානසික තත්ත්වයද අත්‍යවශ්‍ය වේ. සමාජයේ බොහෝ පිරිසක් විවිධාකාරයේ මානසික ගැටළු වලින් පීඩා විඳියි. තමන් මානසික ගැටළුවලින් පීඩා විඳින බව නොදැන සිටීම සහ එය හෙළිකිරීමට දක්වන නොකැමැත්ත හේතුවෙන් මෙවැනි ගැටළු තව තවත් උග්‍ර වේ. තවත් පිරිසක් එය කරුමය හෝ නොපෙනෙන බලවේගයක ක්‍රියාවක් ලෙස සිතා මිත්‍යා විශ්වාස පසුපස හඹායාම හේතුවෙන් ජිවිත විනාශ කරගනියි. මානසික ගැටළු ආශ්‍රිතව පවතින සැලකිය යුතුම කරුණ වන්නේ මෙය අනිකුත් කායික රෝගයක් සේම වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර තුලින් සුවපත් කර ගැනීමට හැකිවීමයි.

මිනිසාගේ සිතුවිලි සහ ක්‍රියාකාරකම් හෙවත් චර්යාවන්හි ඇතිවන අසාමාන්‍ය, එදිනෙදා ජිවිතයට කරදරකාරී වන වෙනස්වීමක් මානසික රෝග හෝ මානසික ගැටළු ලෙස සරලව හැඳින්විය හැක. මෙයින් මානසික රෝග සුවපත් කිරීමට සහ පාලනය කිරීමට මනෝ වෛද්‍ය සහ ඖෂධිය ප්‍රතිකාර අවශ්‍ය වේ. මානසික ගැටළු සුවපත් කිරීමට ඖෂධ ප්‍රතිකාර අත්‍යවශ්‍ය නොවන අතර උපදේශනය සහ වෙනත් මනෝ ප්‍රතිකාර මගින් බොහෝ මානසික ගැටළු සුවපත් කල හැක.

විශාදය (මානසික අවපීඩනය - Depression), ජීවිතය පිළිබඳ අධික කලකිරීම, සියදිවි නසාගැනීමට සිතීම ජීවිතය වින්දනය වෙනුවට විඳවීම, නිරතුරුව ආසුබවාදී සිතීම මතකය දුබල වීම, තීරණ ගැනීමේ දුබලතා ඇතිවීම, නොරිස්සුම, අධික කෝපය ආදිය සුලබ මානසික රෝග වේ. 

වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර වලට ප්‍රතිචාර නොදක්වන හිසරදය වැනි කායික රෝග ලක්ෂණ ඇතිවීම අඩිය විශාදයේ ප්‍රධාන රෝග ලක්ෂණ වේ. විශාදය ඖෂධ ප්‍රතිකාර ගත යුතු මානසික රෝගයකි

භින්නෝන්මාදයේ (Schizophrenia) ලක්ෂණ. හේතු විරහිත සැකය, හුදෙකලා වීම, නොපෙනෙන අය කතා කරනවා මෙන් ඇසීම, සැබැවින්ම නොමැති ගඳ සුවඳ දැනීම, තනිව කතා කිරීම හෝ තනිව සිනාසීම, අදෘශ්‍යමාන බලවේගවලින් තමාව පාලනය කරන බව දැනීම. මෙය මනෝවෛද්‍ය ප්‍රතිකාර ලබා ගත යුතුම මානසික රෝගයකි

භීතිකාව (Phobia). යම් යම් දේවල්වලට පදනම් විරහිතව ඇතිවන අධික බිය සහ භීතිකා තත්ත්වයක් වේ. මෙය මානසික රෝග නොවන මානසික ගැටළුකාරී තත්ත්වයන් වේ.

භීතිකා අතරින් සමාජ භීතිකාව(social phobia)වඩා සුලබය. මේ හේතුව නිසා සමාජයට සමාජයට මුහුණ දීමට අධික බියක් හා ලැජ්ජාවක් ඇතිවේ. සමාජය මගහැර සිටීමට වැඩ ප්‍රියකරයි. අන් අය නිරතුරුවම තමාගේ අඩු ලුහුඬුකම් දකීවි යයි අස්ථාන බියකින් යුක්ත වේ.භීතිකා සියල්ලක්ම උපදේශනය ඇතුළු මනෝ ප්‍රතිකාර වලින් සුව කළ හැක.

කාංසාවේ (Anxiety) ලක්ෂණ. අහේතුකව ඇතිවන තැතිගැන්ම, කලබලකාරී බව, නිතර බද පපුව දැවිල්ල වෙව්ලීම, හිසරදය, නිතර පපුව ගැහීම අඩිය කාන්සාවේ ප්‍රධාන ලක්ෂණ වේ. මානසික ගැටළු ගණයට අයත්වන සියලු කාංසා තත්ත්ව උපදේශනය ඇතුළු මනෝ ප්‍රතිකාර වලින් සම්පුර්ණයෙන් සුවපත් කළ හැක.

ග්‍රස්ථිය තත්ත්ව (OCD) ලක්ෂණ. යම් සිතුවිල්ලක් හේතු රහිතව තමාට පීඩා ගෙනදෙන අයුරින් නැවත නැවතත් ඇතිවීම. යම් ක්‍රියාවක් හේතු විරහිතව නිරතුරුව කිරීමට සිතීම ආදිය මෙහි ලක්ෂණ වේ. උදා- දිනකට අසාමාන්‍ය වාර ගණනක් දෑත සේදීම

මෙම තත්ත්වයන් අර්ථ ශුන්‍ය බව තමාට දැනුනත් ඒවා පාලනය කර ගැනීමට අපහසු වේ. ග්‍රස්ථි තත්වයද උපදේශනය මගින් සුවපත් කළ හැක.

ජානමය හේතු සාධක, මොළයේ රසායනික සංඝටක ආදියේ ඇතිවන ආසාමාන්‍යතා, මත්ද්‍රව්‍ය සහ මත්පැන් වල බලපෑම, විෂම පරිසර සාධක හා විෂම වූ සමාජ සංස්කෘතික තත්ත්ව වල බලපෑම් ද මානසික රෝග වැළඳිමට හේතු‍ වේ. 


මානසික රෝග හා මානසික ගැටළු වැළඳෙන්නේ කාහටද?. වයස ස්ත්‍රී පුරුෂ භාවය උගත් නූගත් බව කුලය ජාතිය දුප්පත් පොහොසත් බව ආදීවූ කිසිඳු තරාතිරමකින් තොරව ඕනෑම පුද්ගලයෙකුට මානසික රෝග සහ ගැටළු ඇතිවිය හැක.

මානසික රෝග සුලබ තත්ත්වයකි. ලෝක ජනගහණයෙන් සෑම 10 දෙනෙකුගෙන් එක් අයෙකුට සුළු හෝ මානසික රෝගයක් හෝ නිරතුරුව පවතින මානසික ගැටළුවක් පවතියි.

මානසික රෝගයක් වැළඳීම ලැජ්ජාවට කරුණක්ද?

කිසිසේත්ම නැත. මානසික රෝග ද කායික රෝග මෙන්ම රෝග තත්ත්වයක් පමණක් වේ.

මානසික රෝග නිසා ඇතිවන අහිතකර බලපෑම්

රෝගියාගේ එදිනෙදා දෛනික කටයුතු අදාල වීම හා අක්‍රමවත් බව

රෝගියාගේ මෙන්ම රෝගියාගේ පවුලේ සමජිකයන්ගේද ආර්ථික, සමාජීය කටයුතුවල බාධා ඇතිවීම

අන්‍යන්ගේ උදව් උපකාර නිරතුරුවම අවශ්‍ය වීම

මානසික රෝග හා මානසික ගැටළු සුවකළ හැකියි

වෛද්‍ය නිර්දේශය අනුව ඖෂධ නිසි ලෙස බාවිතයෙන් බොහෝ මානසික රෝග සුවපත් කර ගැනීමට හා පාලනය කර ගැනීමට පුළුවන වේ.

මානසික ගැටළු බොහොමයක් මනෝ ප්‍රතිකාර සහ උපදේශනය මගින් සුවපත් කල හැකිය.

නොමිලේ උපදේශන සේවා ලබාගැනීම සඳහා ඔබට සමාජ සේවා අමාත්‍යංශයේ උපදේශන අංශය හෝ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කාර්යාලයවල සිටින උපදේශන නිලධාරීන් වෙත යොමුවීමට හැකියාව ඇත.

එම‍ෙන්ම මානසික ගැටලු නිරාකරණය කර ගැනීම සදහා පුස්තකාල, පාසල් හා ප්‍රජා මධ්‍යස්ථාන, තරුණ හා ‍වැඩිහිටි පුද්ගලයන් සදහා වන මධ්‍යස්ථාන තුළින් උපදේශනාත්මක සැසි පැවැත්විය හැක. වර්තමාන සමාජය තුළ ආර්ථික, සාමාජීය හා සෞඛ්‍යමය ගැටලු හමුවේ මානසික ගැටළු බහුල වී තිබේ. එම‍ෙන්ම ලෝකය පුරා පැවති වසංගත තත්ත්වය මත මානසික ව්‍යාකූලභාවය තවත් උග්‍ර වී තිබේ.


එක රැයකින් රටක් විනාශ කළ ඝාතකයන් තවමත් නිරුපද්‍රිත නම්...



ගාමිණී වියන්ගොඩ

අපරාධයේ සුලමුල සොයා බලා එහි හේතුවට පිළියම් යෙදීමට අමතරව, අපරාධයට නිසි දඬුවම් දීමත් නැවත එම අපරාධය සිදු නොවන බවට වගබලාගැනීමේ එක් පූර්ව කොන්දේසියකි. එසේම, අපරාධකරුවාට දඬුවම් කිරීමෙන් පමණක් අපරාධය අහෝසි වෙතැයි සිතීම වාගේම, අපරාධය යටගැසීමෙන් අපරාධය අහෝසි වෙතැයි සිතීමත් අපරාධයකි. ඒ නිසා, අපේ වර්තමාන ආර්ථික අහේනියට හේතු සොයා යමින් ඒවාට යථාවාදී පිළියම් සෙවීම වාගේම, ඒ අහේනිය ඇති කළ පාර්ශ්වකරුවන් ඔවුන්ගේ අපරාධය සඳහා වගවීමට බැඳගැනීමත් අවශ්‍ය කෙරේ.

ගිය සතියේ මේ කොලමේ කෙටි ඡේදයක් ජනාධිපතිවරයා පසුගිය දා සිය අයවැය කතාවේදී උපුටා දැක්වීය. ඒ මෙසේ ය: 

“ඒ නිසා, රට ගොඩගැනීමේ දිව ඔසුව තමන් අතේ ඇතැයි, ප්‍රශ්නය වලිගයෙන් අල්ලාගෙන යමෙකු කියන විට පරිස්සම් වන්න: තමන් බලයට පත් වූ සැණින් සොරුන් සහ දූෂිතයන් හිරේ විලංගුවේ දමන්නේ යැයි කීම එවැනි එක් ප්‍රවාදයකි. දූෂණයෙන් සහ නාස්තියෙන් තොර රටක් තමන් බිහි කරන්නේ යැයි කීම තවත් එවැනි ප්‍රවාදයකි. ඒ කාරණා සියල්ල රටක දියුණුවට අත්‍යාවශ්‍ය වෙතත්, වර්තමාන ලංකාව ගොඩ දැමීමේ ප්‍රශ්නයට පිළිතුර ඇත්තේ ඊට වඩා සංකීර්ණ සහ දුෂ්කර පරාසයක බව අද නැතත් හෙට හෝ අප වටහාගත යුතුය”.

මේ ඡේදයේ පළමු වචන දෙක, එනම් “ඒ නිසා” යන්න සැලකිල්ලට නොගත්තොත් හෝ ඉවත් කළොත්, සමස්ත ඡේදයේ අර්ථය වෙනස් වන්නේය. “ඒ නිසා” යන්නෙන් කියැවෙන්නේ, ඊට කලින් කරන ලද විස්තරයක් මත පදනම්ව, ඉතිරි කතාව අවබෝධ කරගත යුතු බවයි. ඊට කලින් කරන ලද විස්තරය නොකියා සිටියොත්, මා කියන්නේ සොරුන් දූෂිතයන් හිරේ විලංගුවේ දැමීම අවශ්‍ය නැතැයි යන අදහසක් බව කෙනෙකුට සිතෙන්නට පුළුවනි. 

ඇත්තෙන්ම ඒ ඡේදය, ඊට කලින් ඡේද සමග එකට කියවන විට, ලැබෙන අර්ථය මෙසේ ය: සොරුන් සහ දූෂිතයන් හිරේ දැමීම හිතන තරම් ලෙහෙසි නැත. ඊට හේතු කිහිපයකි. එකක්, රන්ජන් රාමනායකගේ “උන් ඔක්කොම යාළුවො, මල්ලී” යන වැකියෙන් කියැවෙයි. දෙවැන්න වන්නේ, යුක්තිය පසිඳලීමේ ක්‍රමය තුළ පවතින ව්‍යුහාත්මක දුෂ්කරතාවන් ය. තෙවැන්න වන්නේ, දූෂණය සහ වංචාව යන ප්‍රපංචය ලංකාවේ සංස්කෘතියක් බවට මේ වන විට පත්ව තිබීම ය.  

ඒවාට අමතරව ඒ ඡේදයෙන් අදහස් කළ තවත් කාරණයක් තිබුණි. එය ඉහත කී කාරණාවලට සෘජුවම අදාළයි. හොරුන් සහ දූෂිතයන් හිරේ දැමීම එතරම් අමාරු නම්, තමන් බලයට පත් වූ සැණින් ඒ හොරුන් සහ දූෂිතයන් හිරේ දමන බවට කෙනෙකු දෙන පොරොන්දු ගැන පරිස්සම් විය යුතුය. මන්ද යත්, බොහෝවිට එම පොරොන්දුව දෙන්නේම පහසුවෙන් ඡන්ද ගරාගැනීමේ උපක්‍රමයක් වශයෙන් පමණක්ම විය හැකි බැවිනි. ආර්ථිකය ගොඩගැනීමේ නිශ්චිත වැඩපිළිවෙලක් ඉදිරිපත් නොකොට යමෙකු මේ පොරොන්දුව දෙන්නේ නම්, ඒ ගැන තවත් වැඩියෙන් පරිස්සම් විය යුතු බව එයින් කියැවුණි.  

අද ලිපියෙන් සාකච්ඡා කෙරෙන්නේ, තනි තනි සොරකම් හෝ දූෂණයන් ගැන නොව, රටක ආර්ථිකයක්ම අපයෝජනය කිරීම පිළිබඳවයි. රටේ ආර්ථිකය වසර දෙකක් වැනි කෙටි කාලයක් තුළ විනාශ කළ අපරාධකරුවෝ තවමත් නිදැල්ලේ සිටිති. එපමණක් නොව, එවැන්නෝ “ආර්ථික ඝාතකයන් මැද” යනුවෙන් එකී විනාශය ගැන පොත් පවා ලියා උජාරුවට එළිදක්වති. කෙසේ වෙතත්, අවුරුදු දෙකක් වැනි කෙටි කාලයකට මේ විනාශයේ පරාසය ලඝු කිරීම ගැන කෙනෙක් විරුද්ධ විය හැකිය. 

වියහැකියාව අනිවාර්යයක් බවට පත්වීම

අද අප මුහුණදෙන විනාශය වනාහී දීර්ඝකාලීන ක්‍රියාවලියක ප්‍රතිවිපාකයක් වශයෙන් අවසානයේ කෙදිනක හෝ ‘ඇති විය හැකිව තිබුණු’ තත්වයක් බව ඇත්ත. ඊට වගඋත්තරකරුවෝද බොහෝ ය. එහිදී, නිදහසේ පටන් බලයට පත් සෑම නායකයෙකුම අඩුවැඩි වශයෙන් ඊට වගකිව යුතු යැයි කෙනෙකු පෙන්වා දිය හැකිය. ඒ කතාවත් ඇත්තයි. එසේම, තමන්ගේ පාලනයෙන් පරිබාහිර (කෝවිඩ් උවදුර වැනි) ඇතැම් සාධකත් ඒ විනාශයට බලපෑ බව කියන්නේ නම් ඒ කතාවත් ඇත්ත. ඒවා ඔවුන්ගේ වගවීමේ බර සැලකිල්ලට ගැනීමේදී යම් තරමකින් අදාළ විය හැකිය. එහෙත් ඒ සියල්ල මැද්දේ පවා, ‘ඇති විය හැකිව තිබුණු’ විනාශය, රාජපක්ෂවාදී දූෂිත සහ අමනෝඥ චර්යාව නිසා, නොවැළැක්විය හැකි ‘අනිවාර්යයක්’ බවට පත්කෙරුණු බව, ඊටත් වඩා ඇත්තකි.

ඒ නිසා, අප මේ ගෙවන්නේ, ‘වළක්වාගත හැකිව තිබුණු’ විනාශයක වන්දියක් බව මුලින්ම වටහාගත යුතුය. 2019 දී ගෝඨාභය රාජපක්ෂ බලයට පත්කර ගැනීමට දායක වූ ඡන්දදායකයෝ තමන් කළ වැරැද්ද අඩුවැඩි වශයෙන් පිළිගන්නා බවත්, ඒ ගැන අවංකවම දැන් දුක් වන බවත් පොදුවේ දක්නට ලැබේ. එය, යන-එන තැන අසන්නට දකින්නට ලැබෙන දෛනික සංසිද්ධියකි. ඒ බව හොඳටම ප්‍රදර්ශනය වුණේ මහජන ගඟ ජාතික විරෝධතාවක් වශයෙන් පිටාර ගැලූ දා ය. එහෙත් මේ විනාශයට වගකිවයුතු කිසි නායකයෙකු අද වන තෙක් ඒ ගැන රටෙන් සහ ජනතාවගෙන් ප්‍රසිද්ධියේ සමාව ඉල්ලා නැත. ඒ වෙනුවට අපට දකින්ට ලැබෙන්නේ, යම් යම් මට්ටම්වලින් නිදහසට කරුණු කියන වංචනික මඟහැරයාම් ය. වසර 70 ක ‘දේශපාලන සංස්කෘතිය’ වෙනස් කිරීමට හැකි එකම පුද්ගලයා ගෝඨාභය රාජපක්ෂ යැයි කී න්‍යායාචාර්යවරු, බලයට පත් වූ පසු තමන්ගේ ග්‍රහණයෙන් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ගිලිහී ගිය නිසා මේ නස්පැත්තිය ඇති වී යැයි අද කියති. එහිදී බැසිල් රාජපක්ෂ වැනි පවුලේ සහෝදරයන් පිටට මුළු වරද පැටවති. විමල් වීරවංශ වැනි අය පුනපුනා කියන්නේ, ගෝඨාභය ආණ්ඩුවේ වැරදි ප්‍රතිපත්ති සම්බන්ධයෙන් අභ්‍යන්තරිකව තමන් විරෝධය පෑ බවත්, (බැසිල් වැනි) වෙනත් නායකයින් ඒවා මායිම් නොකළ නිසා මේ විනාශය සිදු වූ බවත් ය.

රාජපක්ෂ පවුලේ ප්‍රතිපත්ති සහ මේ කියන අයගේ ප්‍රතිපත්ති එදා සිටම සහසුද්දෙන් සමාන වූ බවත්, එවැනි ප්‍රතිපත්ති මීට වඩා වෙනස් ආකාරයකින් ඉවරයක් වීමේ හැකියාවක් නොතිබුණු බවත්, මොවුහූ නොකියති. කාබනික පොහොර වේවා, ධම්මික පැණිය වේවා, අයි.එම්.එෆ්. විරෝධය වේවා, ඥානසාරගේ ‘එක රටක්-එක නීතියක්’ වේවා, වෛද්‍ය සාෆිගේ වඳ සැත්කම් වේවා, එකම ප්‍රතිපත්තියක සහ එකම චින්තනයක අතුරු ඵල බව මොවුහූ තවමත් වසං කරති. ඒ නිසා, හෙට දවසේත්, විනාශයම මිස ඊට වෙනස් දායකත්වයක් මොවුන්ගෙන් රටට ලැබෙනු ඇතැයි සිතීමට තරම් කෙනෙකු නියාලු විය යුතු නැත. ගෝඨාභයට හෝ රාජපක්ෂලාට එක දිගටම කඹුරමින් සිට, අද විවිධ නම්වලින් ඔවුන්ට විරුද්ධව පාර්ලිමේන්තුව තුළ සහ ඉන් පිටතත් පෙනී සිටීමට බලන වීරවංශ, ගම්මන්පිල සහ වාසුදේව ඇතුළු සියලු දෙනා අයත් වන්නේ ඒ කාණ්ඩයටයි.

අපරාධකරුවන් “රජයේ සාක්ෂිකරුවන්” බවට පත්වීම

මොවුන්ගේ හිස්කම සහ අවස්ථාවාදය අවබෝධ කරගැනීමට මෑතකදී වාසුදේව නානායක්කාර පෙනී සිටි රූපවාහිනී වැඩසටහනකදී අසන්ට ලැබුණු එක් කාරණයක් දැක්වීම පමණක් සෑහේ. 17 වැනි, 18 වැනි, 19 වැනි, 20 වැනි සහ 21 වැනි ආදී ව්‍යවස්ථා සංශෝධන සියල්ලට පක්ෂව ඔහු ඡන්දය පාවිච්චි කෙළේ කෙසේදැයි මාධ්‍යවේදී කේ. ඩබ්. ජනරංජන අසන ප්‍රශ්නයට ඔහුගේ පිළිතුර වන්නේ, ඒ ඒ අවස්ථාවේ තමන් නියෝජනය කරන කණ්ඩායමේ මතය සමග සිට ගත යුතුව ඇති නිසා එසේ කළ බවයි. ඒ හැරුණු කොට, එකී කාරණා පිළිබඳ ඊට වෙනස් තමන්ගේ වෙනම මතයක්ද තිබුණේලු! මේ තරම් සාහසික සේ නිරුවත් විය හැකි දේශපාලනඥයෙකු මෙතෙක් කල් ‘වාම’ කඳවුරක් නියෝජනය කෙළේ යැයි කියන විට, දක්ෂිණාංශික කඳවුරක කෙනෙකුගේ තත්වය කෙබඳු විය හැකිද!

රාජපක්ෂලාට අමතරව මොවුන් ගැන කාලය මිඩංගු කෙළේ එක කාරණයක් අවධාරණය කිරීමටයි. අපරාධයක ප්‍රධාන විත්තිකරුවෙකු පවා රජයේ සාක්ෂිකරුවෙකු බවට පත්විය හැකිය. නඩු පවරන්නන් විසින් එවැනි අපරාධකරුවෙකු රජයේ සාක්ෂිකරුවෙකු බවට පත්කර ගන්නේ, ඊට වඩා ඉලක්කගත සහ බරපතළ වෙනත් අපරාධකරුවෙකු නීතියේ දැළට හසු කරගැනීමටයි. ඊට ප්‍රතිඋපකාරයක් වශයෙන්, අර කියන හිටපු අපරාධකරුවාට හෙවත් රජයේ සාක්ෂිකරුවාට, නිදහස හෝ දඬුවම අවම කිරීම වැනි සහන සලසා දෙනු ලැබේ. ඉහත කී, වීරවංශ, ගම්මන්පිල, වාසුදේව ආදීන් වර්තමාන දේශපාලන මොහොත තුළ රඟදක්වන්නේ මේ කියන ‘රජයේ සාක්ෂිකරුවන්ගේ’ භූමිකාවයි. (ගෝඨාභය හෝ මහින්ද හෝ බැසිල් වැනි) මහ අපරාධකරුවා පස්සේ හඹා යන පැමිණිලිකරුවා (ජනතාව) මේ පිරිස යළිත් පිළිගනිතියි ඔවුහූ සිතති. පුද්ගල අපරාධයක් පිළිබඳ නඩුවකදී කෙසේ වෙතත්, රටක් විනාශ කළ අපරාධයක් පිළිබඳ අවනඩුවකදී මෙවැනි ආකල්පයකට ජනතාව යට විය යුතු නැත. හේතුව, ඉතිහාසයේ වරක් සිදු වූ වරද නැවතත් එයාකාරයෙන්ම සිදු කරගැනීමේ හැම ඉඩක්ම එවැනි පිළිගැනීමක් තුළ ගැබ්ව තිබෙන බැවිනි.                            

රටක ආර්ථික විනාශය සාමාන්‍යයෙන් සිද්ධ වන්නේ සම්ප්‍රදායික ක්‍රමයටයි. උපයනවාට වඩා පරිභෝජනය කිරීමෙන් රටක් පරිහානියට පත්වීම, සම්ප්‍රදායික ක්‍රමයයි. එය සිදුවන්නේ හෙමින් ය. දීර්ඝ කාලයක් යන තෙක්, තමන් විනාශ වෙමින් සිටින බව තමන්ට දැනෙන්නේ නැත. පවුලක් උදාහරණයට ගත්තොත්, තමන්ගේ වර්තමාන යහපත සඳහා තාත්තා/අම්මා ලෝකයාට ණය වෙමින් සිටින බව සමහර දරුවන් නොදැන සිටීම දැක්විය හැකිය. එක පැත්තකින් එය දැනගැනීමේ උවමනාවක් දරුවන්ට නැත. අනිත් පැත්තෙන්, දරුවන්ට එය කියාදීමේ උවමනාවක් දෙමාපියන්ටත් නැත. අවසානයේ එක් දවසක, ගෙදර කුලියත් ගෙවා ගැනීමට නොහැකිව ගෙදරින් fදාට්ට වැටෙන මොහොතේ ණයකාරයනුත් ඇවිත් දෙස්දෙවෙල් තියන විට ඛේදවාචකයේ තරම ගැන දරුවෝද යාවත්කාලීන වෙති.

රාජපක්ෂ ප්‍රතිපත්තිය: “අපි වෙනුවෙන් අපි”

මේ සාදෘශ්‍යය අපේ පාලකයන් සහ ජනතාව ගැන කතාවට ඉඳුරා ගැලපෙන්නේ නැත. රාජපක්ෂවරු උදාහරණයට ගත්තොත්, ඔවුන් අනුගමනය කෙළේ රටේ දරුවන් වෙනුවෙන් නොව, ඔවුන් සහ ඔවුන්ගේ දරුවන් වෙනුවෙන් හදාගත් ප්‍රතිපත්තියකි. මෙය සාහසික සහ අසාධාරණ විනිශ්චයකැයි කෙනෙකු කිව හැකිය. යුද්ධය ඉවරයක් කෙළේ ඔවුන් නොවේදැයි කෙනෙකු අසනු ඇත. යුද්ධය අවසන් කිරීම, ඔවුන්ගේ දරුවන්ගේ පමණක් නොව, රටේ දරුවන්ගේද භාග්‍යයට කාරණයක් නොවේදැයි තවත් කෙනෙකු අසනු ඇත. ඒ ප්‍රශ්නවලට විස්තරාත්මකව පිළිතුරු දීම වෙනම මාතෘකාවකට අපව යොමු කරවන බැවින්, පහත සඳහන් කාරණය පමණක් මෙහිදී සඳහන් කිරීම සෑහේ. ඉහත මතු කරන ලද ප්‍රශ්න සත්‍යය යැයිද, සාධාරණ යැයිද පිළිගත්තත්, යුද්ධය ජයගැනීමේ දේශපාලනික කීර්තියම, රටේ දරුවන් වෙනුවට තමන්ගේ දරුවන්ගේ අභිවෘද්ධිය සඳහා රාජපක්ෂලා පෙරළා පාවිච්චි කෙළේය යන්න නිෂේධ වන්නේ නැත. එසේ වන කල, යුද්ධය අවසන් කිරීම නිසා ඇත්තෙන්ම අත්විය හැකිව තිබුණු පොදු යහපත පවා, රාජපක්ෂවාදී ප්‍රතිපත්ති නිසා රටට අහිමිව ගියේය යන නිගමනයට පැමිණීම අසාධාරණ නොවේ.

අපේ වර්තමාන විනාශයේ එක පැත්තක තිබෙන්නේ, ආර්ථිකය පිළිබඳ වැරදි දෘෂ්ටිවාදයන් ය. ඒ සෑම දෘෂ්ටිවාදයක් පසුපසම ‘ජාතිකවාදී’ සෙවණැල්ල තිබේ. හොඳම උදාහරණය, කාබනික පොහොර සෙල්ලමයි. අපේ මුතුන්මිත්තන් ගොම පොහොරවලින් රට ස්වයංපෝෂිත කළ බව සමහරු කීහ. ‘ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලට’ යාම, අපේ ස්වෛරීත්වයට හරි නැතැයි තවත් සමහරු කීහ. ඒ නිසා, ‘දේශීය විසඳුම්’ තමන්ට ඇතැයි කියමින් අජිත් නිවාඩ් කබ්රාල් වැනි අය රටම ඇන්දූහ. 

මෙවැනි වැරදි දෘෂ්ටිවාද නිසා නොමඟ යාමට අමතරව රාජපක්ෂලාගේ ගතමනාව සඳහාද ආර්ථිකය විනාශ කෙරුණි. හම්බන්තොට ක්‍රීඩා පිට්ටනි, සම්මන්ත්‍රණ ශාලා සහ කොළඹ නෙළුම් කුලුනු ඒ අංශයෙන් අපට ඉතිරිව ඇති ස්මාරකයන් ය.

මෙතරම් විනාශයක් රටට අත්කර දුන් රාජපක්ෂ කඳවුර තවමත් සක්‍රීය දේශපාලනයේ නිරතයි. සමහරු ඇමති ධුර හොබවති. තවත් සමහරු ඊළඟ සැරේත් රාජපක්ෂලා බලයට පත්කරවන විදිහක් ගැන පොරොන්දම් බලති. මෙතෙක් ඒ කිසිවෙකු නීතිය ඉදිරියේ දඬුවම් ලබා නැත. මොවුන්ගෙන් සමහරෙකු වගඋත්තරකරුවන් කෙරෙන එක නඩුවක් පමණක් මේ වන විට විභාග වෙයි. අනෙක් සියල්ලෝ නිරුපද්‍රිතයි. 

2014 පටන් ලංකාවේ පුරවැසියෙකු නොවන සහ බි්‍රතාන්‍ය පුරවැසියෙකු වන කාන්තාවක් මේ වන විට රාජ්‍ය ඇමතිවරියක් වීම දක්වා උසස් වීමට තරම් පහසුකම් සහිත රටක් බවට පත්ව ඇති සිරිලංකාවක, ඉහත කී අපරාධකරුවන් කිසිවෙකු නීතියේ රැහැනට හසුකර ගැනෙතැයි අපේක්ෂා කිරීමට තරම් අප අඳබාල විය යුතුද! ඒත් ඉතිං අනිත් අතට කෙනෙකු මෙහෙමත් අසන්නට පුළුවනි: ඇමරිකානු පුරවැසියෙකුට ලංකාවේ ජනාධිපති විය හැකි නම් බි්‍රතාන්‍ය පුරවැසියෙකුට ලංකාවේ රාජ්‍ය ඇමතිවරියක් විය නොහැක්කේ ඇයි? 



හීනය හීලෑ කරගැනීම මිස වෙනත් උත්තර දැනට නැත

බොහෝ දෙනා නිරතුරුව අසන ප්‍රශ්නයක් තිබේ. එනම්, රාජපක්ෂලා පරාජය කිරීමෙන් පසු මේ නරාවළෙන් ගොඩඒමක් ගැන සිතිය හැකිද? ඒ සුගතිය අත්කර දීමේ හැකියාව ඇත්තේ, රනිල් වික්‍රමසිංහ, සජිත් ප්‍රේමදාස, අනුර කුමාර දිසානායක හෝ තවත් එවැනි නාමධාරී අයගෙන් කාටද? එසේත් නැත්නම්, ඒ සියලු දේශපාලනඥයන්ගෙන් තොරව, අරගලයේ අස්වැන්නෙන් බිහි කරගන්නා ‘නිර්-පාක්ෂික’ සිවිල් එකමුතුවකටද? ඒ සියල්ලන්මත් නොවේ නම්, පාරිශුද්ධ මාක්ස්වාදීන් යැයි කියාගන්නා කණ්ඩායමකටද? හිට්ලර් කෙනෙකු හරහා රට ගොඩගැනීමක් ගැන කලකට කලින් දේශනා කළ අස්ගිරියේ භික්ෂුවගේ අපේක්ෂාව තරම් මේ ප්‍රශ්න තුළින් ඉදිරිපත් කෙරෙන අපේක්ෂාව කුරිරු නැත, අනර්ථකාරී නැත. එහෙත් එසේ වූ පමණින් ඒ අපේක්ෂා යථාවාදී නොවේ. 

අපේක්ෂාව යනු, සිහිනය සහ යථාර්ථයේ මිශ්‍රණයකි. සෑම ලොකු අපේක්ෂාවක් තුළම, සිහිනමය කොටසක් තිබේ. සිහිනමය යන්නෙන් මෙහිදී අදහස් කෙරෙන්නේ අපේක්ෂිත ආශාව ය. පවතින තත්වයන් සමග මේ ආශාව සමපාත වන තරමට, ආශාව සාක්ෂාත් කරගැනීමේ අවකාශය පුළුල් වෙයි. එහි අදහස වන්නේ, පවතින තත්වයන් සැලකිල්ලට නොගෙන හුදෙක් ආශාවේ පමණක්ම එල්බ සිටීමෙන්, සිහිනයේ අවකාශය හැකිළෙන බවයි. අනිත් අතට, පවතින තත්වයන් වෙනස් කරගැනීමේ හැකියාවත් අපට තිබේ. ඒ අතින් මනුෂ්‍යයා තරම් දක්ෂ වෙනත් ප්‍රාණියෙකු නැත. මෙතෙක් කල් මිනිස් සංහතිය පැමිණ ඇති ගමන වනාහී, පවතින තත්වයන් වෙනස් කරගැනීමේ ගමනකි.

එහෙත් ඒ ගමන සාර්ථක වීම සඳහා සපුරාගත යුතු අත්‍යාවශ්‍ය කොන්දේසියක් තිබේ. එනම්, ‘පවතින තත්වයන්’ පිළිබඳ නිවැරදි තක්සේරුවක් ඇති කරගැනීමයි. එසේ නොවුණොත්, එම තත්වයන් වෙනස් කරගැනීමේ හැකියාව අපෙන් වියැකෙයි. තවත් විදිහකින් කිවහොත්, අපේක්ෂාවේ සිහිනයට අමතරව, එම සිහිනය සාක්ෂාත් කරගැනීමේ මාර්ගය පවා හුදු සිහිනයක් බවට පෙරළීමට ඉඩ තිබේ.  

‘හීනය හීලෑ කරගැනීම’ යනුවෙන් මා අදහස් කරන්නේ, ඉහත කී දෙපැත්තෙන්ම අප ‘සංවර’ විය යුතු බවයි. මෙය උදාහරණයකින් පැහැදිලි කරගමු. ඉහත කී පුද්ගලයන්ගෙන් (හෝ මාක්ස්වාදය හෝ ජාතිකත්වය වැනි දෘෂ්ටිවාදවලින්) අපේ වර්තමාන පරිහානියට විසඳුම් බලාපොරොත්තු වීම එක සිහිනයකි. ඔවුන් කවුරුත්, ඒ ඒ අයට අනුව, අවංක පුද්ගලයන් විය හැකිය. සමගි ජන බලවේගයට සජිත් ප්‍රේමදාස අවංක පුද්ගලයෙකි. එක්සත් ජාතික පක්ෂයට රනිල් වික්‍රමසිංහ සහ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට අනුර කුමාර දිසානායක අවංක පුද්ගලයෙකි. එසේම, ඒ ඒ අනුගාමිකයන්ට ඔවුන් තරම් උගත් සහ දක්ෂ වෙනත් කිසි කෙනෙකුද නැත. පුද්ගලයන් පිළිබඳව ඇති එකී තක්සේරු වුවද වැරදි විය හැකි ශක්‍යතාව ගැන මේ ලිපියේ සාකච්ඡා නොකෙරේ. ඒ වෙනුවට මෙහිදී සාකච්ඡා කෙරෙන්නේ එකී හැකියාවන් සහ ගුණාංග ඔවුන්ට සැබවින්ම ඇතැයි විශ්වාස කළත්, අප අපේක්ෂා කරන ආශාව/අපේක්ෂාව සංසිඳවීමට, පවතින තත්වයන් විසින් ඔවුන්ට ඉඩ දෙනු ලැබේද යන්න ගැනයි.

පවතින තත්වයන් යනු කුමක්ද? 

ඒ නිසා, පවතින තත්වයන් අපි සැලකිල්ලට ගමු. මුලින්ම, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය තිබේ. එනම්, ප්‍රාථමික තලයේදී ජනතාව විසින් තමන්ගේ පාලකයන් තෝරාගැනීමේ මොඩලයයි. ප්‍රභාකරන් ලවා උතුරු නැගෙනහිර ඡන්ද වර්ජනය කොට, 2005 දී රනිල් වික්‍රමසිංහ පරාජය කරමින් මහින්ද රාජපක්ෂ ජයගත් මැතිවරණය හැරුණු කොට ඉන්පසු මේ රටේ පාලකයන් පත්කරගත් කිසි මැතිවරණයක් විකෘති ඒවා වශයෙන් සැලකිය හැකි නොවේ. එනම්, සාපේක්ෂ වශයෙන් සැබෑ ජනතා අභිලාෂයන් ඒ මැතිවරණවලින් ප්‍රකාශයට පත් වූ බවයි. 2010 මැතිවරණයේ රාජපක්ෂ ජයග්‍රහණය අනිවාර්යයක් විය. යුද්ධය අවසන් කොට තිබූ තත්වය තුළ ඊට වෙනත් ප්‍රතිඵලයක් අපේක්ෂා කිරීමේ හැකියාවක්, අපේ සමාජ සංස්ථිතිය තුළ එදා නොතිබුණි. ජයග්‍රාහී දකුණ ‘රණවිරුවාට’ සලකනු ඇත. ඊළඟට, ඒ ජයග්‍රහණය අපයෝජනය කිරීම හේතුවෙන් 2015 දී රාජපක්ෂලා පරාජය කිරීමත් අනිවාර්ය කෙරුණි. එහෙත්, 2019 දී නැවත වරක් ඒ පවුලේම රාජපක්ෂ කෙනෙකු පත්කරගැනීම, එක සංසිද්ධියක් (පාස්කු) නිසා මිස, අනිවාර්යයක් විය යුතුව තිබුණේ නැත. 

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ජයග්‍රහණය කරන්නේ, ජාතික ආරක්ෂාව නමැති තනි සාධකය ඔස්සේ ය. ජාතික ආරක්ෂාව පිළිබඳ කාරණය, යුද්ධයක් අවසන් කොට තිබුණු රටක එතරම් පහසුවෙන් ඉස්මත්තට ආවේ ඇයි? ජාතික ‘ප්‍රශ්නය’ නොවිසඳී තිබුණු බැවිනි. ජාතික ප්‍රශ්නය යනු, ‘දෙමළා‘ සහ ‘මුසල්මානුවා’ පිළිබඳ අනියත බිය සිංහලයා තුළත්, සිංහලයා පිළිබඳ අනියත බිය අර දෙගොල්ලන් තුළත් නොනැසී පැවතීමයි. එය හංවඩුවකි. (පාස්කු ප්‍රහාරය වැනි) ප්‍රමාණවත් සිදුවීමක් තුළින්, ඕනෑම මොහොතක ඒ හංවඩුව ලංකාවේ මහජාතික රජා තේරීමේ සටනකදී තීරණාත්මක කරගත හැකිය. 

දැන් මගේ තර්කය මෙයයි. ‘පවතින තත්වයන්’ තුළ ලංකාවේ මහා සාධකය වන මේ මහ(ජාතික)ජනතාවට පිටින් කිසිවක් කිරීමේ හැකියාවක් ඉහතින් කී කිසි නායකයෙකුට තිබිය නොහැක්කේය. ‘පිටින් කිසිවක් කිරීම’ යැයි කියන විට වරදවා තේරුම් නොගන්න: එහි අදහස වන්නේ මහජාතියට හානිකර දෙයක් කිරීම ගැන නොව, හානිකර යැයි එම මහජාතිය ‘සිතන’ දෙයක් කිරීම ගැන ය. වැදගත් සාධකය වන්නේ, මහජාතිය එසේ ‘සිතීම’ ය. (හෙවත් ඔවුන් ලවා එසේ සිතන්නට සැලැස්වීම ය). උදාහරණයක් වශයෙන්, එම්.සී.සී. ගිවිසුම අත්සන් කළොත්, ලංකාව හරහා තනි කොරිඩෝවක් සැදී, එක පළාතක සිට තවත් පළාතකට යාමට වීසා ගැනීමටත් සිදුවෙතැයි ජනතාව සිතූහ. ලංකාවේ ඉඩම් ඇමරිකානුවන් විසින් අයිති කරගනු ඇතැයි ඔවුහූ සිතූහ. එසේ සිතන්නට පෙළඹුණු ජනතාව 2019 අවසානය වන විට, ජාතික ආරක්ෂාව පිළිබඳ සැබෑ ප්‍රශ්නයක් ඇතැයිද, ඒ ආරක්ෂාව සලසා දිය හැක්කේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂට යැයිද ‘සිතූහ’. තමන්ගේ ඒ සිතිවිල්ල වරදක් යැයි දැන් ඔවුහූ ‘සිතති’. ඊළඟ ඡන්දයේදී ඔවුන් හැසිරෙනු ඇත්තේ ඒ අනුව ය.

නායකයා යනු පෙර-ගමන්කරුවෙක්ද, පසු-ගමන්කරුවෙක්ද ?

ඉහත කී සියලු නායකයන් කටයුතු කළ යුත්තේ, මේ ජනතාවගේ අභිලාෂයන්ට අනුරූපව ය. එසේ නොකළොත් එම ජනතාව ඔවුන්ව ප්‍රතික්ෂේප කරන බව නායකයෝ දනිති. ඉතිං ඔවුන් කරන්නේ, ජනතාව ඉල්ලා සිටින දේවල් ඉහටත් උඩින් ඔවුන්ට සපයා දීමයි. ලංකාවේ නායකයන් වූ කලී, ජනතාවට ඉදිරියෙන් ගමන් කරන්නන් නොව, ජනතාවගේ පස්සෙන් ගාටන, ජනතාවගේ අනුගාමිකයන් යැයි කිව හැකිය. ඒ අනුව, පාස්කු ප්‍රහාරය තුළින්, මුස්ලිම්-විරෝධී මහා රැල්ලක් හැදීමට ඔවුන්ට හැකි විය. ‘එක රටක්-එක නීතියක්’ සෙවීම සඳහා, ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර වැනි පුද්ගලයෙකු පත්කිරීම, දකුණු ආසියාවේ දීර්ඝතම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රටේ ජනතාවගේ හෘදසාක්ෂිය පෑරුවේ නැත. ඉතිං, මොන තරම් බලශක්ති අර්බුදයකට මුහුණදී සිටියත්, පන්සල්වලට නොමිලේ හෝ සහනදායි මිලට විදුලිය සැපයීමට ආණ්ඩුවට සිදුවෙයි. එසේ නොවුණොත්, එය බෞද්ධ-විරෝධී ක්‍රියාවක් වශයෙන් සැලකීමට ජනතාව පෙළගස්වනු ඇත. ගුරුවරියන් සාරිය පමණක් හැඳිය යුතු බව භික්ෂූන් වහන්සේලා සිතන්නේ නම්, වෙනත් කිසි ඇඳුමක් හැඳීම ගුරුවරියන්ට තහනම් කළ යුත්තේය. එසේ නොවුණොත්, එය අපේ සදාචාරය විනාශ කිරීමේ කුමන්ත්‍රණයක් වශයෙන් සැලකෙනු ඇත. ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන ගෙන එන්නේ නම් මුලින්ම මල්වතු-අස්ගිරි පාර්ශ්වවලින් ඒවා අනුමත කරගත යුත්තේය. එසේ නොවන ඕනෑම අවස්ථාවක රට දෙකඩ කිරීමේ කුමන්ත්‍රණයක් ඇතැයි අර ජනතාව ලවා පිළිගන්වනු ඇත. මෙතෙක් කීවේ, රටේ සංවර්ධනය සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කිරීමේදී ජාතිය සහ ආගම පැත්තෙන් නායකයන්ට මුහුණදෙන්ට සිදුවන සීමාවන් ය.

මේ කියන ජාතිය සහ ආගමට නොදෙවැනි තවත් මනෝභාවයක් අපේ සම්ප්‍රදායික වාමාංශය විසින් ඇති කරන ලදුව, නූතන වාමාංශිකයන් විසින් තවදුරටත් ප්‍රගුණ කොට පවත්වාගෙන යනු ලැබේ. එනම්, රාජ්‍යය යන්නයි. එක අතකින් රාජ්‍යය යනු මර්දනකාරී ආයතනයක් වශයෙන් සැලකේ. අනිත් පැත්තෙන් ඒ රාජ්‍යය ලොකු මහත් කොට තබාගත යුතු දෙයක් වශයෙන්ද සැලකේ. ඒ ඔස්සේ යමින් ජනතාව පුහුණු කොට ඇත්තේ, රාජ්‍ය-කේන්ද්‍රීය ආර්ථික සංවර්ධනයක් කෙරෙහි ය. ලංකාව මේ දක්වා කාර්මික දියුණුවක් අත්කර නොගැනීමේ ඉතිහාසය දෙස බලන විට, රාජ්‍යය විසින්ම රටේ කර්මාන්ත සංවර්ධනය සිදු කළ යුතු බවට එදා සිටම ගත් මතවාදය එහි හරි මැද්දේ ඇති බව පෙනෙනු ඇත. (මෙය, සෝවියට් සමාජවාදයෙන් අපට ලැබුණු උරුමයකි). කොටින්ම, ත්‍රිකුණාමලේ කැලේට ගිය තෙල් ටැංකියක් පවා, රජයට පිටස්තර ආයෝජන මාදිලියකින් සංවර්ධනය කිරීම සැලකෙනුයේ හෙන ගහන අපරාධයක් වශයෙනි. කෝටි ගණන් පාඩු ලබන ශ්‍රී ලංකන් ගුවන් සේවය විකිණීම සැලකෙන්නේ ‘රාජ්‍ය සම්පත්’ තුට්ටු දෙකට විකිණීමක් වශයෙනි. (සම්පතක් යනු කුමක්ද ඇත්තටම?) දහසය ලක්ෂයක් (1,600,000) වන වර්තමාන රාජ්‍ය සේවය, ආර්ථිකයේ ප්‍රමාණයට කප්පාදු කිරීම හෙවත් ප්‍රති-ව්‍යුහගත කිරීම සැලකෙන්නේ නව-ලිබරල් කුමන්ත්‍රණයක් වශයෙනි. මහ බලවතුන්ටත් (බි්‍රතාන්‍යය) නැති තරමේ විශාල නිත්‍ය හමුදාවක් නඩත්තු කිරීම සැලකෙන්නේ, ජාතික ආරක්ෂාව සඳහා නැතිවම බැරි දෙයක් වශයෙනි. කොටින්ම, ලංකාවේ ජාතිකවාදී සහ වාමවාදී යැයි කියාගන්නා ආකෘතිය, උතුරු කොරියානු මොඩලයට කිට්ටු එකක් මිස, ස්කැන්ඩිනේවියානු (නෝර්වේ, ස්වීඩන්, පින්ලන්ත, ඩෙන්මාර්ක ආදී) මොඩලයක ඡායාවක්වත් නොවේ. එනම්, ධනපති පුරවැසියන් බිහි කරගන්නවා වෙනුවට ධනපති රාජ්‍යයක් බිහි කරගැනීම පිළිබඳ ආශාවට අපි ලොල් කරමු. 

මේ දක්වා අප සාකච්ඡා කළ ප්‍රධාන ධාරා දෙකක් තිබේ. එකක්, ජාතිය සහ ආගම විසින් ගොඩනඟා ඇති සමාජ සංස්ථිතියයි. දෙවැන්න, සමාජවාදය හෝ වාමාංශය යැයි පොදුවේ වහරන, නූතන ලෝකය සමග නොපෑහෙන, නටබුන් මතවාදයයි. මේ තුනම, එනම් ජාතිය, ආගම සහ සමාජවාදය යන තුනම, ලංකාවේ ව්‍යවහාරය තුළ, දූපත්වාදී ය. 

ස්වෛරීත්වය නමැති ඉනාව

දැන් මේ සියල්ල අප ගත යුත්තේ, ‘පවතින තත්වය’ වශයෙනි. ඒ සියල්ල, ජාතියේ නාමයෙන්, ජාතිකත්වයේ නාමයෙන්, ආගමේ නාමයෙන්, දෙදහස් පන්සිය වසරක සංස්කෘතියේ සහ සදාචාරයේ නාමයන් සහ කම්කරු පංතියේ නාමයෙන් ආරක්ෂා කරගැනීමේ ඔප්පුවක් ‘ස්වෛරී භාවය’ නමැති සංකල්පය තුළින් පිළිගැන්වෙයි. ලංකාව ස්වෛරී රාජ්‍යයක් නිසා, අයි.එම්.එෆ්. (ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලට) යාම නොහොබිනා ක්‍රියාවක් බව, ආර්ථික විද්‍යා මහාචාර්යවරයෙකු වූද, මහබැංකු අධිපතිවරයා වූද ඩබ්. ඩී. ලක්ෂ්මන් සහ රාජපක්ෂ පවුලේ කෞටිල්‍ය වශයෙන් පෙනී සිටි අජිත් නිවාඩ් කබ්රාල්ද, රට හොම්බෙන් යන තෙක්ම කියා සිටියහ. තෙල් පෝලිම්, ගෑස් පෝලිම්, පොහොර පෝලිම් ආදිය රට පුරා වසංගතයක් සේ පැතිරී ගොස් ඉහතින් කී සමස්ත ජනතාවම කබලෙන් ලිපට වැටී විසිහතර පැයේ පිළිස්සෙන්ට පටන්ගත්තේ නැතිනම්, අදටත් අයි.එම්.එෆ්. යාමක් ගැන සිතන්නට වාසුදේව වැනි උතුරු කොරියානු මොඩලයේ වාමාංශිකයන් ඉඩ නොදෙනු ඇත.

ඒ නිසා, රට ගොඩගැනීමේ දිව ඔසුව තමන් අතේ ඇතැයි, ප්‍රශ්නය වලිගයෙන් අල්ලාගෙන යමෙකු කියන විට පරිස්සම් වන්න. තමන් බලයට පත් වූ සැණින් සොරුන් සහ දූෂිතයන් හිරේ විලංගුවේ දමන්නේ යැයි කීම එවැනි එක් ප්‍රවාදයකි. දූෂණයෙන් සහ නාස්තියෙන් තොර රටක් තමන් බිහි කරන්නේ යැයි කීම තවත් එවැනි ප්‍රවාදයකි. ඒ කාරණා සියල්ල රටක දියුණුවට අත්‍යාවශ්‍ය වෙතත්, වර්තමාන ලංකාව ගොඩ දැමීමේ ප්‍රශ්නයට පිළිතුර ඇත්තේ ඊට වඩා සංකීර්ණ සහ දුෂ්කර පරාසයක බව අද නැතත් හෙට හෝ අප වටහාගත යුතුය.  

මේ සියල්ල සාරාංශගත කළොත් මෙසේ ය: මුලින් කී නායකයන් කිසිවෙකුට (හෝ දෘෂ්ටිවාද කිසිවකට) මේ ප්‍රශ්නවලට උත්තර නැත. එසේ වී ඇත්තේ, ඔවුන්ගේ විශේෂ නොහැකියාවක් නිසා නොව, (ඉහතින් විග්‍රහ කළ) දැනට පවතින සමාජ දේහය තුළ එවැනි හාස්කමක් කිරීමට සමාජය ඔවුන්ට ඉඩ නොදෙන බැවිනි. ඒ නිසා ජනතාවක් වශයෙන් අපට කිරීමට දැනට ඉතිරි වන්නේ, අපේ සිහිනය කප්පාදු කරගැනීම පමණි. දියුණු සංවර්ධිත රටක් නොව, පෝලිම් නැති රටක්, විදුලිය නොකපන රටක්, ගොවියාට පොහොර සපයන රටක්, උද්ධමනය ටිකක් පාලනය කරගත හැකි රටක් තිබුණොත් හොඳටම ඇති කියා සැනසිය යුතුය. ඒ දේවල් පවා කරන්නේ කෙසේද, එසේ කිරීමට තව තවත් ලෝකයාට ණය විය යුතුයි නේද ආදී හොම්බෙන් යන ප්‍රශ්න ඇසීමෙන් එහිදී අප වැළකිය යුතුය. ඒවා, අපේ දරුමුනුපුරන් බලගන්නවා ඇතැයි දැනට හිත හදාගැනීම යෙහෙකි.


ගාමිණී වියන්ගොඩ 

(ප.ලි: ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ ඇතැම් නායකයන් උතුරු කොරියාව උත්කර්ෂයට නැංවීම ජුගුප්සාජනක ය. එහෙත් රාජ්‍ය සේවක සංඛ්‍යාව කප්පාදු කළ යුතු බව පසුගිය දා ප්‍රසිද්ධියේ කියා සිටීමට තරම් අනුර කුමාර දිසානායකට හයියක් තිබීම ප්‍රශංසනීය ය).


22 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මඟුල් ලකුණක්ද ?



ගාමිණී වියන්ගොඩ 

ව්‍යවස්ථාවක් නිරතුරුව සංශෝධනය කිරීමට සිදුවීමෙන් කියැවෙන්නේ, ඒ ව්‍යවස්ථාවේ හෝ රටේ නායකයන්ගේ හෝ ඒ දෙකේම හෝ යම් නෛසර්ගික දෝෂයක් තිබිය හැකි බවයි. එය රෝගී තත්වයකි. ලංකාවට ඒ රෝගය බෝ කෙළේ ජේ. ආර්. ජයවර්ධනයි. එදා ඔහුට ඒ ගැන බැන්නාට ඔහුගේ රෝගය ඉන්පසු බලයට පත් සෑම කෙනෙක්ම බෝ කරගත්හ. අවුරුදු 44 ක කාලයක් තුළ ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව 21 වරක් සංශෝධනය කර තිබේ. ඇමරිකානු ව්‍යවස්ථාව අවුරුදු 233 ක කාලයක් තුළ සංශෝධනය කර ඇත්තේ 27 වතාවක් පමණි.

පසුගිය සතියේ අප සම්මත කරගත් (මින් මතුවට 21 වැනි සංශෝධනය යැයි හැඳින්වෙන) 22 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය බොහෝ දෙනා දකින්නේ ජයග්‍රහණයක් වශයෙනි. ඒ, එතෙක් පැවති 20 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට සාපේක්ෂවයි. උන්න හැටියට මළා මදිදැයි කීමට සිදුවීම, සැමරීමට කාරණයක් නොවේ. ගොඩවෙදකම් නතර කොට ශෛල්‍යකර්මයක් කරගත යුතුව තිබියදී විවිධ අවසරයන් යටතේ එය කල් දැමෙයි. ශෛල්‍යකර්මය කළ යුතු බවට පළමු වරට දිව්රා පොරොන්දු වුණේ, චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක බලයට පත් 1994 දී ය. එහෙත් පසුගිය සතියේත් අප කෙළේ ගොඩවෙදකමකි.

විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය මුළුමණින් අහෝසි කිරීමට අප පැකිළෙන්නේ ඇයි? රජෙකු කෙරෙහි ඇති ආශාව නිසා ය. එවැනි ආශාවක් නැතැයි කියන අය පවා, ඒ සඳහා ජනමත විචාරණයක් අවශ්‍ය කිරීමේ අවශ්‍යතාව මහා බාධකයක් වශයෙන් පෙන්නා පස්ස ගසති. ජනමත විචාරණයකට පාලකයන් එච්චර බය ඇයි? තමන්ට වඩා ජනතාව ඉදිරියෙන් සිටින බව දන්නා ඒ හැමෝම විධායක ජනාධිපති ක්‍රමයට රහසින් හෝ පෙම් බඳින නිසා ය.

ගිය සතියේ සම්මත කරගත් සංශෝධනය තුළ ඉස්මතු වූ මූලික කාරණා දෙකක් ගැන පමණක් සාකච්ඡා කිරීම මේ ලිපියේ අරමුණයි. එකක් වන්නේ, ද්විත්ව පුරවැසි භාවය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයයි. අනෙක, පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට ජනාධිපතිවරයාට බලය පැවරෙන්නේ, පාර්ලිමේන්තුවක් අලුතෙන් තේරී පත්වී කොපමණ කලකට පසුවද යන ප්‍රශ්නයයි. 


ද්විත්ව පුරවැසි ප්‍රශ්නය

    

ද්විත්ව පුරවැසි ප්‍රශ්නය ගෝඨාභය රාජපක්ෂ නිරාකරණය කරගත්තේ තමන්ගේ ඇමරිකානු පුරවැසි භාවය අතහැරියා යැයි කටින් කීමෙනි. ඔහුගේ ඒ කටවචනය සෙස්සෝ පිළිගත්හ. (ඔහු ජනාධිපති පදවියට පත්වන අවස්ථාවේ ඔහු (ඇමරිකානු) ද්විත්ව පුරවැසියෙකු වී ය යන්න, දේශපාලන ඉතිහාසඥයන් විසින් අනාගතයේදී වෙනම සටහන් කර තැබෙනු ඇත). එයින්, එනම් හොරට හෝ ඒ මොහොතේ ඔහු ඇමරිකානු පුරවැසි භාවය ‘අතහැරීමෙන්’ පෙන්නුම් කෙළේ, රටේ නායකයා වීමට හෝ රටේ පාලකයන්ගෙන් කෙනෙකු වීමට හෝ යමෙකුට අවශ්‍ය වන්නේ නම්, එකී රටට (ලංකාවට) තමන්ගේ ඇති බැඳීම සහ ආදරය ප්‍රදර්ශනය කරමින් අනිත් රටේ (ඇමරිකාවේ) පුරවැසි භාවය අත්හැරීමේ හැකියාව සහ නිදහස යන දෙකම එම පුද්ගලයාට තිබුණු බවයි. එසේ තිබියදීත්, රැවුලයි කැඳයි දෙකම තමන්ගේ වාසියට පමණක්ම යොදා ගැනීමට සිතන කිසි පුද්ගලයෙකු (රටවල් දෙකෙන්) කිසි රටක පාලනයක් සඳහා සහභාගී කරගත යුතු නැති බවට, සාමාන්‍ය ඥානයෙන් අපට නිගමනය කළ හැක. 

බැසිල් රාජපක්ෂ උදාහරණයට ගත්තොත්, ලංකාවේ අනාගත පාලකයා වීමටත්, ඒ සමග සමගාමීව, ඇමරිකාව වෙනුවෙන් අනාගතයේදී යුද වැදීම සඳහා ආයුධ අතට ගැනීමට තමන්ට ඇති අයිතිය ආරක්ෂා කරගැනීමටත් ඉල්ලා සිටීම, එනම් (ඇමරිකානු) ද්විත්ව පුරවැසියෙකුට ලංකාවේ පාලනයට සහභාගී වීමේ තහනමක් නොතිබිය යුතු යැයි කීම, එවැනි අයිතියක් ඔහුට ලබා දීමට තබා ඒ ගැන ඈතින්වත් සලකා බැලීමට තරම් නොවන කාරණයක් බව පැහැදිලියි. ඒ නිසා, යහපාලන ආණ්ඩුව විසින් 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය යටතේ පළමු වරට ඒ තහනම ගෙන ඒම, ඔහු සහ ගෝඨාභය පමණක් එල්ල කරගත් සංශෝධනයකැයි පොහොට්ටුකාරයන් ඒ දවස්වල කී කතාව සත්‍යයකැයි මොහොතකට පිළිගත්තත්, යහපාලන ආණ්ඩුව විසින් එසේ කිරීම අයුක්තියක් හෝ අසාධාරණයක් වශයෙන් සැලකිය හැකි දෙයක් නොවන බව ඒ පොහොට්ටුකාරයන්ම ගිය සතියේ එම තහනම ඇතුළත් 22 වැනි සංශෝධනයට පක්ෂව සිය ඡන්දය පාවිච්චි කිරීමෙන් ඔප්පු කොට ඇත.  

අප මේ කතා කරන්නේ, (බැසිල් රාජපක්ෂ, ගෝඨාභය රාජපක්ෂ හෝ ගීතා කුමාරසිංහ වැනි) පුද්ගලයෙකුට පමණක් අදාළ කාරණයක් ගැන නොවේ. මෙවැනි තහනමකදී පුද්ගලයාට වඩා ඉදිරියෙන් තැබෙන්නේ රට ය. ‘පුරවැසි භාවය’ යන යෙදුම තුළම පවා (පුර සහ වැසි) ඒ බව කියැවෙයි. ඒ නිසා, රටක් මුල් කරගෙන ද්විත්ව පුරවැසි තහනමක් ඒ රටේ පාලකයන් අරභයා යොදා ගැනෙන්නේ නම්, යම් පුද්ගල කොට්ඨාශයක් ඊට ගොදුරු වීම, වැළැක්විය නොහැකි අනිවාර්ය කාරණයකි. ඉතිං, යම් මොහොතක ඒ කොට්ඨාශයට අයත් වන්නේ ගෝඨාභය සහ බැසිල් රාජපක්ෂ පමණක් නම්, එය ඔවුන්ගේ ප්‍රශ්නයක් මිස රටේ ප්‍රශ්නයක් නොවේ. එහෙත් මේ රාජපක්ෂලා කෙළේ, රටේ ප්‍රශ්නය පැත්තකින් තියා, තමන්ගේ ප්‍රශ්නයට මුල් තැන දීමයි. 2019 දී ගෝඨාභය බලයට පත් සැණින් 20 වැනි සංශෝධනය ගෙන එමින් ඒ තහනම ඔවුන් ඉවත් කරගත්තේ එබැවිනි. 


පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමේ ජනාධිපති බලය 

මේ කාරණයට අමතරව, අප සාකච්ඡාවට ගන්නා ඊළඟ කාරණය වන්නේ, අලුතෙන් බලයට පත්වූ පාර්ලිමේන්තුවක් විසුරුවා හැරීමට ජනාධිපතිවරයාට බලය ලැබෙන්නේ කොපමණ කලකට පසුවද යන්නයි. පාර්ලිමේන්තුවක් විසුරුවා හැරීමට ජනාධිපතිවරයාට ඇති බලය සහ එම බලය ඔහුට අභ්‍යාස කිරීමට හැකිවන කාලය පිළිබඳ ප්‍රශ්නය මුලින් මතු වුණේ ඇයි? එක මහජන ඡන්දයකින් පත්වන විධායක ජනාධිපතිවරයා නමැති තනි පුද්ගලයා සහ තවත් මහජන ඡන්දයකින් පත්වන පාර්ලිමේන්තුව නමැති සාමූහිකය සතු බලතල, ජනාධිපතිවරයාගේ බලය සීමා වන ආකාරයෙනුත්, පාර්ලිමේන්තුවේ බලය ආරක්ෂා වන ආකාරයෙනුත් පනවා ගැනීමට පැවති උවමනාවයි.

ඒ දීර්ඝ කතාව සන්දර්භගතව කෙටි කළොත් මෙසේ ය: විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය මුළුමණින් අහෝසි කළ නොහැකි නම්, අඩු වශයෙන්, විධායක ජනාධිපති විසින් පාර්ලිමේන්තුව ගිල ගනු ලැබීමේ අවකාශයවත් සීමා කළ යුතුය. 2015 දී බලයට පත් යහපාලන ආණ්ඩුව 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ගෙන ආවේ ඒ පරමාර්ථයෙනි. ඒ අනුව, ඊට කලින්, ජනාධිපතිවරයාට පවරාගෙන තිබූ බලයක් කප්පාදු කෙරුණි. එනම්, අලුතෙන් පාර්ලිමේන්තුවක් පත්වීමෙන් පසු අවුරුද්දක් ඇවෑමෙන් එම පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට ජනාධිපතිවරයාට පවරා තිබූ බලය, මේ කියන 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මගින් අවුරුදු හතර හමාරක් දක්වා දිග් කරන ලදි. 

එය වරදක්ද? පාර්ලිමේන්තුවක් ජනතාව විසින් තෝරාපත් කරගන්නේ අවුරුදු පහකට ය. ඒ ජනවරමට අප ගරු කළ යුතුය. එකී ජනවරම යනු ආසන්න වශයෙන් සියයට සියයක ජනවරමකි. එනම්, පාර්ලිමේන්තුවේ (පක්ෂ-විපක්ෂ) සියල්ලන් තුළ සමස්ත ජනවරම ඇති බවයි. අනිත් පැත්තට, ජනාධිපතිවරයා සතු ජනවරම කිසි දවසක සියයට සියයක් වන්නේ නැත. උදාහරණයක් වශයෙන් ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ 2019 ජනවරම සියයට 52.25 ක් පමණි. එසේ තිබියදී, පාර්ලිමේන්තුව තුළ (පක්ෂ-විපක්ෂ) පූර්ණ ජනවරම ප්‍රකාශයට පත්වී අවුරුද්දක් වැනි කෙටි කාලයකින් එම පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමේ බලය, සියයට 52.25 ක පමණක් ජනවරමක් භූක්ති විඳින ජනාධිපතිවරයා නමැති තනි පුද්ගලයෙකුගේ හිතුමතයට බාරදීම නොමනා ය. අවුරුදු හතරහමාරක් වැනි දීර්ඝ කාලයක් යන තෙක් ජනාධිපතිවරයාට තම හිතුමතේට පාර්ලිමේන්තුවක් විසුරුවා හැරිය නොහැකිය යන ආස්ථානයට, 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය යටතේ ආවේ එබැවිනි. 

එය කෙළේ කවුද? වර්තමාන ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහ සහ මෛත්‍රීපාල සිරිසේනත්, වර්තමාන සමගි ජනබලවේගය සහ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණත් ඇතුළු වර්තමාන විපක්ෂය ය. ඒ, 2015 දී ය. දැන් 22 වැනි සංශෝධනයට මෙම වසර හතර හමාරක කාලය ඇතුළත් කළ යුතුව ඇතැයි පොහොට්ටුකාරයන් කියන විට වර්තමාන විපක්ෂය (සමගි ජනබලවේගය) ඊට විරුද්ධ වන්නේ ඇයි? එසේ විරුද්ධ වෙමින් එදා රාජපක්ෂවාදීන් 20 වැනි සංශෝධනයෙන් ගෙනා අවුරුදු දෙකහමාරේ කෙටි කාල පරාසයේම එල්ලී සිටීමට ඔවුන් තීරණය කෙළේ මොන තර්කයක් උඩ ද? 

උතුර දකුණ මාරු වීම

මෙහිදී කඳවුරු දෙක, පැති දෙක මාරු කරගෙන තිබේ. 2020 දී තමන් ගෙනා 20 වැනි සංශෝධනය තුළින් අවුරුදු දෙකහමාරකින් ජනාධිපතිවරයාට පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරිය හැකි යැයි කී රාජපක්ෂවාදීන් දැන් කියන්නට පටන්ගෙන ඇත්තේ එම කාලය අවුරුදු හතර හමාරක් දක්වා දීර්ඝ විය යුතු බවයි. අනිත් පැත්තෙන්, අවුරුදු හතරහමාරකට මෙහා ජනාධිපතිවරයාට පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමේ බලයක් නොදිය යුතු යැයි 2015 දී 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය තුළින් කියා සිටි වර්තමාන විපක්ෂය, අවුරුදු දෙකහමාරකින් පසු එකී විසිරවීමේ බලය ජනාධිපතිවරයාට දිය යුතු යැයි අද කියන්නේ ඇයි?  

මෙය, මේ කඳවුරු දෙකේම අවස්ථාවාදය පෙන්නුම් කරන්නකි. පොහොට්ටුකාරයන් මේ කාලය අවුරුදු හතරහමාර දක්වා දිග් කරගැනීමට අද බැලුවේ, එසේ නොවුණොත්, ලබන මාර්තුවේදී පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හරිමින් තමන්ව ගෙදර යැවීමට ජනාධිපතිවරයාට ඇති බලය අහුරාලීමටයි. අනිත් පැත්තෙන්, සමගි ජන බලවේගය ඇතුළු විපක්ෂය අවුරුදු දෙකහමාරෙන් පසු විසුරුවීමේ බලය ජනාධිපතිවරයා අතේ තිබිය යුතු යැයි දැන් කියන්නේ, එළැඹෙන මාර්තුවේදී වර්තමාන පොහොට්ටුව ගෙදර යවා තමන්ට බලයට පත්වීමේ අවස්ථාව ඒ මගින් උදා කරගැනීමට හැකි වන නිසා ය. 

අපේ සමස්ත ව්‍යවස්ථා ප්‍රතිසංස්කරණ ඉතිහාසයම, ව්‍යතිරේකයක් දෙකක් හැරුණු කොට, මෙවැනි පටු අවශ්‍යතා පෙරදැරිව කරන ලද අභ්‍යාසයන් බව ඒ ඉතිහාසය පිරික්සීමෙන් බලාගත හැකිය. 

විශේෂිත තත්වයක් ?

දැන් අපි මේ ප්‍රශ්නයේ තවත් පැත්තක් සලකා බලමු. 

වර්තමාන පොහොට්ටුව ජනතාව විසින් ප්‍රතික්ෂේප කොට ඇති බව සක්සුදක් සේ පැහැදිලියි. එය වර්තමාන පාර්ලිමේන්තුවේ අභ්‍යන්තර සංයුතියේ හැඩගැස්ම දෙස බැලුවත්, අරගලය තුළින් ඉස්මත්තට ගෙනා මහජන මනෝභාවය පැත්තෙන් ගත්තත් පෙනෙන්ට තිබෙන තත්වයකි. ඒ නිසා, අවුරුදු දෙකහමාරක් වැනි කෙටි කාලයකින් පසු වර්තමාන පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට ජනාධිපතිවරයාට බලය දීම, වර්තමානයේ මහජනතාවගේ පැත්තෙන් ගත් විට, ඇසට පෙනෙන සාධාරණයක් බවට තර්කයක් නැත. එහෙත් ඒ ගැන දීර්ඝකාලීනවත් අප සිතා බැලිය යුතුය. 

ඒ නිසා, වෙනත් නිර්ණායකයක් ඒ කාරණය විසඳා ගැනීම සඳහා යොදාගත යුතුව තිබුණි. 

ඒ මෙසේ ය: වර්තමාන තත්වය ව්‍යතිරේකයකි. ජනතාව විසින් බලයට පත්කළ ජනාධිපතිවරයෙකු මහජන නැඟිටීමකින් පන්නා දමා තිබේ. ඇත්ත වශයෙන් බැලුවොත්, බලය අතහැර පලා ගොස් තිබේ. ඒ තත්වය තුළ, කාරණා දෙකක් ස්වයංසිද්ධ වී ඇත. මුලින් පැවතියේ 2019 දී ජනාධිපතිවරයා පත්කර ගැනීමයි. ඊළඟට, ඒ ජනාධිපතිවරයා මත පදනම්ව, 2020 දී පාර්ලිමේන්තුවේ පොහොට්ටු බහුතරය පත්කර ගැනුණි. ඒ පොහොට්ටු බහුතරයේ පදනම වූ ජනාධිපතිවරයා බලය හැර දා පැනගිය පසු, ඔහු මත පදනම්ව සිටි බහුතරයේ ජනවරමත් අහිමි වන බව සිතිය හැක. එවැන්නක් එයින් ගම්‍ය නොවන්නේ යැයි යමෙකු කියන්නේ නම්, ගෝඨාභය රාජපක්ෂ විසින් තමන්ගේ අනුප්‍රාප්තිකයා වශයෙන් පොහොට්ටුකාරයෙකු පත්කර නොගත්තේ මන්ද යන ප්‍රශ්නයට උත්තර දිය යුතුය. 

මේ නිසා, කළ යුතුව තිබුණේ, අවුරුදු දෙකහමාරකින් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමේ බලය සදාකාලිකව ජනාධිපතිවරයාට පිළිගැන්වීම නොව, අවුරුදු හතරහමාරක් දක්වා පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට ඔහුට නොහැකිය යන ප්‍රතිපාදනය ඊළඟ පාර්ලිමේන්තුවේ සිට ක්‍රියාත්මක වන පරිදි පනවා ගැනීමයි. ඒ මගින්, ඉහතින් කී වර්තමානයේ විශේෂිත තත්වයන් යටතේ අවලංගු වී ඇති පාර්ලිමේන්තුවේ ජනවරම (ලබන මාර්තුවේදී?) අලුතින් ලබාගැනීමට අවස්ථාව සැලසෙන අතරේම, ව්‍යවස්ථාමය වශයෙන් අනිසි බලයක් දීර්ඝ කාලීනව ජනාධිපතිවරයාට පැවරීමෙන් වැළකී සිටීමටත් හැකියාව ලැබෙන්නට තිබුණි.

මේ සංශෝධනය තුළ ඇති (ව්‍යවස්ථා සභාව සහ ස්වාධීන කොමිෂන් සභා වැනි) වෙනත් නාමික සාධනීයතා මෙයින් ප්‍රතික්ෂේප නොකෙරේ. එහෙත් ඒවා ප්‍රායෝගික තලයක සාධනීය වීම, ජනාධිපතිවරයාගේ මූලික බලතල කප්පාදුවකින් තොරව සාක්ෂාත් කරගත හැකි දෙයක් නොවන බව දැන් තියාම කිව යුතුව තිබේ. 



සැකකරුවන් මුහුණු මගින් හඳුනගන්න නව මෘදුකාංගයක්

සැකකරුවන් හඳුනාගැනීම සඳහා ඇමෙරිකානු ආරක්ෂක අංශ හා පොලිසිය භාවිතයට ගන්නා පරිගණක මඟින් මුහුණු හදුනා ගැනීමේ තාක්ෂණය පොලිස් අපරාධ වාර්තා කොට්ඨාසයට හඳුන්වා දී ඇත.

සංවිධානාත්මක අපරාධකරුවන් හා අපරාධ විමර්ශන කටයුතු වල දී සැකකරුවන් හඳුනා ගැනීමට ලෝකයේ භාවිතයට ගෙන නවීන තාක්ෂණය මෙය වන අතර  මෙය හඳුන්වා දීමත් සමඟ එකම පුද්ගලයකු විවිධ නම්වලින්  පෙනී සිටිනවාද, ප්ලාස්ටික් ශල්‍යකර්මයකින් මුහුණ වෙනස් කර තිබෙනවාද ඇතුළු ඕනෑම මේ වෙනස්කමක් සිදු කළ ද, එම මෘදුකාංගය මගින් ක්ෂණිකවම පුද්ගලයා හඳුනාගනී. සිදු කරනු ලබන්නේ පුද්ගලයාගේ අනන්‍යතාවය තහවුරු කිරීමකි.

රාශිය වල සිටින ප්‍රචණ්ඩකාරී පුද්ගලයන් පිළිබඳ පරිගණක පද්ධතියට යොමුකරන සීසීටීවී හෝ වීඩියෝ හෝ ඡායාරූප මගින් හඳුනාගැනීමේ අවස්ථාව උදා වී ඇත. මේ වන විට මේ සඳහා නිලධාරීන් ද පුහුණු කර සිටින සිටින නිසා රාජ්‍ය විරෝධී කැරළි උද්ඝෝෂණ, අයුතු ජනරාශිය වල සිටින ප්‍රචණ්ඩකාරි පුද්ගලයන් පිළිබඳ පරිගණක පද්ධතියට යොමු කරන සීසීටීවී හෝ වීඩියෝ හෝ ඡායාරූප මගින් හඳුනා ගැනීමේ අවස්ථාව උදා වී ඇත.

මෙම ව්‍යාපෘතිය සාර්ථක වන්නේ 2017 වර්ෂයේ සිට 2021 වර්ෂය දක්වා මේ සම්බන්ධව හොඳින් අධ්‍යයනය කොට මෙම තාක්ෂණය ශ්‍රී ලංකා පොලිසියට  හඳුන්වා දුන් බැවිනි. 

තුෂාන් ගුණවර්ධන

මෙම නවීන තාක්ෂණය ශ්‍රී ලංකාවට හඳුන්වා දීමට මහඟු මෙහෙවරක් සිදු කරනු ලැබුවේ හිටපු පාරිභෝගික අධ්‍යක්ෂක තුෂාන් ගුණවර්ධන මහතා ය. මොහු මුහුණු මගින් සැකකරුවන් හඳුනා ගැනීමේ මෘදුකාංග පිළිබඳ මනා දැනුමක් සහ එය ක්‍රියාත්මක කරන ආකාරය පිළිබඳවහසල දැනුමක් ඇති පුද්ගලයෙකි.

2019.4.21 පාස්කු ප්‍රහාරයෙන් පසු වූ රොෂාන් ගුණතිලක මහතාගේ අදහසකට අනුව රොෂාන් ගුණතිලක මහතාගේ අදහස වූයේ මුහුණු මගින් සැකකරුවන් හඳුනා ගැනීමේ මෘදුකාංගයක අවශ්‍යතාවය ශ්‍රී ලංකා පොලිසියට ඇති බවයි.

මේ අදහස ඇතිව තුෂාන් ගුණවර්ධන මහතා විශේෂ කාර්ය බළකායේ එවකට අධ්‍යක්ෂකව සිටි ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පති ලතීෆ් මහතා හමුවීමට ගොස් මෙම තාක්ෂණයේ ඇති වටිනාකම ප්‍රකාශ කර ඇත.එහිදී මෙහි වටිනාකම තේරුම් ගත් ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පති ලතීෆ් මහතා මෙවැනි මෘදුකාංගයක අවශ්‍යතාවය පවතින්නේ අපරාධ වාර්තා කොට්ඨාශයට බව තේරුම්ගෙන මොහු අපරාධ වාර්තා කොට්ඨාශය වෙත යොමු කරන ලදී.

තුෂාන් ගුණවර්ධන එවකට අධ්‍යක්ෂ  සිටි ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරී ජගත් සේරම් මහතා හමුවන අතර අපරාධ වාර්තා කොට්ඨාශය තුළ අපරාධකරුවන්ගේ ඡායාරූප එකතුවක් ඇති බවයි. මෙහි විශේෂත්වයක් වන්නේ මෙවැනි දිවයිනේ ලියාපදිංචි අපරාධකරුවන් ගේ ඡායාරූප එකතුවක් පවතින එකම ස්ථානය ද මෙය වන නිසාය.

රුවන් කුමාර

මුහුණු හඳුනාගැනීමේ මුදුකාංගය මුදුකාංගය ලබාදිය යුතු මුදුකාංගය ලබා දිය යුතු හොඳම ස්ථානය අපරාධ වාර්තා කොට්ඨාශය බව හොඳින් තේරුම් ගන්නා තුෂාන් ගුණවර්ධන මහතා අපරාධ වාර්තා කොට්ටාශයේ ඡායාරූපාගාර ය භාරව ක්‍රියා කරන පොලිස් පරීක්ෂක ගීතාංග ලියනගේ සමඟ සාකච්ඡා කිරීමේදී එහිදී ඔහුට තේරුම් යන එක කාරණයක් වන්නේ මොවුන් ද මෙවැනි අධිතාක්ෂණික මෘදුකාංගයක් අවශ්‍යතාවයෙන් පෙළෙන බවයි.

මේ වන විටත් පොලිස් පරීක්ෂක ගීතාංග ලියනගේ 2017 වර්ෂයේ දී මුහුණු හඳුනා ගැනීමේ තාක්ෂණය පිළිබඳව අධ්‍යයනය කිරීම සඳහා ප්‍රංශයේ අන්තර්ජාතික පොලීසිය වෙත පිටව ගොස් තිබිණි. ඔහු මෙම තාක්ෂණය පිළිබඳව මනා දැනුමක් ලබාගෙන තිබූ නිසා රොෂාන් ගුණවර්ධන මහතා සමඟ මෙම ව්‍යාපෘතිය සාර්ථකව සිදු කිරීමට හැකියාව ලැබිණි.

2019 වර්ෂයේ දී මෙම ව්‍යාපෘතිය ආරම්භ කර  ද මෙය මෘදුකාංගය ශ්‍රී ලංකා පොලිසියට තබා ගැනීම ඉතා අපහසු කාර්යයක් විය. කීප වරක්ම  මෙය ලබා ගැනීම සඳහා උත්සාහ කළ ද සෑම උත්සාහයක්ම අසාර්ථක විය.

2021 වර්ෂයේ අපරාධ වාර්තා කොට්ඨාසයේ වර්තමාන අධ්‍යක්ෂක ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරී රුවන් කුමාර මහතා මෙම අභියෝගය භාරගෙන මෙය ශ්‍රී ලංකා පොලිසිය අපරාධ වාර්තා කොට්ඨාශය තුළ ස්ථාපිත කිරීමට අවශ්‍ය සියලුම කටයුතු සලසා දෙන ලදී.

ගීතාංග ලියනගේ

අධි තාක්ෂණයෙන් යුතු කෘතිම බුද්ධිය ක්‍රියාත්මක වන මෙම මුහුණු මඟින් හඳුනා ගැනීමේ මෘදුකාංගය, ශ්‍රී ලංකා පොලිසියට හිමිවන අතර  මෙය  ශ්‍රී ලංකා පොලිසිය අපරාධ විමර්ශනය සහ අපරාධ නිවාරණය වෙනුවෙන් ගන්නා ලද මහඟු පියවරකි.

මේ වන විට නිලධාරීන් මේ සම්බන්ධව පුහුණු කර  පොලිස් පරීක්ෂක ගීතාංග ලියනගේ නිලධාරියා යටතේ මුහුණු හඳුනා ගැනීම සඳහා වෙනමම අංශයක් ශ්‍රී ලංකා පොලීසිය තුල ස්ථාපිත කර ඉතා සාර්ථකව පවත්වාගෙන යනු ලබයි.

එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලය අද ඇරඹේ



එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලයේ 51 වන නිත්‍ය සැසිවාරය අද (සැප්. 12) ජිනීවාහිදී ආරම්භ වීමට නියමිත ය. එම සැසිවාරය අද සිට ඔක්තෝබර් 7 වන දා දක්වා පැවැත්වේ. 

දැනට වැඩබලන මහ කොමසාරිස් ලෙස සේවය කරන මානව හිමිකම් පිළිබඳ නියෝජ්‍ය මහ කොමසාරිස් නාඩා අල්-නෂීෆ් (Nada Al-Nashif), එරට වේලාවෙන් අද උදෑසන 9.00ට මහ කොමසාරිස්වරයාගේ ප්‍රකාශය ඉදිරිපත් කිරීමට නියමිත ය.

වසර 4ක කාලයක් එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලය මහ කොමසාරිස්වරිය ලෙස මිෂෙල් බැෂෙලේ කටයුතු කළ අතර අගෝ. 31 වන දා ඇයගේ නිල කාලය අවසන් විය.

එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලය සඳහන් කළේ, සැසිවාරය සඳහා සූදානම් වීම සඳහා අගෝස්තු 30 වන දින පැවති රැස්වීමකදී, කවුන්සිලයේ සභාපති ෆෙඩරිකෝ විලෙගාස් ඇයට සමුදුන් බව ය.

මෙවර සැසියේදී ශ්‍රී ලංකාව තුළ සංහිඳියාව, වගවීම සහ මානව හිමිකම් ප්‍රවර්ධනය කිරීම පිළිබඳ මහ කොමසාරිස් කාර්යාලයේ වාර්තාව පිළිබඳව සභාව වෙන ම අන්තර්ක්‍රියාකාරී සංවාද පැවැත් වීමට නියමිත ය.

සැප්තැම්බර් 13 සහ 14 යන දිනවල පැවැත්වෙන පොදු විවාදයේ දී මහ කොමසාරිස්වරයාගේ යාවත්කාලීන කිරීම් සහ ඉදිරිපත් කරන ලද අනෙකුත් වාර්තාවලට ප්‍රතිචාර දැක්වීමට ඒ ඒ රටවල්වලට අවස්ථාව ලැබේ. ශ්‍රී ලංකාව නියෝජනය කරමින් මෙම සැසිවාරය සඳහා විදේශ කටයුතු අමාත්‍ය අලි සබ්‍රි සහ අධිකරණ අමාත්‍ය ආචාර්ය විජේදාස රාජපක්ෂ ප්‍රමුඛ නියෝජිත කණ්ඩායමක් එක් වීමට නියමිත ය.

ඒ අනුව, විදේශ කටයුතු අමාත්‍යවරයා අද මෙම සැසිවාරය ඇමතීමට ද නියමිත ය. අමාත්‍යවරයා සඳහන් කළේ ශ්‍රී ලංකා දූත පිරිස එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලයේ ශ්‍රී ලංකාව පිළිබඳ මූලික කණ්ඩායම හමුවී ඵලදායී සහ තිරසාර ප්‍රගතියක් අත්කර ගැනීම සඳහා ඵලදායී ලෙස සම්බන්ධ වීම සහ එක්ව කටයුතු කිරීම පිළිබඳව ඊයේ (සැප්. 11) වැඩිදුර සාකච්ඡා කළ බව ය.

ගෝඨාභය යළි පැමිණීම සමඟ වහල් මානසිකත්වය යළි හිස එසවීම



- ගාමිණී වියන්ගොඩ - 

“මැරිලා ඉපදුණා වගේනෙ කතා කරන්නෙ” යැයි කතාවට කියති. මේ අත්දැකීම වර්තමාන දේශපාලනය තුළ ඇස්පනාපිට පෙනෙන්ට පටන්ගෙන තිබේ. මහින්ද රාජපක්ෂ සහ බැසිල් රාජපක්ෂ වැනි වහල් හිමියනුත්, රාජපක්ෂවාදී අන්තේවාසිකයනුත් අද කතා කරන සැටි සහ පෙනී සිටින සැටි දකින විට, ලංකාවේ දේශපාලනික ලෝකය තුළ මැරිලා ඉපදීම වනාහී, අවුරුදු ගණනකින් නොව සති ගණනකින් පවා සිදුවිය හැකි අපූරු පුනරුත්පත්ති ප්‍රභේදයක් යැයි සිතේ.

ඩී. එස්. සේනානායක සහ බණ්ඩාරනායක නින්දගම්වල වහල් පරම්පරා සිටියේ හුදෙක් ආර්ථික සහ සමාජ කරුණු පෙරදැරිවයි. ඒ වහල් භාවය, ආර්ථික කරුණුවලට පිටස්තර දෘෂ්ටිවාදීමය ඇලීමක් බවට පරිවර්තනය කෙළේ මහින්දගෙන් පටන්ගත් රාජපක්ෂ පවුල්වාදයයි. සේනානායක-බණ්ඩාරනායක පරවේණියට ඔවුන්ගේ රදල පවුල් ඉතිහාසය රුකුලක් විය. එවැනි රදල පරවේණියක් අහලකින්වත් නැති රාජපක්ෂලා විසින්, සැබෑ රදලයන්ටත් වඩා ජවසම්පන්න වහල් සේනාවක් රට තුළ බිහි කරගත්තේ, දකුණේ සමාජය තුළ බණ්ඩාරනායකලා විසින්ම බිහි කළ ‘සඟ,වෙද,ගුරු,ගොවි,කම්කරු’ යන ඒක-වාර්ගික ජාතිකත්ව මාන්නය අනුසාරයෙනි. වේලුපිල්ලේ ප්‍රභාකරන්ගේ ප්‍රතිපාර්ශවයේ වීරයා බවට මහින්ද රාජපක්ෂ පත්වන්නේ එබැවිනි. 

මේ කතාව වෙනත් ආකාරයකින් ප්‍රකාශයට පත්වන තවත් ‘බයිලා’ වර්ග ගණනාවක් තිබේ. බෙදුම්වාදයට සහ ත්‍රස්තවාදයට දක්වන විරෝධය වැනි, බැලූ බැල්මට යහපත් යැයි පෙනෙන විවිධ අවසරයන් අස්සේ සැඟව සිටින්නේ, සැබවින්ම මහජාතික අධි-මාන්නය බව, ඒ කතාව තවදුරටත් හාරාගෙන ගියොත් අපට පෙනෙනු ඇත. දීර්ඝ කතාවක් කෙටියෙන් කිව්වොත්, “කොච්චර වුණත්, යුද්ධය ඉවරයක් කළේ ඒ මිනිහානෙ” යන වශී ගුරුකම තවමත් මතුරන මිනිසුන් අස්සෙන් මතුවන රාජපක්ෂ නාමය හුදෙක් දෘෂ්ටිවාදී එකක් වන බව කිව යුතුය. 

එක වහල් රංචුවක් එදා ගෝඨාභය රාජපක්ෂ පිළිගැනීමට කටුනායකට ගියහ. වහල් හිමියා තුළ නැති වහල් භාවයේ රාගයක් වහලා තුළ තිබේ. අපේ වහලාට තවමත් රජෙකු අවශ්‍ය කෙරේ. තමන්ගේ එකෙකු වෙනුවට උන් සොයන්නේ රජෙකුම ය. රාජපක්ෂලා නැති ලෝකයක් ගැන සිතාගැනීමට පවා බැරි තරමට මේ වහලුන්ගේ ලෝකය අන්ධකාරයෙන් පිරී ඇත. අනිත් අතට, ගෝඨාභය රාජපක්ෂට සහ බැසිල් රාජපක්ෂට අද වන විට තමන් විරුද්ධ යැයි කෙඳිරිගාන (වාසුදේව, වීරවංශ, ගම්මන්පිල, අතුරලියේ රතන හිමි ආදී පිරිසක්) චීන යුද නෞකාවකට උත්තමාචාර පෑමට වරායට ගියහ. ලංකාව ඇතුළේ අධි-මාන්නය දෙමළ-විරෝධයෙන් (සහ විටෙක මුස්ලිම්-විරෝධයෙන්) සතපාගන්නේ යම් සේද, ලංකාවෙන් පිටස්තර ලෝකය තුළ ඒ මාන්නය නඩත්තු කරගැනීමට බොහෝ විට පාවිච්චියට ගැනෙන්නේ ඉන්දියානු-විරෝධයයි. ඒ ඉන්දියානු-විරෝධය අද ප්‍රකාශයට පත්වන භූ-දේශපාලනික කේන්ද්‍රය චීනයයි. 


ගෝඨාභය අගමැති කමට!: පිස්සුද, හැටිද ?

වර්තමාන ආණ්ඩුව තුළ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ අගමැති තනතුරට පත්කරගැනීමේ කතාව, මේ පුවත්පතේ පවා ගිය සතියේ ප්‍රධාන ප්‍රවෘත්තිය බවට පත්වීමට තරම් සමාජ මාධ්‍ය තුළ සංසරණය වන තත්වයකට පත්ව තිබුණි. දේශපාලනික තර්ක ඥානය අනුව, එය මේ ආණ්ඩුව යටතේ සිදුවිය හැකි දෙයක් යැයි මොහොතකටවත් සිතිය නොහැකි වූවත්, ලංකාවේ දේශපාලනය තුළ නොවිය හැකි දෙයක් නැති නිසා, ඒ කතාව එකහෙලා බැහැර කිරීමත් කළ හැකි නොවේ. එහෙත් වැදගත් වන්නේ මෙයයි: මේ තරම් රට අගාධයට ඇද දැමූ පුද්ගලයෙකු නැවත වතාවක් තමන්ගේ රටේ අගමැති තනතුරට හෝ වෙනත් තනතුරකට මෙතරම් කෙටි කාලයක් තුළ නැවත පත්කර ගැනීමේ දවල් සිහිනය පවා දැකීමට තරම් මුග්ධ භාවයක් නූතන ලෝකයේ සාධාරණ මිනිස් සිතක් තුළ ඇති වන්නේ කෙසේද යන්නයි. ළාමකයන් පාලනය හොබවන දේශයක, කොරෝනාව ධම්මික පැණියෙන් සුවපත් වෙතැයි කීමට තරම් අවිද්‍යාත්මක මහාචාර්යවරු සිටි රටක, තවමත් පාසල් විවාද කණ්ඩායමේ බොළඳ කථික විලාසය සෝබන අනුරාගයෙන් අනුකරණය කරන සීතා අරඹේපොල වැනි කාන්තාවක් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ වෙනුවෙන් තමන්ගේ මන්ත්‍රී ධුරය කැප කිරීමට සූදානම් යැයි කීම පුදුමයට කාරණයක් නොවේ.

විය යුත්තේ මෙවැනි මිනිසුන්ට අගමැති තනතුරු දීම නොව, රට විනාශ කිරීම ගැන නීතිය ඉදිරියට පැමිණවීමයි. වී ගබඩාවක වී තොගයක් නරක් වීම ගැන අදාළ නිලධාරියා අනිවාර්ය නිවාඩු යවා විනය පරීක්ෂණයක් පටන්ගත් බව ඊයේ (7) මාධ්‍ය වාර්තා කෙළේය. කෙටිම කාලයක් තුළ වැඩිම විනාශයක් කළ, නූතන ලංකාවේ වාර්තාගත නාමය ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ය. එක් පුංචි වී ගබඩාවක් නොව, වී ඇතුළු සමස්ත කෘෂිකාර්මික රටක්ම මාස කිහිපයකදී මොහු විනාශ කෙළේය. අද ගොවි ජනතාව පාරට වැටී සිටින අතර, පාරිභෝගික අපි ආහාර හිඟයෙන් බැටකමු. ලෝක බැංකුව පෙන්වා දෙන පරිදි, ආහාර මිල ගණන් ලෝකයේ වැඩිම රටවල් 10 අතරින් ලංකාව පස්වැනි ස්ථානය ගෙන තිබේ. ලංකාවේ කෘෂිකාර්මික නිෂ්පාදනය සියයට 40-50 අතර ප්‍රමාණයකින් පහළ වැටී ඇත. එසේ තිබියදී, ඔහු නැවතත් රාජ්‍ය පාලනයට සම්බන්ධ කරගත යුතු යැයි කියන්නේ මොන කටකින්ද! 

කෙසේ වෙතත්, දිට්ඨධම්මවේදනීය කර්මය තමන් විසින්ම තමන්ට අත්කරගත් එකම නායකයාත් ඔහු ය. ඔහු එක දිගට වැරදි මාලාවක් කරගෙන ආවේය. කෝවිඩ් සඳහා එන්නත් ගෙන්විය යුතු නැතැයි පාර්ලිමේන්තුවේදී කීමට තරම් ‘විපලවීය’ වූ වාසුදේව නානායක්කාර වැනි කල් ඉකුත් වූ දේශපාලනඥයන්ගේ හිස්බස්වලට පවා අහුවෙමින් සිටි ඔහුගේ පාපයට වන්දි ගෙව්වේ ඔහු නොව, මේ රටේ අහිංසක ජනතාවයි. සුනිල් පෙරේරා (ජිප්සීස්), මංගල සමරවීර සහ මහරාජා වැනි සමාජයේ සිටි කැපීපෙනෙන මිනිසුන්ට අමතරව, තවත් දහස් ගණන් අහිංසක මිනිසුන් තම ජීවිතවලින් එම පාපයට වන්දි ගෙවිය යුතුව තිබුණේ නැත. 


ගෝඨාභයගේ ‘අභිනිෂ්ක්‍රමණය’ ඇතුන් ලවාවත් ආපසු හැරවිය හැකි නොවේ

එහෙත් ඒ කිසිවකට ගෝඨාභය රාජපක්ෂ අහුවුණේ නැත. ඊට වඩා බරපතල පලදීමක් ඔහු වෙනුවෙන් වෙන්ව තිබුණි. බදු කප්පාදුව, ධම්මික පැණිය, කාබනික පිස්සුව සහ කබ්රාල්-සන්නිය වැනි මහා අපරාධ එක දිගට ගොඩගැසුණි. ඒ සියලු සාපරාධීත්වයන්ට ලංකාව වැනි රටක සමාවක් තිබුණි. එහෙත් අවසානයේ, පිටස්තරින් සමාවක් දිය නොහැකි එක් තනි (අවසාන?) මෝඩකමක් ඔහු කෙළේය. එනම්, ජීවිතය බේරාගැනීමට ලංකාවෙන් පලාගොස්, තත්වය සමනය වන තෙක් වැඩබලන තනතුරට රනිල් වික්‍රමසිංහ පත්කොට බලා සිටිනවා වෙනුවට, ඔහු තනතුරෙන් ඉල්ලා අස්විය. ඒ වෙනුවට, ජනාධිපති තනතුරේ රැඳී සිටිමින්ම, කිව්.ආර්. කේතයේ හාස්කම සහ රනිල් වික්‍රමසිංහගේ අනුග්‍රහය සහ මඟපෙන්වීම පමණක් ලබාගැනීමට තරම් ඔහුට ඥානයක් තිබිණි නම්, තවමත් ජනාධිපති තනතුරේ සිටිනු ඇත්තේ ඔහු ය. කෙසේ වෙතත්, ගිය නුවණ ඇතුන් ලවාවත් අද්දවා ගැනීමට බැරි මෝඩකම සිදුවුණේ ජනාධිපති තනතුරෙන් ඔහු ඉල්ලා අස්වී, රනිල් වික්‍රමසිංහව ජනාධිපති තනතුරටත් ඔසවා තැබීමෙනි.

ඇත්ත, මේ කතාව වෙනස් ආකාරයකින්ද කියවාගත හැකිය. එදා පැවති භයානක ඉද්දරේදී, ඔහුගේ ඉල්ලා අස්වීමෙන් සමාජය තුළ යම් තාවකාලික සමනයක් ඇති කරගත හැකිව තිබීමේ ශක්‍යතාව වැදගත් සාධකයක් වශයෙන් ක්‍රියාත්මක වුණා විය හැකිය. ඇත්තෙන්ම අරගලයේ ජවය කෙමෙන් බැස යාම ආරම්භ වන්නේ, එකී ඉල්ලා අස්වීම නිසා ය. අරගලයට මහා හයිය සැපයූ සාමාන්‍ය ජනතාව, එම ඉල්ලා අස්වීමෙන් පසු, අලුත් බලාපොරොත්තු ඇති කරගත්හ. අරගල භූමියෙන් සහ අරගල මාදිලියෙන් ඔවුහූ හැකිතාක් ඈත් වූහ. 

තත්‍ය තත්වය එසේ විය හැකි වෙතත්, ගෝඨාභය ඉල්ලා අස්වීමට ගත් තීරණය එකී යථා ස්වභාවය සත්භාවයෙන් සැලකිල්ලට ගෙන රට වෙනුවෙන් ගත් තීරණයකට වඩා, ඊට කලින් ඔහු ගත් සෑම තීරණයක් සම්බන්ධයෙන් වාගේම මේ කාරණයේදීත්, ඔහුගේ කෙටි-දුර දැක්ම සහ අඥාන කම හේතුකොටගෙන සිදු වූවක් ය යන්න මේ ලියුම්කරුගේ අදහසයි.

ඒ කෙසේ වෙතත්, විනාශය සිදුව තිබේ. අප කැමති වූවත් නැතත්, ඊට අදාළ මහා වන්දිය රටක් වශයෙන් ගෙවීමට අපට අද බල කෙරී තිබේ. ඒ සඳහා පුරවැසියන් වශයෙන් අපට හිත හදාගත හැක්කේ, ඊට වගකිව යුත්තන් නීතිය ඉදිරියට පැමිණවීමෙනි. ගෝඨාභය රාජපක්ෂගෙන් පටන්ගෙන, අජිත් නිවාඩ් කබ්රාල් සහ අතුරලියේ රතන හිමියන් දක්වා වන කිසිවෙකු කිසි දවසක අධිකරණයක් ඉදිරියේ වරදකරුවන් කොට දඬුවම් කෙරෙනු ඇතැයි විශ්වාස කළ හැකි නොවේ. අපේ අතීතය එවැන්නකට සාක්ෂි නොදරයි. 

ලංකාවේ එහෙම වෙන්නෙ නැහැ

2009 සිට 2018 දක්වා මැලේසියාවේ හිටපු අගමැති නජීබ් රසාක් පසුගිය අගෝස්තුවේ වසර 12 ක සිරදඬුවමකට නියම විය. ඊට අමතරව, ඩොලර් මිලියන 47 ක දඩයකටද යටත් කෙරිණ. වරද, ජනතාවගේ සහ රටේ ධනය සොරාකෑම ය. ඔහුගේ බිරිඳ, රොස්මා මන්සෝර්, පසුගිය 1 වැනිදා එම වරදටම අවුරුදු 10 ක සිර දඬුවමකට සහ ඩොලර් මිලියන 216 ක දඩයකට යටත් කරන ලදි. එහෙත් ඒ මැලේසියාවේ ය.      

ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ කෙටි ධුර කාලය තුළ සීනි වංචාව, අශූචි නැව්වලට කෝටි ගණන් ගෙවීමේ වංචාව සහ අක්‍රමිකතා සියල්ල එකට ගත් විට, මහබැංකු සොරකම් සියයට අගයකටත් වඩා මේ රටේ ජනතාවගේ ධනය කොල්ලකෑමේ ඉතිහාසයක් අප ඉදිරියේ දිගහැරෙයි. මේ තත්වය මොන තරම් බරපතල වීද යත්, එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කොමසාරිස්වරිය පවා, මේ ආර්ථික ඝාතනයට වගකිව යුත්තන් නීතිය ඉදිරියට පැමිණවිය යුතු බවට පසුගිය දා යෝජනා කළාය. 

ආර්ථිකය පමණක් නොව, සමස්ත සමාජ දේහයම රෝගී කළ වකවානුවත් එයයි. පොලීසියට සහ අධිකරණයට පවා එයින් ගැළවීමක් නොවුණි. උපාලි අබේරත්න නමැති කුප්‍රකට ඉතිහාසයක් ඇති හිටපු විනිසුරුවරයෙකු යටතේ ජනාධිපති කොමිෂන් සභාවක් පත්කරමින්, ඇමරිකානු-යුරෝපා ඉතිහාසයේ මීට සියවස් ගණනාවකට ඉහතදී කුණු කූඩයට වීසි කොට තිබූ “දණ්ඩාධිකරණ” සම්ප්‍රදායක් ලංකාවට හඳුන්වා දුන්නේත් මේ කාලයේ ය. රාජපක්ෂලා නොවන සියල්ලන් වැරදිකරුවන් කිරීමත්, රාජපක්ෂලා නිfදාස් කොට නිදහස් කිරීමත් පමණක් නොව, ඒ දූෂිතයන්ට සහ අපරාධකරුවන්ට වන්දි ගෙවීමේ නිර්දේශයන් පවා මේ කියන උපාලි අබේරත්න නමැති කුප්‍රකට පුද්ගලයා යටතේ කරලියට ආවේය.  

මේ සමස්ත නස්පැත්තිය රට ඉදිරියේ නිරාවරණය විය යුතුය. දැනට ඉහත කී විවිධ සිදුවීම් සම්බන්ධයෙන් යුක්තිය ඉල්ලා උසාවි ගොස් තිබෙන නඩු රාශියකි. විගණකාධිපති දෙපාර්තමේන්තුව මේ දූෂණ සහ අක්‍රමිකතා පිළිබඳ ඉතා දරුණු වාර්තාවක් රජයට ඉදිරිපත් කොට ඇත. ඒ සියල්ලට සමගාමීව, දේශපාලනඥයන් සහ රාජ්‍ය නිලධාරීන් ඇතුළු සියලු වගකිවයුත්තන් පිළිබඳ විභාග කිරීමේ “මහජන විමර්ශන කොමිසමක්” පත්කර ගැනීමට කාලය පැමිණ තිබේ. එවැනි කොමිසමක නිර්දේශ ක්‍රියාවට නැංවීමේ නෛතික හැකියාවක් නැති වූවද, ඉතිහාසය තුළ මේ සාපරාධී ක්‍රියාවලිය ජනගත කිරීමේ සාර්ථක අවස්ථාවක් ඒ මගින් ඇති කරගත හැකිය. මේ සඳහා සෑහෙන බරපැනක් දැරීමට සිදුවනු ඇත. ආයතනික සහාය සහ මාධ්‍ය සහායත් අවශ්‍ය කරනු ඇත. පූර්ණ සිවිල් මැදිහත් වීමක් වශයෙන් ක්‍රියාවට නැංවිය හැකි මෙවැනි යාන්ත්‍රණයක් සඳහා මහජන සහයෝගය නොඅඩුව ලැබෙනු ඇති බවටත් සැකයක් නැත. නූතනයේ ඓතිහාසික අරගලය විසින් මේ රටේ ජනතාව අද අවදි කොට ඇත. ඔවුන් නැවත නින්දට වැටෙන්ට කලින් මෙවැන්නකට යොමු වීම වැදගත් ය.