ස්ත්‍රී වාදී දේශපාලනය

"ස්ත්‍රී වාදයේ මුලික අරමුණ වී තිබෙන්නේ,  ස්ත්‍රීන්ව දෙවැනි ගනයේ සමාජ පුර
වැසියන් වෙන එක ප්‍රශ්න  කිරීම"
"මං  කියන්න හදන්නේ "ලිංගික වෙනස" කියන්නේ සමාජයේ හැම එකටම බලපාන දෙයක්,.."
"පැහැදිලිවම පිතෘ මුලික සංකල්පය පැහැදිලි කිරිමයි  , පුරුෂාදීපත්‍යයි
කියන්නේ  දෙකක්"
"  ස්ත්‍රීන් කියල කියන්නේ ජීවවිද්‍යාත්මක ප්‍රබේදයක්(category) පමණක් නෙවෙයි. එක ඇවිල්ල අත්පත් කර ගන්න  තියන දෙයක් , අධිපත්‍ය පතුර වන්න තියන දෙයක්  "
"ඉස්ලාම් ආගමේ ගත්තොත් ස්ත්‍රියට දෙන් නැහැනේ  පුද්ගලභාවයක්, එයාට බැහැනේ පුද්ගලයෙක් විදිහට හිතන්න, තීරණ ගන්න දෙන් නැහැනේ."
"ආතතිය තුලින් තමයි විරෝධය දැක්විම එන්නේ. ඒක ඕනම කෙනෙක්ගේ වෙන්න පුළුවන්,අපි හිතමු පංතියක් විරෝධය දක්වනකොට හරි වෙනත්  ජන කොට්ඨාශයක් හරි."
"පිරිමියකුට යම් කිසි ආයතනයකට ඇතුල් වෙලා ඒ ආයතනය තුල යම් කිසි විදිහක  තමන්ගේ පුද්ගල භාවය සාක්ෂාත් කරගැනීමට තිබෙන හැකියාවට වඩා, ස්ත්‍රීයකට එතන අමතර(extra) භාදකයක්(barrier)තියනව, එතකොට ඒ භාදකය  ජය ගැනීම සදහා උත්සහ කරනව. "
"පාලක පවුල් වල අර්බුදයක් ආව වෙලාවක, යම් යම් අවස්ථා වල ස්ත්‍රීන්ට අවස්ථාවක් එනවා,.. මේක තවත් පැහැදිළි කරනවානම්,ලංකාවේ අපි කියනවනේ "අපේ තමයි පලවෙනි අග්‍රාමාත්‍ය වරිය ආවේ" කියල.ඒක වුනේ කොහොමද?...ඒක වුනේ පාලක කණ්ඩායම් ඇතුලේ අර්බුදයක් ඇති වෙනව, අපි කියන්නේ රික්තකයක්(vacuum) ඇති වෙනවා, ඒ  රික්තකය පිරවිමේ තාවකාලික පියවරක් ලෙස එයාව එනව"
"යුද්ධ වලදී ප්‍රදේශ අත් පත් කර ගත්තාම දේපල කොල්ල කෑමට අමතරව සිදුවන  එකක් තමයි ස්ත්‍රීන් දුෂණය විම,.."
"ස්ත්‍රී සමානත්ම වාදය(feminism) කියල කියනව, දැන් අපට මාක්ස් වාදය(marxism) කියල හම්බ වෙනව. ඉතින් ඒ වගේ  මාක්ස් වාදය අපි ධර්මයක්(doctrine) කියල කියමු නමුත් ස්ත්‍රී වාදයේ ඒවැනි පැහැදිළි ප්‍රකාශනයක් නැහැ,.."ස්ත්‍රී වාදය" කියල කිවුවට,.."
"ස්ත්‍රීන් ඉන්නේ දුෂණය කිරිම සදහා  (so they are to be raped), ඒ කියන්නේ ස්ත්‍රී ශරීරය කියල කියන්නේ පිරිමියාට තමන්ගේ  ආධිපත්‍ය පැතිර වීමට තිබෙන භූමියක් අන්න ඒක තමයි ප්‍රදානම දේ . ඒකේ ඉහලම රූපය තමයි ස්ත්‍රී දුෂණය කියල කියන්නේ,"
" යම් කිසි තැනක  ,පීඩනයක් ගෙන දෙනවනම්  සමාජ සම්බන්ද තා වල,..   ඒ ගැටුම පවතින තාක් කල් ඒ  ගැටුම පිළිබද  දේශපාලනයකුත් තියෙනවා.ඒ දේශපාලනය හරහ  ස්ත්‍රීන්ගේ භූමිකාව මොකක්ද කියන එක කාලෙන් කාලෙට වෙනස් වෙනව."
         ස්ත්‍රී වාදී දේශපාලනය, න්‍යායක් ලෙස දැනට දශක කිහිපයකට  පෙර උපත ලැබුවකි. නමුත් මේ පළිබද කතිකාවතේ ඉතිහාසය ශතවර්ෂයක් පමණ අතීතයක් හිමි කරගනු ලබන්නකි.  කෙසේ නමුත්  ස්ත්‍රී වාදී දේශපාලනයේ  ප්‍රතිමානයන්   ස්ථාන ගත වීම,   ලංකේය සමාජ දේශපාලනය තුලද  අඩු වැඩි වශයෙන්  හදුනා ගැනීමට ලැබෙන්නකි. විශේෂයෙන් මේ පිළිබද ප්‍රමාණික ලෙස සංවාද ගත විමට අවශ්‍ය සමාජ භාරයද ඉහල අගයන් අත් පත් කර ගනිමින් සිටි.  ඒ  අනුව  ස්ත්‍රී වාදී දේශපාලනය සහ එහි විකාශනයේ සිට නුතනය දක්වා, අප සංවාදයකට එලබුනේ කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ ශාස්ත්‍ර පීඨයේ  අචාර්ය නිර්මාල් රන්ජිත් දේවසිරි සහ අචාර්ය ජානකි ජයවර්ධන  සමගයි.
                                තත් කාලින දේශපාලන පරිසරයේ අචාර්ය තුමන් හිමි කරගෙන තිබෙන වටිනාකම, මෙම මාතෘකාව එතුමන් ඉදිරියේ සංවාද ගතකිරීමට සුදුසු කමක් යැයි සිතු අතර, ඒ හා සමගම අචාර්ය තුමියගේ අදහස් මෙම මාතෘකාට වඩා පුලුල් හා සාදාරණ වට පිටාවක් නිර්මාණය කර දුන් බව අපේ පිළිගැනීමයි

අචාර්ය නිර්මාල් රන්ජිත්

අචාර්ය ජානකී ජයවර්ධන

  ලංකා  ගාර්ඩියන් -  ප්‍රවේශයක් ලෙස අචාර්යතුමිය , කුමක්ද ඔබ තුමියගේ
කියවිම ස්ත්‍රී වාදී දේශපාලනය යනු  කුමක්ද?  සහ එහි විකාසනයේ පසුබිම
පිළිබද

අචාර්ය  ජානකි -  ඉතා සරලව සදහන් කිරනවානම් ස්ත්‍රී වාදය පිළිබද විවිධ
අදහස් තියෙනවා, මුලිකව තිබෙන අදහසක් තමයි "සමතැන ඉල්ලනව " කියන එක , ඒ
සමතැන ඉල්ලීම හුගක් අය තේරුම් ගන්නවා පිරිමින් හා සමානව ජීවත්වීමට ඉල්ලන
අයිතිය කියල, නමුත් මම දන්න ස්ත්‍රී වාදය තුල  සමතැන කියන එක කියනව, ඒ
කියන්නේ ස්ත්‍රීන්ට සමාන තත්වයක් ලැබිය යුතුයි කියන එක පුරුෂයන්ට හා
සමාන, නමුත්  එයින් අදහස් කරන්නේ පිරිමි වගේ ජිවත්වෙන්න කියන එක නෙවෙයි.
                    ඔවුන් ගේන  තර්කය තමයි,... දැන් අපේ මුලික පිළිගැනීම තමයි සමාජයේ ඉන්නේ
ලිංග වර්ග  දෙකයි කියල,  ගැහැණු සහ පිරිමි එමෙන්ම ඉලග පිළිගනිම තමයි  යම්
කිසි සමාජයක් පවතින්නට මේ වර්ග දෙකම අත්‍යවශ්‍යයි කියන එක. ඉතින්  එක
වර්ගයක් නැති උනොත් සමාජ  පැවැත්මට,...එය   ප්‍රශ්නක්  ඇති වෙනවයි කියන එක.
එහෙමනම්,...  වර්ග දෙකම  සමාජ පැවැත්මට අවශ්‍යයි නම්, ඇයි එක්
සමාජ  වර්ගයකට පමණක්  වැඩි වටිනාකමක් දෙන්නේ සමාජයේ  කියන එක.  ඒ
කියන්නේ පිරිමි අයට පමණක්. එමනිසා  එතනින් කථා කරන්නේ පිරිමින් හා සමානව
ජීවත්වීම කියන එක නෙවයි,.."සමාන සමාජ වටිනාකමක් ලැබිම" කියන එක. ඒ අනුව
ස්ත්‍රී වාදයේ මුලික අරමුණ වී තිබෙන්නේ, "ස්ත්‍රීන්ව දෙවැනි ගනයේ සමාජ පුර
වැසියන් වෙන එක ප්‍රශ්න  කිරීම". ඒ අයත් සමාන සමාජ වටිනාකමක් ඇති
කණ්ඩායමක් බවට පත් විය යුතුයි කියන එක.
                           

   එහි ඉතිහාසය ගැන බැලීමේදී විවිධ
යුග වලදී මෙය සංවාද ගත වෙනවා. ස්ත්‍රී වාදය කියන පදය (වචනය) භාවිතයට
එන්නේ විසිවන සියවසේ දී,.. ප්‍රංශයෙන් තමයි හදුනා ගැනිමට ලැබෙන්නේ. ඊට
කලින්  දාසය වන සියවසේ යුරෝපයේ කතා කරනවා ස්ත්‍රී ව්‍යාපාර පිළිබද,
අයිතිවාසිකම් දිනා  ගැනීමට සිදු කරනු ලබන. දේපල අයිතිය, අධ්‍යාපන අයිතිය
වැනි අයිතිවාසිකම් ඉල්ලා සිදුකරන ව්‍යාපාර නැත්නම් අයිතිවාසිකම්  පිළිබද
ව්‍යාපාර.  ඉන්පසු විසිවන සියවස මුලදී හදුනාගනු ලබන දෙය තමයි යම් යම්
අයිතිවාසිකම් දිනා ගත්තු  පමණින්, සමාන සමාජ වටිනාකමක් ලැබෙන් නැහැයි
කියන කාරණය. එතනදී තමයි අපි පුරුෂාදීපත්‍ය පිළිබද කතා කරන්නේ. පිරිමි
අධිපති වීම පිළිබද,..විශේෂයෙන් පිතෘ මුලික භාවය (PATRIARCHAL) පිළිබද නෙවෙයි.
පැහැදිලිවම පිතෘ මුලික සංකල්පය පැහැදිලි කිරිමයි,.. පුරුෂාදීපත්‍යයි
කියන්නේ  දෙකක්.   පිතෘ මුලිකයි කියද්දි එයින් අදහස් කරනේ මුලිකව  පියාට
මුල් තැන ලැබිම. ඒ අනුව පියා   යටතේ සෙසු පිරිමින්  සහ ගැහැණුන්  ජිවත්
විම.  පුරුෂාදිපත්‍ය කියුවම ඒක ඊට වඩා පුළුල් වෙනවා, ඒ කියන්නේ
ගැහැණුන්ට වඩා පිරිමින්ට අධිපති බලයක් හිමි වෙනවයි කියන එක. නමුත්
පුරුෂාදිපත්‍ය සංකල්පයක් විදියට තිබෙන ධුරාවලිය,.. ගැහැණුන් සහ පිරිමින්
අතර තිබෙන මේ ධුරාවලිය විස්තර කිරිමට යාමේ දී එහි ගැටළු මතු උනා, එත් සමග
සිදුවන ඉලග දේ තමයි හතලිස් ගණන් වලින් පසු පටන් ගන්නවා සංස්කෘතිය ප්‍රශ්න
කිරිමට.  ඉට කලින් අපට දක්නට ලැබෙන් නැහැ  සංස්කෘතිය ප්‍රශ්න කිරිමක්,මෙත්
සමග හැට හැත්තා  ගණන් පමණ වෙද්දි  අපි කතා කරන්න පටන් ගන්නවා ස්ත්‍රී
පුරුෂ සමාජ භාවය පිළිබද,එය සිදු වෙන්නේ මෙම  සංස්කෘතිය ප්‍රශ්න කිරිම
හරහා සිදු කරන සමාජ විද්‍යාත්මක අද්ධයන තුලින්.මේ අනුව හදුනා ගන්නවා,
ස්ත්‍රී පුරුෂ සමාජ භාවය තමයි අවශ්‍ය වෙන්නේ මේ සමාජ ධුරා වලිය පවත් වා  ගෙන
යාමට, එමෙන්ම  සමාජ සංවිධානය සදහා මේ වෙනස පවත්වා ගැනීම  අත්‍යාවශ්‍ය බව.
                          මේ කාරණය විවිධ අය විවිධ ලෙස විග්‍රහ කරනව, භෞතිකවාදී ස්ත්‍රී වාදීන්
ගත්තොත් ඔවුන් කතා කරනවා සමාජ ව්‍යුහ සමග ඒ කියන්නේ සමාජ ව්‍යුහ වල තියෙන
ධුරාවලිය පවත්වා ගැනීම,තව අය කතා කරනවා භාෂාවේ මේක ගොඩ නැගෙන ආකාරය
පිළිබද. සමහරෙක් කතා කරනවා එදිනෙදා ජිවිතයේ අපි කොහොමද මේක කරන්නේ කියන
එක. නමුත් අවසානයේ පැමිණෙන තැන තමයි ගැහැණු සහ පිරිමි වීම කියන එක
ස්භාවික නැහැ කියන තැන. හුගක් අය තේරුම් ගන්නවා ජීවවිද්‍යාත්මක වෙනස මත
පදනම්ව,... ඒක උඩ සමාජ සහ සංස්කෘතික පැටවුමක් තියනවයි කියන එක. ඒ කියන්නේ
ස්භාවයෙන් ගැහැණු සහ පිරිමි කියන්නේ වෙනස් දෙකක්,  ඒ දෙකට වෙනස් භූමිකාවන්
(ROLE) දෙකක් තියනවයි කියන එක.නමුත් ඒක එහෙම නෙමේය කියන අදහස එනවා, ඒ
කියන්නේ ජිවවිද්‍යාත්මකව වර්ග කිරිම (CATEGORIZE)  ස්භාවික නැහැයි කියන එක. ඒ
අනුව  ගැහැණු සහ පිරිමි අය අතර තිබෙන වෙනස් කම් වලට වඩා සමාන කම් වැඩි
කියන අදහස එනව.  නමුත් "ජීවවිද්‍යාත්මකව වෙනස්ය" කියන මතය,.. මත ඉන්න නිසා
සමාජීයව අපි වෙනස් කියන වර්ග කිරිම (CATEGORIZE) හැදෙන්නේ සහ ඒ භූමිකාවන් තීරණය වන්නේ කියන එක.
මෙන්න මේ ප්‍රශ්න කිරිම උඩ අප තේරුම් ගන්නවා ස්ත්‍රී පුරුෂ සමාජ භාවයට
අනුව  කොහොමද මේ වෙනස  හැදෙන්නේ කියන එක. ඔය වැනි පෙළ ගැසීම් හරහා තමයි  මෙය විකාශය වෙන්නේ. 

 ලංකා  ගාර්ඩියන් - ආචාර්ය තුමනි, ස්ත්‍රී වාදී දේශපාලනයේ ප්‍රකාශන ස්වරුපය කෙසේද අපට හදුනා  ගත හැකි වන්නේ

අචාර්ය නිර්මාල්- මෙහෙමයි ජානකි කිවුවා වගේ "පිතෘ මුලික" කියන එක කියනවා. ඉට  අමතරව  විකාසනය  වි තිබෙනව, ස්ත්‍රීන් සහ පිරිමින් අතර යම් විදියක විබෙදනයක් ඇති විම තුලින්, මේ විබෙදනයට ධුරාවලියක්(hierarchy) හම්බ  වෙලා තියෙනව,... ඒ කියන්නේ මේක ධුරාවලියක් කියල කියන්නේ.
                         අපි  මුලින් බැලුවොත්  මේවායේ  ප්‍රාථමික තත්වයන්,.. දැන් පවුල ගත්තොත්,.. පවුල ඇති වෙනකොට විශේෂයෙන් ළමයි බිහි විමෙන් පසු ළමය  රැක බලා ගත යුතුයිනේ  (protect)   අවුරුදු කිහිපයක් යනකම්. දඩයම් කිරිමට යාමේ දී එහෙම  දරුවටත් මවටත් රැකවරණයක් ලබාදිය යුතුයිනේ යම් කිසි කාලයක්, එතකොට ඒ කාලයට දඩයමේ යාමට  බැහැනේ.  ඒ අනුව ඒක ඇතුලෙ යුගලය කියන එකට යම් පසුතලයක්  (background) තියනවයි කියල  කියමු, ඒක ඇතුලේ යුගල පවුලක් හැදෙනවා,( යුගලයක් හැදෙනවා). මේක ඉන් පස්සේ  විකාසනය (evolve) වෙනවනේ . දේපල එක්ක, බලයත්  එක්ක, යුද්ධ එක්ක මෙය විකාසනය වනව,දැන් මේ  ජීවවිද්‍යාත්මක සංසිද්ධියට  ලැබෙනවා සමාජීය සංකෙතාත්මක  අර්ථයක්. ඒ අනුව ස්ත්‍රීන් කියල කියන්නේ ජීවවිද්‍යාත්මක ප්‍රභේදයක්(category) පමණක් නෙවෙයි. ඒක ඇවිල්ල අත්පත් කර ගන්න  තියන දෙයක් , අධිපත්‍ය පතුර වන්න තියන දෙයක් මේ අයුරින් ස්ත්‍රී පුරුෂ භේදය කියන එකට තියනව ධුරාවලියක්. දැන් මෙහෙම හිතමු මෙතන ස්ත්‍රියක් සහ පුරුෂයෙක් ඉන්නවනම් ඒ  වෙනස තිබෙන්නේ සමාන තල වල නෙවෙයි, උඩ යට තිබෙන එකක්. මේ ධුරාවලිය ගත්තොත් යට ඉන්න අය මත තිබෙනවානේ පීඩනයක් මොකද ධනය මේ සියල්ල රැස් වන්නේ උඩ ඉන්න අය තුල,  ඒ පමණක් නෙවෙයි ස්ත්‍රීන් කියල කියන්නේ පිරිමින්ගේ සුරක්ෂණය(protection) යටතේ  ඉන්න අය සහ ඒ අයව  යටත් කර තබා  ගත යුතු පිරිසක්, ඒ අනුව ඒ අයට පුද්ගලභාවයක් තියනවයි කියන එක පිළිගන් නැහැ. අපිට ඕක ගොඩක් පෙන්න තියෙනවනේ, දැන් ඉස්ලාම් ආගමේ ගත්තොත් ස්ත්‍රියට දෙන් නැහැනේ  පුද්ගලභාවයක්, එයාට බැහැනේ පුද්ගලයෙක් විදිහට හිතන්න, තීරණ ගන්න දෙන් නැහැනේ. දැන් මේකේ තිබෙන ලිංගිකමය(gender) ස්වරුපය,  පිරිමියාටත්  එහෙම තියෙනව ඒ කියන්නේ නීති රීති වලට අනුමත වීම්, නමුත් මේ අනුමත වීම් සියල්ල සකස් වී තිබෙන්නේ ලිංගිකමය වෙනස(gender deference) උඩ. එතකොට අපි හිතමු දැන් මේක ඇතුලේ පුද්ගලභාවය ප්‍රතික්ශෙප කිරීම තියනවනේ ස්ත්‍රීන්ට, නමුත් මෙහිදී ස්ත්‍රීන් කියල කියන්නෙත් හිතන්න පුළුවන් සහ හිතන,...ක්‍රියා කරන  පිරිසක් නේ. මෙන්න මේ හිතන්න පුළුවන් කමයි ඒ හිතීම සහ ඒක ක්‍රියාත්මක කිරීමට තියන හැකියාව පාලනය කිරීමයි අතර තියනවනේ යම් කිසි ආතතියක්,මම යෝජනා කරන්නේ මෙන්න මේ ආතතිය තුලින් තමයි විරෝධය දැක්විම එන්නේ. ඒක ඕනම කෙනෙක්ගේ වෙන්න පුළුවන්,අපි හිතමු පංතියක් විරෝධය දක්වනකොට හරි වෙනත්  ජන කොට්ඨාශයක් හරි. ඒ වගෙ  මෙතන දීත් සිදු වන්නේ, පුද්ගල භාවය ප්‍රතික්ෂේප කරනු ලැබූ කොටසක්, ඒ තමන්ගේ  පුද්ගල භාවය සාක්ෂාත් කර ගැනීම සදහා කරනු ලබන මැදිහත් වීමක්.එතකොට මේ මැදිහත් වීම විවිධ තැන් වල එන්න පුළුවන්, එක විවිධ ප්‍රකාශන විදිහට එන්න පුළුවන්. 
                           උදාහරණයක් විදියට ගමු බෞද්ධ සාහිතයේ කියවෙන භික්ෂුණි ශාෂණය ඇති කිරිම පිළිබද ප්‍රශ්නය, ඒ කතන්දර ටික ගත්තොත් ඒ අයට සිද්ද  වෙනවනේ සංවාදයකට යන්න.ඒ අනුව මේ පිළිබද සංවාදයක් තියනවා.  බුදු හාමුදුරුවෝ ගත්තයි කියන ස්තාවරයක් තියනව, කෙසේ නමුත් මේ ගැන නොයෙක් නොයෙක් සංවාද තිබෙනවා.මේ තොරතුරු අර්ථකථනය කරන්නේ කොමද කියල දැන් මං ඒ වාදයට යන්න කැමති නැහැ. නමුත් එතන පේනවනේ මත භේදයක්(issue) තිබුනයි කියල, බුදු හමුදුරෝ කිවයි,.. කියනවා වෙනත්  ශාශන වලත් එහෙම නැහැයි කියල.මහාවිර ශාශනය එහෙම සදහන් වෙනවනේ. නමුත් එතන ප්‍රජාපති ගෝතමී වගේ අය ඒ  වෙනුවෙන් දිගින් දිගටම පෙනී සිටිමින්(campaign) එය ලබා ගන්නව. දැන් එතන තියෙන්නේ, පිරිමියකුට යම් කිසි ආයතනයකට ඇතුල් වෙලා ඒ ආයතනය තුල යම් කිසි විදිහක  තමන්ගේ පුද්ගල භාවය සාක්ෂාත් කරගැනීමට තිබෙන හැකියාවට වඩා, ස්ත්‍රීයකට එතන අමතර(extra) භාදකයක්(barrier)තියනව එතකොට ඒ භාදකය  ජය ගැනීම සදහා උත්සහ කරනව. ඉතින් මේක මේ වගේ බහුලව  සිදු  වෙලා තිබෙනවා, මං දැන්  සදහන් කලේ  බෞද්ධ සාහිතයේ තිබෙන එක අවස්ථාවක්.  ඊට පස්සේ දැන් ඔය නවීන සමාජ වල පවා තිබෙනවා.
                               මෙන්න මේ හැකියාව පුර්ව නුතන සමාජ වල අහුරල තිබෙන්නේ, ඒ කියන්නේ ඒක ස්ත්‍රින්ට පමණක් නෙවෙයි පොදුවේ  පහළ ඉන්න සමාජ  කොටස් වලට මේක  ප්‍රකාශ වෙන්න දෙන් නැහැ. විවිධ ප්‍රභූ අරගල වල එහෙම ඔය තත්වය දක්නට ලැබෙනවා ඒ කියන්නේ කාරකත්වයට  ඒම  සදහා දරන  උත්සහයන්.  උදාහරණ විදිහට ලංකාවේ "සුගලා"  වගේ අය, විවිධ බිසෝ වරු. එමෙන්ම පිරිමි නාමකරණයන් එහෙමත් තියෙනවා උදාහරණ විදියට "අනුලා බිසව " පිළිබද කතාව, විහාර මහ දේවියගේ කතාව. මෙවැනි කථා තුලින් කියවෙන දේ තමයි,.. ස්ත්‍රීන්ට අවශ්‍ය වෙලා තිබෙනවා තමන්ගේ පුද්ගලභාවය සාක්ෂාත් කර ගැනීමට.හැබැයි එක තිබිල තියෙන්නේ අරගලයක් ඇතුලේ විතරයි,ඒක  තත්වයක්(condition) නෙමෙයි. උදාහරණයක් විදිහට පාලක පවුල් වල අර්බුදයක් ආව වෙලාවක, යම් යම් අවස්ථා වල ස්ත්‍රීන්ට අවස්ථාවක් එනවා,.. මේක තවත් පැහැදිළි කරනවානම්,ලංකාවේ අපි කියනවනේ "අපේ තමයි පලවෙනි අග්‍රාමාත්‍ය වරිය ආවේ" කියල.ඒක වුනේ කොහොමද?...ඒක වුනේ පාලක කණ්ඩායම් ඇතුලේ අර්බුදයක් ඇති වෙනව, අපි කියන්නේ රික්තකයක්(vacuum) ඇති වෙනවා, ඒ  රික්තකය පිරවිමේ තාවකාලික පියවරක් ලෙස එයාව එනව.ඒක නැති වෙලා ගියායින් පසු නැවත සුපුරුදු ක්‍රියාවලියම(dominant order) සිදු වෙනව. ඒ නිසා මේ ප්‍රතිචාර දැක්වීම ඇවිල්ල තියෙනවා, සාමාන්‍යයෙන් ඔය නවීන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී විප්ලව සමග තමයි මේවා ඇවිල්ලා තියෙන්නේ.එතකොට ඒවා කම්කරු ව්‍යාප‍ර වෙන්න පුළුවන්, චන්ද බලය ලබා ගැනීම වෙන්න පුළුවන්, අධ්‍යාපන  අයිතිය ලබා ගැනීම වෙන්න පුළුවන්, ඔන්න ඔය වගේ මේ කාරනේ විවිධ පැති වල තියනවා. අපිට ගොඩක් දකින්නට පුළුවන් මේවා ප්‍රකාශයට පත් වෙනවා  යුද්ධ පරිසරයන් වල මොකද යුද්ධයේ දී වැඩිපුරම අතවරයට ලක්වෙන්නේ කාන්තාවන් හා ළමයින්නේ. යුද්ධ වලදී ප්‍රදේශ අත් පත් කර ගත්තාම දේපල කොල්ල කෑමට අමතරව සිදුවන  එකක් තමයි ස්ත්‍රීන් දුෂණය විම,.. ඒක වෙන එකක්.  ඒ වගේ විනාශයට(victim) පත් වුවන් සිටිනවා, එහෙම උනාම ඒ පිඩාවට(victimization) එරෙහිව නැගී සිටීමක් වෙනව. මෙන්න මේ වගේ අපට ගොඩක් අවස්ථා හොයා ගන්න පුළුවන් ස්ත්‍රීන්ගේ කාරකත්වය කියන එක  ප්‍රකාශයට පත් කරන.

 ලංකා  ගාර්ඩියන් - අචාර්ය තුමිය, මොකක්ද  ස්ත්‍රී වාදයේ තිබෙන  අරමුණු, ඔවුන් සදහන් කරන පැහැදිලි අරමුණක් හෝ දිනා ගැනීමට අපේක්‍ෂා කරන ඉලක්ක තිබෙනවද?

අචාර්ය  ජානකි -  ඔතනදි නිර්මාල් කියන එකට ඕක සම්බන්ද කරන්න පුළුවන්. දැන් මෙහෙමයි ස්ත්‍රී සමානත්ම වාදය(feminism) කියල කියනව, දැන් අපට මාක්ස් වාදය(marxism) කියල හම්බ වෙනව. ඉතින් ඒ වගේ  මාක්ස් වාදය අපි ධර්මයක්(doctrine) කියල කියමු නමුත් ස්ත්‍රී වාදයේ ඒවැනි පැහැදිළි ප්‍රකාශනයක් නැහැ,.."ස්ත්‍රී වාදය" කියල කිවුවට,...පළවෙනි දේ තමයි  ඔන්න ඔය  කාරණය.
                        ස්ත්‍රී  වාදය තුල පිළිගන්න එකක් විදියට මම දකිනවා "වෙනස පිළිබද දේශපාලනය " ( politic of difference) සහ  හැට ගණන් වල මතු වන "පුද්ගල භාවය කියන්නෙත් දේශපාලනය" කියන එක.  එක පැත්තකින් ගත්තොත්, බටහිර  දේශපාලන න්‍යාය කරණය පුරුෂාදී පති ආකාරයේ  න්‍යාය කරණයක් වීම,  කියන එක විවේචනය  තුලින් තමයි  ඕක එන්නේ. ඒ කියන්නේ ලිබරල් හෝ සමාජවාදී හෝ  තියෙන  සෑම දේශපාලන ධර්මයක්ම  පුරුෂ මුලිකයි කියන එක. ඒක ඇතුලේ පුරවැසි භාවය(citizen),ප්‍රජාව ගැන කියද්දී ගැහැණු අය කියන්නේ ආන්තීක කරණය වන, හැලෙන කොටසක්ය  කියන එක.මොකද ඒ ගොල්ලන් සමාජයේ පොදු කටයුතු වලට අයිති නැති කොටසක්ය කියල හිතන එක. එතකොට  ඒක ගේනවා ස්ත්‍රී වාදීන්, මොකද පවුල කියන්නෙත් දේශපාලනය, ඒක බලය පවත් වා ගන්නා ස්ථානයක් කියන එක. තවදුරටත්  බැලුවොත් මෙහිදී අපට දකින්නට ලැබෙනව "වෙනස පිළිබද දේශපාලනය " ( politic of difference) කියන එක. ඔවුන් කියපු දේ  තමයි, මධ්‍යම පාන්තික ගැහැණුන්ට බැහැ,... (අපි උදාහරණයක් විදිහට ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය ගමු) කලු ජාතික ගැහැණුන්ගේ  අද්දැකීම එක්ක සමාන වෙන්න. මොකද ඒ ගොල්ලන්ගේ අද්දැකීම වෙනස් වෙනව, දැන් අපි කියමු කලු ජාතික වහල්(කලු ජාතික ගැහැණියක්) ගැහැනියක් කියල කියන්නේ ඇය  පුරුෂාදීපත්‍යට පමණක් නෙවේ, වර්ග වාදයටත් යටත් වෙල හැදෙන කෙනෙක්. ඉතින් එවිට මතු වූන අදහස තමයි,අපිට සමුහයක් හැටියට එකතු වෙල, එක අපේක්ෂාවකට(goal) පැමිණීම (විශේෂයෙන් මෙහිදි විප්ලවයක් කිරීම  කියන අදහසක් නැහැ) තුලින් "සමාන සමාජ වටිනාකමක් ලබා ගැනීම" කියන එක,..මෙන්න මෙය තමයි ප්‍රදාන කාරණයක් විදිහට මම දකින්නේ. ඒ වගේම මේක මතු වෙනව "සමානාත්මතාවය" ,"ස්ත්‍රීන්ගේ විමුක්තිය","සම අවස්ථා ලැබීම" මේ මේ විවිධ දේවල් වලින් කිවුවත් මේකේ අවසාන අරමුණ ගත්තාම "සමාන සමාජ වටිනාකමක් ලබා ගැනිම" කියන එක තමයි. නමුත් මේක සම්බන්දව ක්‍රියාත්මක වීමේදී,.. අපි කියමු උදාහරණයක් විදිහට විප්ලවයක් කරනවද, දේශපාලන පක්ෂයක් පිහිට වනවද කියන එක දකින්න ලැබෙන් නැහැ. ප්‍රදානවම ස්ත්‍රී වාදී දේශපාලනය තුල දකින්න ලැබෙන උපාය මාර්ගික  වෙනස  ඒක තමයි.
                           ඊළගට එකේ තව දෙයක් තමයි නිර්මාල් කිව වගේ,  ගැහැණුන්ගේ අද්දැකීම්  එහෙම නැත්නම් ධුරාවලි ගත විමේ ස්භාවයේ තියෙනවා  සමාජයෙන් සමාජයට වෙනස් කම්. ඒක සමාජයට අනුව, සංස්කෘතියට අනුව, භූගෝලීය කලාපයන්ට අනුව වෙනස් වෙනවා, ඒක ඇතුලේ ඒ ගොල්ලන්  ඒක සමග ගනුදෙනු කිරීම සදහා නිරත වන දේශපාලනයේත් වෙනස්කම් තියෙනවා. ඉතින් මෙන්න මේකත් සමග තමයි ස්ත්‍රී වාදී දේශපාලනය කියන එක සකස් වෙලා තියෙන්නේ.මෙහිදී අන්තිම අපේක්ෂාවක් කියල එකක්  කියන්නේ නැහැ,.. නමුත් ප්‍රදානම දේ තමයි  මෙන්න මේ   සමාන සමාජ වටිනාකමක් ලබා ගැනිමට නම්,... "සමාජය වෙනස් කල යුතු දේශපාලනයකට යා යුතුය"  කියන  එක. එතකොට කතා කරන්නේ සමාජය වෙනස් කිරීමේ දේශපාලනයක්, ඒක ඇතුලේ  ප්‍රදාන දේශපාලන  ධාරාවේ තියෙන උපාය මාර්ග වලින් ඔවුන් ඈත් වෙනව. 

 අචාර්ය නිර්මාල්-  සමාජ වෙනස් වීම කොහොමද ස්ථාන ගත කරන්නේ කියල කීවොත්,..ලිංගිකත්වය කියන එක ස්ත්‍රින්ව පිඩනයට පත් කරන්න තිබෙන එකක් පමණක් නෙවෙයි. ඒක මේ සමාජය පොදුවේ ගොඩ නැගිල තියෙන විදිහක්, සමාජය සංවිදාන ගත වෙල තිබෙන ක්‍රමයක්. දැන් මේක ගැහැණු අයට සලකන්නේ කොහොමද කියල ඉගැන්නුවා කියල හරියන එකක් නෙවෙයි.උදාහරණයක් විදිහට ඉන්දියාවේ තියෙන්නේ ප්‍රසිද්ද ස්ථාන වල ස්ත්‍රින්ව දුෂණය කරනවා,..විජේරාම හන්දියෙත් සිදු කරල තිබුනේ, අන්න ඒ වගේ   මෙන්න මේක  නීති දැන්ම කියල, දඩුවම් වැඩි කලා  කියල  වැඩක් නැහැ ස්ත්‍රීන් ඉන්නේ දුෂණය කිරිම සදහා  (so they are to be raped), ඒ කියන්නේ ස්ත්‍රී ශරීරය කියල කියන්නේ පිරිමියාට තමන්ගේ  ආධිපත්‍ය පැතිර වීමට තිබෙන භූමියක් අන්න ඒක තමයි ප්‍රදානම දේ . ඒකේ ඉහලම රූපය තමයි ස්ත්‍රී දුෂණය කියල කියන්නේ,  පිරිමියා හිතන්නේ ස්ත්‍රියව ජයග්‍රහණය කිරීමේ අවසානම ක්‍රමය එය  බව.
                            මං  කියන්න හදන්නේ "ලිංගික වෙනස" කියන්නේ සමාජයේ හැම එකටම බලපාන දෙයක්,.. එක මේ ස්ත්‍රී පුරුෂ සම්බන්දයට විතරක් නෙවෙයි. එක දැන් අපි අපි,.. පිරිමි පිරිමිම කතා කරන විදිහටත්,හිතන විදිහටත්,..ආයතන හැදිලා තියේන විදිහටත්,විශ්වවිද්‍යාල හැදිලා තියෙන විදිහ, නිවාස ඉදිකර තිබෙන විදිහ(ගෘහා නිර්මාණ ශිල්පය), එහෙම නැත්නම් වාහන නිර්මාණය කරල තියන විදිහ,.. උදාහරණයක් විදිහට යතුරු( පැදි නිර්මාණය කරල තියෙන විදිහ.ඒ වගේ හැම එකටම බලපාන දෙයක්, මේක වෙනස් කරනව කියන එක,...... පාර්ලිමේන්තුවට කොටා එකක් ගැනීම, ස්ත්‍රී දුෂණ වලට  මරණිය දණ්ඩනය නියම කිරීම ඒ වගේ දේවල් වලින් කරන්න පුළුවන් ඒවා නෙවෙ. මේක ඇවිල්ල සමාජය සම්බන්දයෙන් කරන්න විප්ලවීය වෙනසක්,..අන්න එතනින් තමයි මේක සදාරණි කරණය වෙන්නේ.

ලංකා ගාර්ඩියන්-  අචාර්ය තුමනි, මේවන විට ස්ත්‍රී වාදී දේශපාලනය ලබා ගත්,.. හිමි කර ගනු ලැබූ විශේෂ ජයග්‍රහණ තියනවද?

අචාර්ය නිර්මාල් - ඒ ප්‍රශ්නේ මං හිතන් නැහැ එතරම් වටිනාකමක් තියනව කියල,.... දැන් මේහෙමයි....දැනට ස්ත්‍රීවාදී දේශපාලනය ලබාගෙන තියන ජග්‍රහණය තමයි, ඒක දැනට සැලකිය යුතු සමාජ  කතිකාවතක් බවට පත් වෙලා තිබෙනවා.

අචාර්ය  ජානකි -  ඔය ප්‍රශ්නෙදි අකාර දෙකක් තියනවා,.. එකක් තමයි සමාජ ව්‍යාපාරයක් විදිහට විසිවන සියවසේදී හා විසිඑක්වන සියවසේදී සැලකිය යුතු තරම්  දේවල් ප්‍රමාණයක් අත්පත් කරගත් ව්‍යාපාරයක් විදිහට ස්ත්‍රීවාදී ව්‍යාපාරය හදුන්වන්න පුළුවන්.ගොඩක් නීතිමය ප්‍රතිසංස්කරණ ලබාගෙන තිබෙනවා,.. ඔය දේපල අයිතිය ලබා ගැනීම හරි, රැකියා වල නියුක්ත වෙන්න හරි, අධ්‍යාපනය ලබා ගැනීම හරි, සෞකය සම්බන්දව  හරි,.... එකක් තමයි ඒක.
                           අනික තමයි ඇති කරල  තියනව ලෝකයේ,.. මෙහෙම ධුරාවලි ගත සමාජ සම්බන්දතාවයක්  නිසා  ස්ත්‍රිය පිඩනයට ලක් වී සිටිනවයි කියල. ඒ වගෙම  නිර්මාල් කිවුව වගේ ඒ පිළිබද සැලකිය යුතු කතිකාවතක් ඇතිකරල තියනව. ඊළගට ඒක විශ්වවිද්‍යාල වල උගන්වන ප්‍රදාන ධාරාවක් වෙලා තිබෙනවා. මෙහෙම ගත්තාම විශාල දේවල් ප්‍රමාණයක් අත්පත් කරගත් දෙයක් කියල පේනවා අපිට. නමුත් මුලිකව අපි  අර පළවෙනි ප්‍රශ්නයටම  යනව, ස්ත්‍රීවාදය තුල දිගටම අහපු  මෙවැනි දේ අත්පත් කර ගත්ත පමණින් සමාජය වෙනස් වෙනවද කියන එක. ඒක වෙනස් කරන්න නම් වෙන්න ඕන  ප්‍රදාන කාරණාවක් තමයි,.. මම හිතන්නේ අර,...ස්ත්‍රිය සහ පුරුෂයා කියල වර්ග දෙකක් ඉන්නවාය කියන  මතය සහ ඊලගට  ඒ දෙක මත සමාජය සංවිදානය වනවාය කියන එක, ඒක ස්භාවික දෙයක්ය  කියන එක ප්‍රශ්න කිරීම. ඒ ප්‍රශ්න කිරීම සිදුවෙනව,.. හැබැයි  මම දන්නේ නැහැ  ඒක කොයි තරම් දුරට සමස්ථව මිනිස්සු කොතෙක්  තේරුම් ගන්නවද කියල.

ලංකා ගාර්ඩියන් - මට දැන ගන්න අවශ්‍ය කාරණය තමයි ඔය ක්‍රියාවලිය හරහාද මේ වන විට ලෝකයේ විවිධ  ස්ථාන කරා ස්ත්‍රීය පැමිණ තිබෙන්නේ,.. මෙහි පසුබිමක් තියනවද  කියන එක.

අචාර්ය නිර්මාල් - නැහැ නැහැ එහෙම වෙන්න ඕන නැහැ අනිවාර්යයෙන්ම,,........

අචාර්ය ජානකි -  දැන් ඕක අර නිර්මාල් කීව වගේ කල්‍යාණවති රැජින පත් වූනේ ස්ත්‍රී වාදය තියන කාලයක නෙමෙයි නේ. එහෙම නැත්නම් එංගලන්තයේ එලිසබෙත් රැජින පත් වෙන්නේ,,..  ලෝකයේ විශාලතම අධිරාජයක හිමි කාරිණිය  වෙන්නේ ස්ත්‍රී වාදය නිසා නෙවෙයි.  ඒවා තියනවා අපිකියමු දැන් අපේ පීඨාධිපති(dean)  වෙද්දී ඒ එයාගේ කුසලතාව(merit)  එක්ක. ඉතින් දැන් මෙතන තහංචියක් නැහැ. 

 අචාර්ය නිර්මාල්- ඒක ඇවිල්ලා ලිංගික මතවාදයේ(gender ideology) පැවැත්ම ප්‍රතික්ෂේප කරන අවස්ථාවකුත්  නෙවෙයි. උදාහරණයක් විදිහට කාට හරි කියන්න බැහැ සිරිමා බණ්ඩාරණායක අගමැති වීම,  ලංකාවේ  කාන්තා විමුක්තියේ උපරිම ස්ථානයක් කියල.

අචාර්ය ජානකි-  ඔව්,,.ඒක හරි  යටත් විජිතය හා අධිරාජ්‍ය අතර තිබුන  සම්බන්දය බලපෑම් කරනවයි කියල ගැහැණු සහ පිරිමින්ගේ  අතර තියෙන ඒ ධුරාවලිය ( hierarchy order)  හදන්න. ඉලගට තව කොටසක් ඉන්නව අපි  ස්භාවික කොටසක් කියලා නොපිලි ගන්න,  ඒ කියන්නේ දැන් සමලිංගිකයන් කියන අය. එවැනි අය මතු වෙනකොට අපිට පේනවා මේ ආන්තික කරණය තුල තිබෙන දුර්වල බව.
  (* සංවාදයේ කොටසක් පටිගත කිරීමේ යන්ත්‍රයේ දෝෂයක් නිසා,..  එම ඍජු අදහස සටහන් කිරිමට නොහැක එය සමස්ත සංවාදයට හෝ මෙම කොටසට හානියක් නොවන බව අපි විස්වාස කරන්නෙමු,. එසේම මේ පිළිබදව  පාඨකයන්ට  හා අචාර්ය දෙපලට කණගාටුව ප්‍රකාශ  කරන්නෙමු.)

ලංකා ගාර්ඩියන් - පොදුවේ ගත්තොත් අනික් හැම කරුනක දි වගේම ස්ත්‍රී වාදයේත්  විවිධ ස්වරුප තියනවා,.. ඒ අනුව ලිබරල්වාදී, සමාජ වාදී, රැඩිකල් වාදී, තුන්වන ලෝකයේ ආදී ලෙස. මගේ ප්‍රශ්නය තමයි මේ විවිධ ස්වරුප වලින් ස්ත්‍රී වාදය දක්නට ලැබෙන්නේ ඇයි කියන එක.

අචාර්ය නිර්මාල්- ඒක වෙන්නේ මෙහෙමයි දැන් ඔබ කිව වගේ ලිබරල්, සමාජ වාදී , රැඩිකල්,,.. ඔය හැම එකේදිම මේවා සම්බන්ද වෙනවනේ.  අපි මෙහෙම කියමු ලිබරල් වාදී ප්‍රතිසංස්කරණයකදී එතකොට ඒක ඇතුලෙත් අර ස්ත්‍රීය පිළිබද ප්‍රශ්නය එනවනේ. එතකොට ඒ ලිබරල් රාමුවක් ඇතුලේ අර ස්ත්‍රියගේ ප්‍රශ්නේ යලි නිර්වචනය කරනව. ඒ යලි නිර්වචනය කරන කොට, ඒගොල්ලෝ  මුලික ලිබරල් රාමුවක්  ඇතුලේ මේ සමාජය යලි සකස් කිරිම පිළිබද ඔවුන්ගේ පර්යාලෝකනය තියනවනේ එක ඇතුලේ තමයි ඔවුන් අර ස්ත්‍රිය පිළිබද ප්‍රශ්නය  දකින්නේ. එතකොට ඒක වෙනම දහරාවක් වෙනව. ජානකි කිව වගේ මාක්ස් වාදය වෙනම මතවාදයක් විදිහට එනකොට ඒක ඇතුලේත්  වෙනම නිර්වචනය වෙනව මේ ස්ත්‍රිය පිළිබද  ප්‍රශ්නය. මාක්ස් වාදීන් සමාජයේ ආර්ථික සම්පත් බෙදිම පිළිබද  ප්‍රශ්නය  මුලික දෙයක් විදිහට ගන්නවනේ එතකොට ඒක ඇතුලේ අරක  ස්ථාන ගත කරනව,.. 'ස්ත්‍රී පුරුෂ සමාජ භාවය' පිළිබද ප්‍රශ්නය. එතකොට ඒක  අර  ලිබරල් ලක්ෂණයට වඩා වෙනස් ස්වරුපයක් ගන්නවා. එතකොට මේවා අතර වෙනස්කම් ඇති වෙනව,..මෙන්න මේ විවිධත්වය නිසා තමයි ඔය ප්‍රවණතා ඇති වෙල තියෙන්නේ.

ලංකා ගාර්ඩියන්- ස්ත්‍රී වාදී දේශපාලන චින්තනය තුල,..'ස්ත්‍රියගේ සමාජ භුමිකාවේ ප්‍රමාණයෙහි'   අනාගතය කොහොමද දකින්නේ?

අචාර්ය නිර්මාල්- මෙහෙමයි භූමිකාව කියල කියන්නේ ඇත්තටම දැන් අපේ මුලිකම තර්කයනේ මෙතන  ලිංගිකත්වය කියන එක, ඒ කියන්නේ ලිංගිකත්වය කියන එක සමාජයේ තියෙන මුලික සංවිධාන  රුපයක් කියන එක. ඒක ස්ත්‍රියට අදාලව ගත්තාම පීඩක එකක්, එතකොට මේ පීඩනය තිබෙන තාක් කල් මේකට කාර්ය භාරයක් තියෙනව. ඒක තමයි සරලම පිළිතුර.

අචාර්ය  ජානකි-

 ඔක ගැන තව ටිකක් විස්තර කලොත් මෙහෙමයි,,. අපි කියමු දැන් පුරුෂාදීපත්‍ය කියන එකත් සමාජයේ හැමදාම එකම විදිහට පවතින්නැහැ, සමාජය වෙනස් වෙද්දී පුරුෂාදීපථයේ  සමහර පීඩනය ගෙනල්ල දෙන ඒවා බිදිලා යන්න පුළුවන්. හැබැයි ඒ එක්කම නව පීඩනය ගෙන දෙන ඒවා මතු වෙන්න පුළුවන්. ඉතින් එතකොට මේකේ තියනවා සම්බන්දයක්, එහෙම වූනාම  නිර්මාල් කිව වගේ  පීඩනය කියන එක දිගටම පවතිනව.
                         ඉලග කාරනේ මම දකින්නේ අපි තේරුම් නොගන්නා සහ මං හිතන්නේ  ස්ත්‍රී පුරුෂ සමාජ භාවය කියන එක  විස්තර කරන්න පුළුවන් හොදම දේ තමයි  ස්ත්‍රිය සහ පුරුෂය කියන්නේ සමාජ නිර්මිතයක් කියන එක.  ඒක තියන දෙයක් නෙවෙයි ,පවතින දෙයක්  නෙවෙයි.  ඒක දෙන දෙයක්,,... එතකොට යම් යම් සමාජ වල ඒ ඒ වකවානු වල ගැහැණු කෙනා කවුද පිරිමි කෙනා කවුද එයාගේ  සමාජ භූමිකා මොකක්ද ඒත් සමග එයාට හිමිවන තත්වය මොකක්ක්ද, එකත් එක්ක එයාට කරන්න පුළුවන් මොනාද මොනාද බැරි  කියල තීරණය කරනව. මෙන්න මේක ධුරාවලියක්  ( hierarchy) විදිහට පාතින තාක් කල් දිගින් දිගටම මේකේ තියනව නොනවතින අරගලයක්.
                               දැන් අපි පවුල ගැන කතා කලොත්  පවුලේ තියේනවා විශාල ගැටුමක් එලියට පෙන්නේ නැති ඒ  වගේම සමාජය තුලත්. පවුලේ සහ සමාජයේ  මෙන්න මේ ගට්ටනය දෛනිකව තියන එකක්.  ඒක විශාල  දේශපාලන ගැටුමක්, බලය පිළිබද ගැටුමක් විදිහට ප්‍රකාශයට පත් වෙන්නේ නැහැ.ඒ කියන්නේ  වෘර්තීය සමිතියක් ගිහින් ආණ්ඩුව සමග සටන් කරනව වගේ. නමුත් මේ ගැටුම දෛනිකව තියන එකක්, මේ  පද්ධතිය ( hierarchy)  පවතින තාක් කල් එක තියනව. මේ ගැටුම අස්සේ නැවත අර අතතියත් එක්ක,   නිර්මාල් කීව වගේ ඒ ආතතියත් එක්ක ඒ ආතතියට උත්තර හෙවිමකුත් තියනවා.මොකක්ද අපි  කරන්නේ කියන එක.  ඉතින් ඒක විවිධ කාල වල විවිධ විදිහට පැන නගිනවා,.. ඒක එක්කෙනෙක්ට කියන්න පුළුවන් දැන් ස්ත්‍රී වාදය ඉවරයි කියල, එහෙම එකක් පෙන්න පුළුවන් නමුත් ඒක එහෙම වෙන්නේ නැහැ. ඒක සමහර වෙලාවට මතු වෙන්න පුළුවන් වෙනස්  විදිහකට ඒක අපි දන්නේ නැහැ.
                            

   නමුත් අර කිව වගේ යම් කිසි තැනක  ,පීඩනයක් ගෙන දෙනවනම්  සමාජ සම්බන්ද තා වල,..   ඒ ගැටුම පවතින තාක් කල් ඒ  ගැටුම පිළිබද  දේශපාලනයකුත් තියෙනවා.ඒ දේශපාලනය හරහ  ස්ත්‍රීන්ගේ භූමිකාව මොකක්ද කියන එක කාලෙන් කාලෙට වෙනස් වෙනව. අපි ගත්තොතින් විසිවන සියවස මුල ස්ත්‍රියගේ තිබුණු  භූමිකාව නෙවේ අද වෙනකොට තියෙන්නේ. ඒක එක වර විශාල වෙනසක් නොවෙන්න පුළුවන් නමුත් යම් කිසි වෙනස්  වීමේ ක්‍රමික බවක් දකින්න තියනව කියල කියන්න පුළුවන්. 

                      සමන් (slglanka2013@gmail.com)

Read More

රාජ්‍ය අධ්‍යාපනය සුරක්ෂිත කිරීමේ ප්‍රතිඥා

| ආචාර්ය නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි

සභාපති

විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ සමිති සම්මේලනය

විශ්ව විද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ සමිති සමිමෙිලනයේ මූූලිකත්වයෙන් රාජ්‍ය අධ්‍යාපනය නැතහොත් නිදහස් අධ්‍යාපනය වශයෙන් ව්‍යවහාර වන අධ්‍යාපනයේ වත්මන් තත්වය හා අනාගතය පිලිබඳ ෙඉතිහාසික සමිමෙිලනයක් බස්නාහිර පළාත් සෞන්දර්්‍ය කේන්ද්‍රයේදී 2012 අගෝස්තූ මස 17 වන දින පවත්වන ලදීග මෙම සමිමෙිලනයට ඡාතික වෘත්තීය සමිති සහ සවිල් සමාඡ සංවිධාන 50 කට අධික ප්‍රමාණයක් සමිබන්ධ වූ අතර ඵහිදී රාජ්‍ය අධ්‍යාපනය සුරැකීමට සාමුහික ප්‍රතිඥාවක් නිකුත් කරන ලදීග ඵම ප්‍රතිඥාව සහ ප්‍රතිඥාවෙි පෙරවදන ඇතුළු මීට සමිබන්ධ වූ වෘත්තීය සමිති සහ සවිල් සමාඡ සංවිධාන ලැයිස්තුව පහත දක්වා ඇත ග

රාජ්‍ය අධ්‍යාපනය ආරක්ෂා කිරීමට ප්‍රතිඥා දෙමු

අධ්‍යාපනය පිළිබඳ අදහස, මානව සමාජය ද්‍රව්‍යමය වශයෙන්ද සංස්කෘතික වශයෙන්ද පවත්වාගෙන යාම සහ ආරක්ෂා කිරීම සම්බන්ධයෙන් කේන්ද්‍රීය අගයක් දරයි. අධ්‍යාපනය මිනිස් ශිෂ්ටාචාරයන්ගේ පැවැත්ම සහ චිරස්ථතිය සහතික කරන අතර මානවවාදයට අනුබල දෙයි. එය මානවහිමිකම්, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, ධරණීය සංවර්ධනය හා සාමය යන දෑ හි පදනම් ගලක් වේ. මේ නිසා අධ්‍යාපනය සියලූ දෙනාට ලබා ගත හැකි දෙයක් විය යුතුය. (විසිඑක් වැනි සියවස සඳහා උසස් අධ්‍යාපනය පිළිබඳ ලෝක ප්‍රකාශනය, 1998).

රාජ්‍ය අංශයේ අධ්‍යාපනය හෙවත් —නිදහස් අධ්‍යාපනය˜ යැයි ප්‍රකට අධ්‍යාපනය ලාංකීය සමාජයේ මූලික අංගයකි. එය වූ කලි නුතන ශ්‍රී ලාංකික සමාජයේ අනන්‍යතාව ගොඩ නැගී ඇති හරයාත්මක වටිනාකමකි. ලංකාවේ අධ්‍යාපන ප්‍රතිපත්තියට හා අධ්‍යාපනයට කරන රාජ්‍ය ආයෝජන වෙත ගාමක ශක්තිය සැපයූ දර්ශනය කේන්ද්‍රගත වූයේ සමාජ අසමානතාව වෙත ආමන්ත්‍රණය කරන්නට අධ්‍යාපනයට ඇති ශක්‍යතාව මතය. අපට ගෝලීය වශයෙන් කීර්තියක් ගෙන දුන්, ජාතියක් වශයෙන් අප ලද බොහෝ ජයග්‍රහණ රඳා පවතින්නේ රාජ්‍ය අධ්‍යාපනය ඔස්සේ ජනතාවට ලබා දෙන ලද අවස්ථා මතය. පසුගිය දශක හය පුරා සමාජ සංචලනය සඳහා ආයාස ගත් හා එය ලබා ගත් මහජනතාවට ඒ සඳහා විවරව තිබූ මාවත අධ්‍යාපනය විය. ඊටත් වඩා වැදගත් දෙයක් ඇත. එය නම් නිදහසින් පසු ශ්‍රී ලංකාවේ අධ්‍යාපනය, විද්‍යාව, කලාව හා සංස්කෘතිය යන ක්ෂේත්‍රවල පුනරුදයක් ඇති කිරීමට කේන්ද්‍රීය කාරණය වූයේ නිදහස් අධ්‍යාපනය යන්නයි.

එහෙත් 1980 දශකයේ මුල සිට අධ්‍යාපනය පිළිබඳ අදහස සෙමෙන් වෙනස් වෙමින් පැමිණ තිබේ. අධ්‍යාපනයේ අරමුණු හා පල යන දෙකම මූලික වශයෙන් වෙළඳපොළ විසින් මෙහෙයවුණු දෙයක් බවට පත් වී තිබේ. අධ්‍යාපනයේ මූල්‍ය බර ක්‍රමයෙන් රාජ්‍යය විසින් එක් එක් ශිෂ්‍යයන් හා ඔවුන්ගේ පවුල් වෙත මාරුවෙමින් තිඛෙන අතර අධ්‍යාපනයේ අරමුණු රැකියා නියුක්ති හැකියාව හෝ වෙනත් වෙළඳපොළ අවශ්‍යතා අනුව ඉතා පටු ආකාරයෙන් නිර්වචනය වෙමින් තිබේ. මේ වෙනස සිදුවී ඇත්තේ බරපතල අහිමිවීමක්ද සමගය: ඒ අහිමිවීම නම් පවුල් මත පැටවෙන මූල්‍ය බර වැඩි වන අතර ප්‍රාථමික, ද්වීතියික, තෘතීක යන සියලූ තලවල රාජ්‍ය අංශයේ අධ්‍යාපනයෙහි ප්‍රමිතිය පහළ වැටීමය. මේ වෙනස්වීම නිසා අධ්‍යාපනයෙහි සමාජ වටිනාකම සේම සියලූ දෙනාට අධ්‍යාපනය ලබාදීමේ සමාජ වගකීම පිළිබඳ මහජන අගය කිරීම අඩු කිරීමටද හේතු වී ඇත. අධ්‍යාපනයේ මෙම ප්‍රමිතිය පහත වැටීම සමගම අධ්‍යාපනය වෙත දේශපාලන මැදිහත්වීම්ද වැඩි වී තිබේ. අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයේ පරිපාලන අංශය මෙන්ම විෂයමාලා සැලසුම්කරණය වැනි විෂයානුබද්ධ අංශද දේශපාලන මැදිහත්වීමට ගොදුරු වී ඇත.

මේ හේතුව නිසා වෘත්තීය සමිතිවල නියෝජිතයන්, වෘත්තිකයන්ගේ සංගම් හා සිවිල් සමාජ සංවිධාන ලෙස¦

•  පුළුල් මහජන යහපත පිළිබඳ දර්ශකයක් ලෙස අධ්‍යාපනයේ වටිනාකම ප්‍රතිෂ්ඨාපනය සඳහා ක්‍රියා කිරීමට,
• රාජ්‍ය ප්‍රතිපාදන ලබන අධ්‍යාපනය රැකගැනීමේ හා වැඩි වර්ධනය කිරීමේ වැදගත්කම හඳුනා ගන්නා තැනට ආණ්ඩුව පෙළඹවීමට,
•  රාජ්‍ය අංශයේ අධ්‍යාපනය පිළිබඳ මහජන විශ්වාසය ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කිරීමට සාමූහිකව ක්‍රියා කිරීමට,
• අධ්‍යාපනය සඳහා රාජ්‍ය ආයෝජන පිළිබඳ යුනේස්කෝවෙන් අපේක්ෂිත මට්ටම වන දළ ජාතික නිෂ්පාදිතයෙන් අවම වශයෙන් 6% දක්වා ඉහළ දැමීමට ආණ්ඩුව වූ පොරොන්දුවට ගරු කිරීමට ආණ්ඩුව යොමු කිරීමට හා,
• අධ්‍යාපන ආයතන කළමණාකරණය සම්බන්ධයෙන් වන දේශපාලන අතපෙවීම් හා මැදිහත්වීම්වලට විරුද්ධවීමට හා ඒවාට අභියෝග කිරීමට ද,

අපි සාමුහිකව සහ අධිෂ්ඨානශීලීව ප්‍රතිඥා දෙමු.

විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ සමිති සමිමෙිලනය

ලංකා ගුරු සේවා සංගමය

ලංකා ගුරු සංගමය

ස්වාධීන ලංකා ගුරු සංගමය

ශී්‍ර ලංකා ඡාතික ගුරු සංගමය

ලංකා ප්‍රගති ගුරු සංගමය

අධ්‍යාපන වෘත්තීය වේදීන්ගේ සංගමය

පොදු ගුරු වෘත්තිකයින්ගේ සංගමය

ලංකා පිරිවෙන් ගුරු සේවා සංගමය

මොරටුව විශ්ව විද්‍යාල වෘත්තීය සංගමය

මොරටුව විශ්ව විද්‍යාල මහා ශිෂ්‍ය සංගමය

අන්තර් විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මනAඩලය

ශාස්ත්‍ර පීඨ ශිෂ්‍ය සංගමය කොළඔ විශ්ව විද්‍යාලය

පාසල් අනධ්‍යයන සේවා සංගමය

ආහාර බීම දුම්කොල කර්මාන්ත සමිතිය

ලංකා වෘත්තීය සමිති සම්මේලනය

මුස්ලිමි කාන්තා පර්යේෂන හා ක්‍රියාකාරී සංසදය

නීතිය හා සමාජ භාරය

තරුණ පර්යේෂක සාමූහිකය

වෛද්‍ය පීඨ ශිෂ්‍ය ක්‍රියාකාරී කමිටුව

ශ්‍රී ලංකා ඡනරඡ සෞඛ්‍ය සේවා සංගමය

ෆී්‍රමාර්චි සංවිධානය

නිදහස් වෙළඳ කලාප සහ පොදු සේවා සේවක සංගමය

සමස්ත ලංකා හෙද සංගමය

අන්තර් සමාගමි සේවක සංගමය

කාන්තා ශක්ති සංවිධානය

ඊක්වල් ග්‍රවුන්ඩ්

කාන්තා සහ මාධ්‍ය සාමූහිකය

මාධ්‍ය සේවක වෘත්තීය සමිති සම්මේලනය

සමස්ත ලංකා රාඡ්‍ය කළමනාකරණ සහකාර නිලධාරීන් ගේ සංගමය

දුරකථන කි්‍රයාකරවන්නන්ගේ සංගමය

ලංකා වෙළඳ සංගමය

එක්සත් කම්කරු සම්මේලනය

රැකියාලාභී උපාධිධාරින්ගේ සංගමය

දේශීය ආÞයම් පොදුසේවක සංගමය

ශ්‍රී ලංකා දුම්රිය සේවා පොදූ සේවක සංගමය

ඡාතික විද්වත් වෘත්තිකයින්ගේ සංසදය

ශී්‍ර ලංකා වරාය පොදු සේවක සංගමය

සමස්ත ලංකා ප්‍රවාහන සේවක සංගමය

ඡාතික සේවක සංගමය

වරාය අධිකාරිය සේවක සංගමය

සමස්ත ලංකා දුම්රිය සේවක සංගමය

ටෙලිකොමි ඉංඡිනේරු ඩිප්ලෝමාධාරීන්ගේ සංගමය

මහාචාර්ය සේනක බිබිලේ අනුස්මරණ සංවිධානය

ශ්‍රී ලංකා මහජන සෞඛ්‍ය පරීඬකවරුන්ගේ සංගමය

සෞඛ්‍ය සේවා වෘත්තීය සමිති සන්ධානය

සමස්ත ලංකා බැංකු සේවක සංගමය

රාජ්‍ය දැව සංස්ථා සේවක සංගමය

පළාත්පාලන පොදු සේවක සංගමය

සමස්ත ලංකා රේගු සේවක සංගමය

චිත්‍රපට සංස්ථා සේවක සංගමය

සෞන්දර්ය කලා විශ්ව විද්‍යාල මහා ශිෂ්‍ය සංගමය

ලංකා තැපැල් සේවා සංගමය

ශ්‍රී ලංකා වෘත්තීය පත්‍ර කලාවේදීන්ගේ සංගමය

ඡාතික කම්කරු සංගමය වරාය

රාජ්‍ය සේවා කලමනාකරණ සහකාර නිලධාරින්ගේ සංගමය

පළාත්පාලන පොදු සේවක සංගමය

වරාය පොදු සමිතිය

දකුණ= ආසියා නිදහස් මාධ්‍යය සංවිධානය ශ්‍රී ලංකා පාර්ෂවය

Read More

රාජ්‍යය, ජාතික ආරක්ෂාව සහ සමාජ සාධාරණත්වය

| නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි

පසුගිය දිනෙක කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ අධ්‍යාපන පීඨ ආචාර්ය සංගමය මගින් එම පීඨයේ අධ්‍යාපන ඩිප්ලෝමාව සඳහා සූදානම්වන පාසැල් ගුරුවරුන් සඳහා විශේෂ සම්මන්ත‍්‍රණයක් පවත්වන ලදි. එහි අරමුණ වූයේ විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්ය වරුන්ගේ වැඩවර්ජනයට අදාල ඉල්ලීම් සම්බන්ධව එම ගුරුවරුන්ට අවබෝධයක් ලබා දීමයි. මෙහිදී මා විසින් රාජ්‍යය හා සමාජ සාධාරණත්වය සම්බන්ධව ඉදිරිපත්කරනු ලැබූ අදහසක් සම්බන්ධව මා සහ මගේ මිතුරකු සහ දේශපාලන සගයකු වන වංගීස සුමනසේකර අතර සංවාදයක් ඇතිවිය. ම විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද අදහස වූයේ රාජ්‍යය සමාජ සාධාරණත්වය බෙදාහරින ප‍්‍රධාන ඒජන්සිය විය යුතුය යන අදහසයි. වංගීස ප‍්‍රශ්න කලේ මේ ප‍්‍රකාශය මගින් මා රාජ්‍යය පංති පීඩක උපකරණයක්ය යන මාක්ස්වාදී ප‍්‍රවාදය ප‍්‍රතික්ෂේප කරනවා ද යන්නයි. එම ප‍්‍රශ්නයට පැහැදිළි පිළිතුරක් සැපයීම සඳහා පුළුල් සාකච්ාඡුාවක් අවශ්‍ය වන අතර මෙහිදී ඒ සඳහා අවස්ථවක් ඇත්තේ නැත.

කෙසේ වෙතත් මා මෙහිදී සාකච්ඡා කිරීමට බලාපොරොත්තු වන මූලික තේමාවට පිවිසීමට පෙර රාජයය පිළිබඳ මාක්ස්වාදී ප‍්‍රවාදය සම්බන්යෙන් කරුණු කීපයක් ප‍්‍රකාශ කිරීමට කැමැත්තෙමි. වර්තමානයේ අප අභිමුවේ ඇති රාජ්‍යය සහ දහනව වන ශතවර්ශයේ දී මාක්ස් විසින් විෂ්ලේෂණයට භාජනය කරන ලද සහ ලෙනින් විසින් තවදුරටත් විමර්ෂනයට භාජනය කරන ලද රාජ්‍යය අතර මූලික වෙනසක් තිබේ. බහුජන ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ නැගීම, විශේෂයෙන්ම සර්වජන ඡුන්ද බලයේ පැතිරීම සහ තවත් වර්ධනයන් ගණනාවක් නිසා රාජ්‍යයේ ස්වභාවයේ මූලික වෙනසක් ඇතිවී තිබේ. මේ වෙනස්කම් වලට භාජනය වූ රාජ්‍යය අපි සාකච්ඡුාවේ පහසුව සඳහා දැනට ‘නූතන රාජ්‍යය’ ලෙසින් හඳුන්වමු. මෙම නූතන රාජ්‍යය ඉතා වැදගත් කරුණක් නිසා පූර්ව නූතන රාජ්‍යයෙන් වෙනස් වේ. පූර්ව නූතන රාජ්‍යයේ දක්නට ලැබුනු සුවිශේෂී ලක්ෂනයක් වූයේ රාජ්‍යයේ බල අවකාශයට ප‍්‍රවිෂ්ට වීමට ප‍්‍රභූ නොවන ජනයාට කිසිඳු විධිමත් ක‍්‍රමයක් නොමැති වීමයි. මේ මගින් රාජ්‍යයේ පංතිමය ස්වරූපය ස්ථාවර ලක්ෂනයක් බවට පත්කරනු ලැබීය.

නමුත් වර්තමානයේ දී මේ සම්බන්ධයෙන් ඉතා වැදගත් වෙනස් තත්වයක් හඳුනා ගැනීමට පුළුවන. එනම් රාජ්‍යය යන අවකාශය විවිධ සමාජ කණ්ඩායම් අතර එකිනෙකට පරස්පර ගැටුම්කාරී අභිලාශයන් ප‍්‍රකාශයට පත්වන ක්ෂේත‍්‍රයක් බවට පත්වී තිබීමයි. මේ තත්වය නිසා ‘රාජ්‍යය පංති පීඩක උපකරණයක්ය’ යන යන ප‍්‍රවාදය මගින් නූතන රාජ්‍යයේ මා ඉහත කී මෙකී නව වර්ධනයන් ආවරණය කරන්නේද යන්න පිළිබඳව සලකා බැලීම වැදගත්ය.

මා මෙහිදී මූලික වශයෙන් බලාපොරොත්තු වන්නේ ඉහත සාකච්ඡාවේ පදනම මත සමාජ සාධාරණත්වය සම්බන්ධයෙන් රාජ්‍යයේ කාර්යභාරය ගැන නීරීක්ෂන කීපයක් ඉදිරිපත් කිරීමටයි. මේ සාකච්ඡුාවට තව දුරටත් අදාල කරගත හැකි ප‍්‍රකාශයක් පසුගිය දිනෙක මහාචාර්ය නලින් ද සිල්වා විසින් ඉදිරිපත් කරනු ලැබීය. විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්ය වරුන්ගේ වැඩවර්ජනය පිළිබඳව රූපවාහිනී විවාදයකට එක්වෙමින් ඒ මහතා ප‍්‍රකාශ කලේ අධ්‍යාපනය තවදුරටත් ආණ්ඩුවේ වියදම් වලදී ප‍්‍රමුඛත්වයක් වියයුතුයැයි ඔහු විශ්වාස නොකරන බවයි. ප‍්‍රමුඛත්වය විය යුත්තේ ජාතික ආරක්ෂාව බව ඔහු අවධාරණය කලේය.

රාජ්‍යයේ වියදම් ප‍්‍රමුඛතාවන් සම්බන්ධයෙන් අධ්‍යාපනයට ප‍්‍රතිපක්ෂව ජාතික ආරක්ෂාව තැබීම ඉතාම අර්ථාන්විතය. මේ තුළ රාජ්‍යය හා සමාජ සාධාරණත්වය සම්බන්ධ එක්තරා දැක්මක් ප‍්‍රකාශයට පත්වන බව මගේ අදහසයි. අධ්‍යාපනය යනු සමාජ සාධාරණත්වය සහතික කරනු ලැබිය හැකි කේෂ්ත‍්‍රයක් වන අතර ‘ජාතික ආරක්ෂාව යනු පවත්නා තත්වය (status quo) අඛණ්ඩව පවත්වා ගැනීම සහතික කරන්නකි.

අප ජීවත්්වන ලෝකය තුළ සමාජ අසාධාරණත්වය ජනිත කරන ප‍්‍රධානතම උල්පත වන්නේ වෙළඳපොළ මාධ්‍යය කරගෙන ක‍්‍රියාත්මකවන ධනවාදයයි. ඒ අතර ධනවාදයේ නිදහස් ක‍්‍රියාකාරිත්වය නිසා අසාධාරණය පත්වන පිරිස්වලට ආරක්ෂාව ලබාගැනීමේ විභවය සහිත ප‍්‍රභලතම යාන්ත‍්‍රණය වන්නේ මා ඉහතින් සඳහන් කළ නුතන රාජ්‍යයයි. කෙසේ වෙතත් මෙය විභවයක් පමණක් වන අතර අනිවාර්යතාවයක් නොවන බව සඳහන් කළ යුතුය. යම් යම් වෙනස් ඓතිහාසික තත්වයන් යටතේ සමාජ සාධාරණත්වයට අදාලව නූතන රාජ්‍යයේ විවිධාකාර සංයුක්ත ප‍්‍රකාශනයන් අපට දක්නට ලැබේ. මෙහි එක් කෙළවරක දක්නට ලැබෙන්නේ ධනවාදය ආර්ථික ජීවිතයේ අධිපති බලවේගය වන අතර සමාජ සාධාරණත්වය රාජ්‍යයේ ඉහල ප‍්‍රමුඛතාවක් ලෙස සලකන ස්කැන්ඩිනේවියානු මොඩලයේ රටවල්ය. විශේෂයෙන් සඳහන් කළ යුත්තේ මේ රටවල් වලට සමාජ සාධාරණත්වය කෙරෙහි ඉහල ප‍්‍රමුඛතාවක් ලබා දීමට පුළුවන් වී ඇත්තේ මේ රටවල් ජාත්‍යන්තර ශ‍්‍රම විභජනය තුළ ඇති අසමානතාවය මගින් වාසි ලබන බැවිනි. රාජ්‍යය මත ධනවාදයේ ග‍්‍රහණය ඉහල මට්ටමක පවත්නා ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය වැනි රටවල් තවත් කෙළවරක ඇත. මේ රටවල්වල රාජ්‍යය මත ධනවාදයේ ග‍්‍රහණය ඉතාම ඉහලය.

ලංකාව වැනි රටක් මේ තුළ ස්ථානගත කරන්නේ කෙසේද? එක් අතකින් සමාජ අසමානතාවය හා අසාධාරණය බෙහෙවින් පැතිරපවත්නා තත්වයක් නිසා අසාධාරණයට ලක්වන පිරිස් සාධාරණය ඉටුකරගැනීම උදෙසා රාජ්‍යය වෙත යොමුවීම ඉහල මට්ටමක පවතී. මේ සඳහා ඇති ප‍්‍රධාන බාධකය වන්නේ රාජ්‍යයට අරක්ගෙන සිටින ප‍්‍රභූ කණ්ඩායම් සිය පටු අවශ්‍යතා ඉටු කරගැනීමට දරණ උත්සාහය සහ අසාධාරණයට ලක්වන පිරිස් වල සාධාරණය උදෙසා වූ අභිලාෂ අතර තියුණු ගැටුමක් පැවැතීමයි. මෙම තත්වය තුළ නලින් ද සිල්වා වැන්නන් ඉදිරිපත්කරන ‘ජාතික ආරක්ෂාව සඳහා ප‍්‍රමුඛත්වය’ පිළිබඳ කතිකාව මේ ගැටුම තුළ අසාධාරණයට ලක්වන පිරිස් වල සාධාරණයත්වය සඳහා වූ ඉල්ලීම් වලට එරෙහිව ප‍්‍රභූ පිරිස් වලට ඇති ප‍්‍රභල අවියක් බවට පත්වී ඇත.

Read More

මාධ්‍යය හිමිකාරිත්වය සහ තොරතුරු දැනගැනීමේ හා අදහස් ප‍්‍රකාශ කිරීමේ නිදහස

l නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි

පසුගිය සතිය වනතෙක්ම මම මෙම තීරුලිපිය රචනා කරන ලද්දේ ඉරිදා ලක්බිම පුවත්පතටයි. ඒ අනුව ගියවර රාවය පුවත්පතේ පුවත්පතේ පලවූ කොටස ද නියමිත කාලයට ලක්බිම කර්තෘ මණ්ඩලය වෙත ලැබීමට සැලැස්සුවෙමි. නමුත් නියමිත පරිදි එම තීරුලිපිය අදාල පුවත්පතේ පළවූයේ නැත. මම ඒ සම්බන්ධයෙන් ලක්බිම කර්තෘ මණ්ඩලයෙන් විමසීමක් කළවිට ඔවුන්ගෙන් ඉදිරිපත්වූ කරුණු දැක්වීමෙන් මට හැඟී ගියේ එය පළ නොවීමට හේතුව එහි අඩංගුව බවය. විශේෂයෙන්ම පුවත්පතේ හිමිකාරිත්වයේ අභිලාෂ සහ මගේ ලිපියේ අඩංගුව අතර පරස්පරයක් ඇතිබව කර්තෘ මණ්ඩලය තීරණය කිරීම මගේ ලිපිය පළනොවීමට බලපෑ බව මට වැටහිණි.

මගේ අදහස වන්නේ මේ සිදුවීම හරහා ලංකාවේ පවත්නා අදහස් ප‍්‍රකාශ කිරීමේ නිදහස මෙන්ම තොරතුරු දැනගැනීමේ නිදහස සහ ඒවාට ඇති සීමාවන් පිළිබඳව සාකච්ඡා කිරීමට හැකි බවයි. පෙනෙන විදිහට මෙම ලිපිය ලක්බිම පුවත්පතේ පළ නොවීමට ප‍්‍රධාන හේතුව වූයේ එමගින් ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ ලේකම් ගොඨාභය රාජපක්ෂ විවේචනයට ලක්කරනු ලැබ තිබීමයි. සාමාන්‍යයෙන් මගේ ලිපියේ අඩංගු කරුණු වලට වඩා මේ ආණ්ඩුව සම්බන්ධයෙන් විවේචනාත්මක අදහස් ලක්බිම පුවත්පතේ පළ වීම දක්නට පුළුවන. එය එසේ නම් මෙම ලිපිය පළනොවීමට හේතුව කුමක්දැයි යන්න පිළිබඳව කෙනෙක් තුළ විමතියක් ඇතිවීමට ඉඩ තිබේ.

එය තේරුම් ගන්නේ කෙසේ ද?

වර්තමානයේ ප‍්‍රධාන ධාරාවේ මාධ්‍ය තුළ දක්නට ලැබෙන ප‍්‍රමුඛ ලක්ෂණයක් වන්නේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ සම්බන්ධව විවේචනාත්මක දේ පළ කිරීම තහංචියක් බවට පත්වී තිබීමයි. විද්‍යුත්මාධ්‍යවල ඒ මහතා සම්බන්ධයෙන් විවේචනාත්මක යමක් ප‍්‍රකාශකෙරන සෑම අවස්ථාවකම හඬ නිහඬ කිරීම සිදුවේ.

මෙම සීමා කිරීම අපට ආකාර කීපයකට තේරුම් ගැනීමට පුළුවන. ඒවා මෙම මාධ්‍ය ආයතනවල සේවයකරන මාධ්‍යවේදීන්ම තමන්ගේ ස්ව්‍යං තක්සේරු මත කරන සීමා කිරීම් විය හැක. එසේත් නැතහොත් තම ආයතනයේ සේවා යෝජකයාගේ අභිලාෂ සහ වාර්තා කෙරෙන තොරතුරු අතර කිරාමැන බැලීමකින් පසුව කෙරෙන සීමා කිරීම් විය හැක. එසේ නැතහොත් ඒවා හිමිකරුවන්ගේ සෘජු දෛනික මැදිහත් වීමි වල ස්වරූපයෙන් ද සිදුවිය හැක.

ලංකාවේ වර්තමාන මාධ්‍ය සංස්කෘතිය තුළ මාධ්‍යවලින් ඉදිරිපත් කෙරෙන තොරතුරු නිෂ්චය කිරීමේ ලා වඩාත් බලපෑම සහගත වන්නේ දෙවනුව කී කාරණයයි. මේ සඳහා බලපාන ප‍්‍රධාන කරුණු දෙකක් අවධාරණය කිරීමට මම කැමැත්තෙමි. ප‍ළමුවෙනුව වර්තමානයේ ලංකාවේ මාධ්‍ය ආයතනවල හිමිකාරිත්වය දරණ පුද්ගලයින් හා පවුල් එක්කෝ පාලක ප‍්‍රභූ තන්ත‍්‍රයේ සෘජු කොටස්කරුවන් වන අතර නැතහොත් ඒ සමඟ කිට්ටු සබඳතා ඇත්තවුන්ය. එසේ නැතහොත් එම පාලක ප‍්‍රභූ තන්ත‍්‍රය කිසියම් ආකාරයකට හසුරුවා ගැනීමට අවශ්‍ය කරන පිරිස්ය. මේ නිසා තම මාධ්‍ය ආයතන පාලනය කරනු ලබන්නේ එම සබඳතා පවත්වාගෙන යාමේ හා ඒවා හැසිරවීමේ මාධ්‍යයන් වශයෙනි. මෙම තත්වය ලංකාවට විශේෂ වූවක් නොවන බව පැහැදිළිය. නමුත් ලංකාව වැනි පූර්ව-ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ආණ්ඩුකරණ සංස්කෘතියක් තිබෙන සමාජයක මේ තත්වය දේශපාලන වශයෙන් වඩා බලපෑම් සහගතවේ.

දෙවනුව ලංකාවේ මාධ්‍ය සංස්කෘතිය තුළ මාධ්‍යවේදීන් හා මාධ්‍ය ආයතන හිමිකාරිත්වය අතර පවත්වා සමිබන්ධතාවය ඉතාම සෘජු එකකි. බොහෝවිට මෙම සමිබන්ධතාවය දෛනික මට්ටමින් අදාල මාධ්‍යයේ ක‍්‍රියාකාරිත්වය නිරීක්ෂනය කරන මට්ටම දක්වා කිට්ටු එකක් වීම දක්නට ලැබේ.

මෙහිදී අපගේ සාකච්ඡාවට ප‍්‍රස්තූතවන ලක්බිම පුවත්පත අපට මේ සම්බන්ධයෙන් කදිම නිදර්ශනයක් සපයයි. එක් අතකින් ලක්බිම පුවත්පත අයත් ව්‍යාපාරික පවුල දැනට ලංකාවේ පාලක ප‍්‍රභූවේ ඓන්ද්‍රිය කොටසක් වේ. එම පවුලේ සාමාජිකයින් අතරින් ලක්බිම පුවත්පත සහ ඊට අයත් සෙසු පුවත්පත් වල ප‍්‍රධාන මෙහෙයුම්කරුවා වන තිලංග සුමතිපාල ආණ්ඩු පක්ෂයේ සිටින බෙහෙවින් ඉහල දේශපාලන අභිලාෂ සහිත පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රීවරයෙකි.

මෙහිදී මෙම මාධ්‍ය ආයතන මුහුණදෙන ප‍්‍රධාන ගැටලූවක් වන්නේ ලාභ මුල් කරගත් තම ආර්ථික අභිලාෂ හා එම ආර්ථික අභිලාෂ වලට එරෙහිව යා හැකි ආයතන හිමිකාරිත්වයේ දේශපාලන අභිලාෂ අතර සංහිඳියාවක් ඇතිකරන්නේ කෙසේද යන්නයි. මෙහිදී ගැටලූව මතුවන්නේ තම ආයතන හිමිකරුගේ දේශපාලන අභිලාෂවලට සංවේදී වන අතරම ඊට එරෙහිව යාමේ විභවයක් සහිත තොරතුරු අපේක්ෂාකරන පාඨක සමූහය ද තම වෙළඳපොලේ කොටස් කරුවන් බවට පත්නරගැනීම පිළිබඳ පරස්පර විරෝධී තත්වය මතුවූ විටය.

කිසියම් මාධ්‍යයක ඉලක්ක වෙළදපොළේ දක්නට ලැබෙන සුවිශේෂතා මතද මෙම තත්වය බොහෝ දුරට රඳාපවතී. දිවයින වැනි පුවත්පතක් ගත්කල්හී එය එහි හිමිකාරිත්වයේ ආසන්න දේශපාලන අභිලාෂ වලින් කිසියම් දුරකට ස්වායත්ත වූ දෘෂ්ටිවාදී ව්‍යාපෘතියක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටී. එම දෘෂ්ටිවාදී ව්‍යාපෘතිය කිසියම් දුරකට එම පුවත්පතේ වෙළඳපොළ සීමාකරන බව ද පෙනේ. නමුත් ඊට සාපේක්ෂව ගත්කල්හී ලක්බිම පුවත්පත සමිබන්ධ තත්වය වෙනස්ය. ඊට එවැනි සවිඥානික දෘෂ්ටිවාදී ව්‍යාපෘතියක් ඇත්තේ නැත. එම නිසා තොරතුරු වෙළඳපොළේ පවත්නා ඕනෑම ඉල්ලූමක් සංතෘප්ත කිරීමට එය විභවාත්මකව සැදී පැහැදී සිටී.

වෙන ඕනෑම මාධ්‍යයකට මෙන්ම ලක්බිම පුවත්පතටද මෙහිදී විවිධ බාහිර සීමා ඇත. සදාචාරය පිළිබඳ සීමා, රටේ දේශපාලන සංස්කෘතිය, අධිපති දෘෂ්ටිවාද වල බලපෑම් ඒ අතරින් ප‍්‍රධානවේ. නමුත් මෙහි දී පවතින ප‍්‍රධාන සිමාව වන්නේ පුවත්පතේ හිමිකාරිත්වයේ ආසන්න දේශපාලන අභිලාෂයන්ය. විශේෂයෙන්ම තම හිමිකරුවා තරඟකරන මැතිවරණ වලදී ඔහුගේ මැතිවරණ ව්‍යාපාරයේ ප‍්‍රචාරක අවියක් වන මටිටමට මෙම සීමාව බලවත්ය.

MTV MBC (සිරස) මාධ්‍ය ආයතන සමූහය සලකා බැලූවහොත් මෙම තත්වයේ තවත් පැත්තක් හඳුනාගැනීමට පුළුවන. මැතිවරණ දේශපාලනයට සෘජු සම්බන්ධයක් සහිත ලක්බිම හිමිකාරිත්වයේ මෙන් නොව මෙම ආයතන සමූහය උත්සාහ කරන්නේ දේශපාලන භූමිය හා එහි ප‍්‍රමුඛ චරිත තම හිමිකාරිත්වයේ අභිලාෂ වලට සරිලන ලෙස හැසිරවීමේ උපකරණ ලෙස තම මාධ්‍යය මෙහෙයවීමටයි. එක්සත් ජාතික පක්ෂ අභ්‍යන්තර අර්බුදයේදී රනිල් වික‍්‍රමසිංහ පිලට එරෙහිව සජිත් ප්‍රෙමදාස පිල වෙනුවෙන් විවෘතවම කටයුතු කිරීම දෙස බැලූවිට මෙම තත්වය මනාව පෙනී යයි.

කෙසේ වෙතත් මෙම තත්වය තුළ අවසාන වශයෙන් පරදුවට තැබෙන්නේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී සමාජයකට අත්‍යාවශ්‍යය අංගවන පුරවැසියාට බාධාවකින් හා සීමාවකින් තොරව තොරතුරු දැනගැනීම සඳහා සහ සිය අදහස් අන්‍ය පුරවැසියන් සමඟ බෙදාහදා ගැනීම සඳහා මාධ්‍ය අවකාශය භාවිත කිරීමට තිබිය යුතු හැකියාවයි.

Read More

‘ගෝඨාගේ ලංකාව’ සහ ජූලම්පිටියේ අමරේ

ඉරිදා ලක්බිම සංග්‍රහය පුවත්පතට මා සතිපතා ලියන තීරුලිපිය මේ සතියේ ද නියමිත වේලාවට පුවත්පතට ලැබෙන්නට සැලැස්වූ නමුත් එය මෙවර පලකෙරී නැත. ඒ පිළිබඳව මට දැනුම් දීමක් පවා සිදු නොවීය. කෙසේ වෙතත් එම ලිපිය මා යැවූ ආකාරයෙන්ම පළ කෙරෙන තුරු මා නැවත මෙම තීරුලිපිය ලක්බිම පුවත්පතට සැපයීමට බලාපොරොත්තු නොවන බව සඳහන් කරමි. - නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි

‘ගෝඨාගේ ලංකාව’ සහ ජූලම්පිටියේ අමරේ

| නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි

‘ගෝඨාගේ යුද්ධය’ ට (මේ නාමකරණය මගේ නොව ‘Gota’s War’ මෙන්ම ‘කොළපාට සමාජය’ද ලියූ සී.ඒ. චන්ද්‍රපේ‍්‍රමගේය.) පසුව ‘ගෝඨාගේ ලංකාව’ (අපි ඉංග‍්‍රීසියෙන් ‘Gota’s Lanka’ යයි කියමු. මේ නාමකරණය මගේ ම බව ද කිව යුතු ය.) දැන් බිහිවී ඇත. එමනිසා දැන් ගෝඨාගේ ලංකාවේ අසිරිය විමසා බලමු. මේ ලංකාවේ අසිරිය කටුවන ජ.වි.පෙ. රැස්වීමට වෙඩිතබා දෙදෙනෙක් මරා දැමීමෙන් ලොවට පෙන්නුම් කෙරී ඇත. දැන් මේ සිද්ධියට ආණ්ඩුවට චෝදනා කරන්නේ කුමන පදනමක් මතදැයි දැනටමත් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ලේකම් ධූරය දරණ රාජ්‍ය ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය යටතේ පාලනය වන ‘‘ජාතික ආරක්ෂාව පිළිබඳ මාධ්‍ය මධ්‍යස්ථානයේ’’ ‘‘අධ්‍යක්ෂ ජෙනරාල්’’ වන ලක්ෂ්මන් හුලුගල්ල මහතා අපෙන් අසයි. ඔහු සැබවින්ම නිවැරදිය. එසේ චෝදනා කිරීම කිසිසේත්ම නිවැරදි නැත.

හැබැයි හුලුගල්ල මහතා එතරම් කලබල වීමද ඒ වගේම උචිත නැත. ඒ මහතා අනවශ්‍ය ලෙස කලබල වී ඝාතනය පසුපස සිටින්නන් පිළිබඳව කලින්ම අනාවැකි කීමට යාම නිසා ඒ මහතා ගේ ආරක්ෂාව යටතේ සිටින ආණ්ඩුව පිළිබඳ සැක මතුවීම නොවැලැක්විය හැකිය. ආණ්ඩුව ආරක්ෂා කිරීමට යන ‘මෝඩ වඳුරන්‘ පිළිබඳව කතා කිරීම විමල් වීරවංශ මහතාගේ පක්ෂයම පවා දැනටමත් ආරම්භ කොට ඇති බව මට ඇසුනා වගේ මතකය. හුලුගල්ල මහතාත් ඒ ‘මෝඩ වඳුරන්‘ ගෙ ගණයට වැටිය යුතු නැත.

අනෙක් අතට මෙවන් අවස්ථාවල පොලිස් මාධ්‍ය ප‍්‍රකාශක අජිත් රෝහණ මහතා ද අපරාධ පිළිබඳව විශේෂයෙන් රූපවාහිනී කැමරා ඉදිරියේ කතාකරන කල්හී තමන්ගේ මුහුණේ ඉරියව් පිළිබඳව ප‍්‍රවේසම් විය යුතුය. මක්නිසා ද යත් මේ දිනවල රටේ කිසියම් අපරාධයක් සිදුවූ කල්හී, ඒ පසුපස කිසියම් දේශපාලන හස්තයක් ක‍්‍රියාත්මක ද යන්න ගැන දැනගැනීමට අවශ්‍ය නම් මා මුලින්ම කරන්නේ අජිත් රෝහණ මහතාගේ ඒ පිළිබඳ මාධ්‍ය සාකච්ඡාව නැරඹීමයි.

ජූලම්පිටියේ අමරේ ගැන කතා කිරීමට ගොස් පොලිස්පති ඉලංගකෝන් මහතා නම් කුමාර් ගුණරත්නම් සිද්ධියේදී මෙන්ම හරිම ජංජාලයක පැටලුන නිසා සිදුවී ඇත්තේ කුමක් ද යන්න ගැන දැනගනීම බෙහෙවින් පහසු විණි. නමුත් සෑම සිද්ධියක් ගැනම ඒ මහතා උනන්දුවක් නොදක්වන නිසා අපට වැඩිපුර හමුවන්නේ පොලිස් මාධ්‍ය ප‍්‍රකාශක අජිත් රෝහණ මහතාය. අදාල සිදුවීම පිළිබඳව කතා කරන විට ඒ මහතාගේ මුහුණේ ඉරියව් ප‍්‍රවේශමෙන් නිරීක්ෂනය කිරීම මඟින් අඩුම තරමින් අදාල අපරාධකරුවන් අල්ලා ගැනීම සඳහා අවංක පරීක්ෂනයක් කිරීමට පොලිස් දෙපාර්තමේන්තුව තුළ පැහැදිළි නැඹුරුවක් තිබේ ද නැද්ද යන්න ගැන සෑහෙන අවබෝධයක් ලැබිය හැක. ලංකාවේ පුරවැසියන් අතරින් මේ රහස දන්නේ මා පමණක් නොවන බව මම හොඳින්ම දනිමි. විශේෂයෙන් ලංකාවේ පුරවැසියන් අතුරින් සැලකිය යුතු පිරිසක් තවමත් අවාසනාවකට මෙන් ප‍්‍රවෘත්ති ලබාගැනීමේ තම එකම මූලාශ‍්‍රය ලෙස ITN රූපවාහිනී නාලිකාව පමණක් භාවිත නොකරන බැවිනි.

සෝවියට් දේශයේ බිඳවැටීම පිළිබඳව අදහස් දක්වමින් වරක් ප‍්‍රකට විචාරකයකුවන අභාවප‍්‍රාප්ත රෙජී සිරිවර්ධන මහතා කළ ප‍්‍රකාශයක් මට යන්තම් මතකය. මට මතක විදිහට ඒ මහතා ප‍්‍රකාශ කළේ 70 ගනන් වන සිටම සෝවියට් සංගමය බරපතල දෘෂ්ටිවාදී බංකොලොත් භාවයකට පත්වී තිබූ බවය. කිසියම් පාලන තන්ත‍්‍රයක් දෘෂ්ටිවාදීමය වශයෙන් බංකොලාත් වෙනවාය යන්නේ එක් අර්ථයක් වන්නේ එම පාලන තන්ත‍්‍රයේ සදාචාරාත්මක වලංගුභාවය තර්ජනයට ලක්වනවාය යන්නය. ප‍්‍රකට මාක්ස්වාදී දේශපාලන චින්තකයකු වූ අන්තොනියෝ ග‍්‍රාම්ස්චි ගේ වචන පාවිච්චි කරමින් කිවහොත් කිසියම් පාලක කණ්ඩායමකට පොදුජනයා මත ස්ථාවර ආධිපත්‍යයක් පවත්වාගෙන යාමට නම් එම පොදුජන සමාජය මත සදාචාරමය හා බුද්ධිමය ආධිපත්‍යය එම පාලක කණඩායම සතුවිය යුතුය.

දැන් පෙරමුණු කීපයකදීම රාජපක්ෂ පාලන තන්ත‍්‍රයට පොදුජන සමාජය මත වූ බුද්ධිමය මෙන්ම සදාචාරමය ආධිපත්‍යය ද අහිමි වෙමින් පවතී. මේ සමබන්ධව ඉතාම කැපී පෙනෙන වර්ධනය වන්නේ පොදුජන සමාජය හා රාජපක්ෂ පාලන තන්ත‍්‍රය අතර මැද සිට එහි බුද්ධිමය හා සදාචාරාත්මක අතරමැදියන් ලෙස කටයුතු කරන ‘රාජපාක්ෂිකයින්ගේ‘ කාර්ය භාරය ද මේ වනවිට බෙහෙවින් දුෂ්කර තත්වයකට පත්වී තිබීමයි. මෙගා ටෙලිනාට්‍යයක් මෙන් කොටස් අතිවිශාල සංඛ්‍යාවකින් රඟ දැක්වුනු කැලණියේ මර්වින් සිල්වා නාටකය රාජපක්ෂ පාලන තන්ත‍්‍රයේ රෙදි සෑහෙන ප‍්‍රමාණයක් ගලවා දැම්මේය. අපගේ කතානායක ගෝඨාභය මහතා ද ප‍්‍රධාන චරිතයක් රඟපෑ කොලොන්නාවේ භාරත-දුමින්ද නාටකය ද එවැන්නක්ම වීය.

2004 මහා මැතිවරණයේ එක්සත් ජනතා නිදහස් සංධානයේ මැතිවරණ ප‍්‍රචාරක ව්‍යාපාරයේ ප‍්‍රධාන සටන් පාඨයක් වී තිබුනේ ‘‘කව්ද මේවට වග කියන්නෙ?’’ යන්නයි. එම පාඨය රැගත් ප‍්‍රචාරක දැන්වීම් මගින් මූලික වශයෙන්ම මහජන අවධානයට යොමුකරනු ලැබ තිබුනේ ආණ්ඩුවක් සහ ජනයා අතර ඇති යහ පාලනය පිළබඳ සම්මුතිය බිඳවැටිම සලකුණු කෙරෙන අවස්ථා මාලාවකි. මර්වින් සිල්වා මෙගා නාටකය, භාරත ඝාතනය, කටුවන ඝාතන වැනි සිදුවීම් ඉදිරියේ සලකා බැලුවොත් නම් එම සිදුවීම් කොහොමත් ඉතාම නොවැදගත් ඒවා ලෙස සැලකීමට සිදුවනු නොවැලැක්විය හැකිය.

අපගේ කතානායකයා වන ගෝඨාභය මහතාට ද ස්ථිරසාර දේශපාලන චින්තනයක් ඇතිබව පෙනේ. ඒ මහතා වරින් වර සිදු කරනු ලබන ප‍්‍රසිද්ධ ප‍්‍රකාශ ඉතාම බරපතල ඒවාය. එම ප‍්‍රකාශ වල සම්පප‍්‍රලාප (nonsense) ඇත්තේ නැත. ඒවායේ ඒ මහතා ලංකාව පරිකල්පනය කරන අයුරු අඩංගු වී තිබේ. යහ පාලනය, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය, නීතියේ ආධිපත්‍යය වැනි සංකල්ප එම පරිකල්පනය තුල ඇතත් ඒවාට ඒ මහතා දෙන අර්ථ සාමාන්‍ය දේශපාලන කතිකාවත තුල ඒවාට ඇති අර්ථ නොවේ. උදාහරණයක් ලෙස භාරත ඝාතනයෙන් පසුව ප‍්‍රසිද්ධියේම දුමින්ද සිල්වාගේ ජීවිතය හා ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් විශේෂ උනන්දුවකින් ක‍්‍රියා කිරීම, වරෙන්තුකරුවකුවූ සුදර්මන් රදලියගොඩ සමඟ ප‍්‍රසිද්දියේ පෙනී සිටීම වැනිදේ මඟින් එම මූලධර්ම උල්ලංඝනය වෙතැයි ඒ මහතා නොසිතන බව පෙනේ. ඒ තත්වය තුළ ‘ගෝඨාගේ ලංකාව’ තුල කටුවන සිද්ධිය නීතියේ ආධිපත්‍යය හෝ යහ පාලනය බිඳවැටීම සංඥා කරන්නක් නොවීමට බොහෝ දුරට ඉඩ තිබේ.

මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ මුවින් ගිලිහෙන වචන වලට වඩා ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාගේ මුවින් ගිලිහෙන වචන වඩා වැදගත් බව මගේ අදහසයි. මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ මුවින් පිටවන වචන එතරම් අර්ථාන්විත යැයි මම නොසිතමි. මක්නිසා ද යත් ඒ මහතා කිසිවක් නොකරන නිසාවෙනි. ඒ මහතා කරන දෙවල් දැනගැනීමට කෙනෙකුට අවශ්‍යනම් කල යුත්තේ රාවය පුවත් පතේ විමලනාත් වීරරත්නගේ සතිපතා තීරුලිපිය කියැවීමයි. ඒ මහතාගේ මුවින් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය යන වචනය පිට වුනොත් ඒ ගැන කලබල වීමට දෙයක් නැත. ඒ එයට නිෂ්චිත අරුතක් නොමැති බැවිනි. නමුත් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාගේ මුවින් ඒ වචනය පිට වුවහොත් කෙනෙක් අතිශයින් කලබලයට පත්වී එයින් ඒ මහතා අදහස් කරන්නේ කුමක්දැයි සොයා බැලීමට උනන්දු විය යුතුය. මක් නිසා ද යත් ඒ හුදෙක් වචනයක් ලෙස පමණක් ඉතිරිවීමට ඒ මහතා ඉඩ නොදෙන බැවිනි. ඒ හරියටම කොළඹ සම්බන්ධයෙන් ඒ මහතාගේ පොරොන්දුව මෙනි.

Read More

රාජපක්ෂගේ පූර්වාදර්ශය

| නිර්මාල් රන්ජිත්

විජේදාස රාජපක්ෂ මහතා විසින් ගෙන ඒමට සැලසුම් කරනු ලැබ ඇති භික්ෂූන් දේශපාලනයට ඒම වැලැක්වීම ඉලක්ක කරගත් පනත් කෙටුම්පත ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවට එකඟ ද, විරුද්ධ ද යන ගැටලූව දැන් පැන නැඟී තිබේ. බැලූ බැල්මටම පෙනෙන්නේ නම් එය කොහොමටත් ව්‍යවස්ථාවේ තිබෙන සමානව සැලකීමේ මූලධර්මය උල්ලංඝනය කරන්නක් බවයි. කෙසේ වෙතත් විජේදාස රාජපක්ෂ මහතා එම තර්කයට එරෙහිව හොඳ ප‍්‍රති තර්කයක් ඉදිරිපත් කරයි. ඔහුගේ තර්කය රඳා පවතින්නේ මේ සම්බන්ධව පූර්වාදර්ශ ලෙස ගත හැකි නඩු තීන්දු කීපයක් මතය. භික්ෂූන්ට නීතිඥ කබාය පැලඳීමට නොහැකි බවට සහ රියැදුරු බලපත් නිකුත් කරනු ලැබිය නොහැකි බවට දෙනු ලැබූ නඩු තීන්දු ඒ අතර ප‍්‍රධාන වේ.

මා හිතන ආකාරයට මෙහිදී රාජපක්ෂ මහතාගේ තර්කය වලංගු එකකි. නමුත් ඒ වලංගුතාවය තිබෙන්නේ එක් කොන්දේසියකට යටත්වය. එම කොන්දේසිය නම් ඒ මහතා උපයෝගී කරග්න්නා ඉහත සඳහන් නඩු තීන්දු පසුපස ඇති තර්කය වලංගු එකක්ය යන්නයි. රාජපක්ෂ මහතාගේ තර්කයට විරුද්ධව මා ඉදිරිපත් කිරීමට කැමති ප‍්‍රති තර්කය වන්නේ ඒ නඩු තීන්දු පසුපස ඇති තර්කයේ වලංගු භාවයට අභියෝග කළ හැකිය යන්නයි. මා එසේ කියන්නේ ඇයි?

රාජපක්ෂ මහතා පූර්වාදර්ශ ලෙස යොදා ගන්නා නඩු තීන්දු පසුපස ඇති තර්කය බව පෙනෙන්නේ ඒ මහතාමත් සඳහන් කරන ආකාරයට භික්ෂූන් සෙසු ගිහියන්ට වඩා ඉහලින් සිටින්නේය,නීතිඥ කබා දැමීම, වාහන පැදවීම වැනි ක‍්‍රියා මඟින් භික්ෂූන් ගිහියන් හා සම මට්ටමට දැමෙන්නේ ය යන පිළිගැනීමයි. මෙම තර්කය එහි තර්කානුකූල අන්තයට ගෙන ගියහොත් රාජපක්ෂ මහතාගේ පනතට පක්ෂ විමට පදනමක් ලැබෙනවා පමණක් නොව වර්තමාන සමාජය තුළ භික්ෂූන් නියැලෙන තවත් කටයුතු ගනනාවක් සම්බන්ධව යලි සලකා බැලීමට සිද්ධ වනු ඇත. ගිහියන් සමඟ සම මට්ටමේ අසුන් ගෙන වාහන වල ගමන් කීරීම, ගිහියන් සමග සමාන මට්ටමේ සිටිමින් ගුරුවෘත්තිය වැනි වෘත්තීන්හී නියැලීම, විශ්වවිද්‍යාල වැනි අධ්‍යාපන ආයතනවල ගිහි ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන් සමඟ එක්ව අධ්‍යාපනය ලැබීම වැනි කි‍්‍රයාකාරකම් විශාල සංඛ්‍යාවක් සම්බන්ධව යලි සිතා බැලීමට සිදුවේ.

මෙහි දී අමතර වශයෙන් අපගේ අවධානයට ලක්විය යුතු කාරණයක් ලෙස පෙනෙන්නේ අධිකරණය තින්දුවලට එලඹෙන්නේ කවර පදනමක් මත ද යන්නයි. මේ කාලයේ නම් කොහොමටත් එයට පාලන තන්ත‍්‍රයේ ඉහල තලයන්ගෙන් ස්වාධීන වූ පැවැත්මක් නැති බව පැහැදිලිය. එසේ නැතත් සාමාන්‍ය තත්වයන්හි දී පවා ජන මතය, අධිපති දෘෂ්ටිවාදය, විනිෂ්චයකාරවරුන්ගේ ආකල්ප වැනි නීති පොතේ ලියැවී ඇති දේට පිටින් ඇති දේ ලියැවී ඇති නීති අර්ථකථනය කිරීමේ දී බලපානු ලබයි. ඒ අනුව මගේ අදහස වන්නේ රාජපක්ෂ මහතා සඳහන් කරන තීන්දු දෙක නීතියේ සෘජුව අඩංගු දේ නොව ජන මතය, අධිපති දෘෂ්ටිවාදය, විනිෂ්චයකාරවරුන්ගේ ආකල්ප වැනි සාධක මත තීන්දු වූ ඒවා බවයි. ව්‍යවස්ථාවේ බුද්ධ සාශනය ගැන වූ ගැටලූ සහගත වගන්තිය ද එහිලා උපකාර වන්නට ඇතැයි කිව හැක.

මෙහිදී අප ඉදිරිපිට පවතින මූලික ගැටලූව වන්නේ භික්ෂූන් ගිහියන්ට වඩා ඉහලින් සිටින්නේය යන රාජපක්ෂ මහතා තම පනත් කෙටුම්පත යුක්තිසහගත කිරීම සඳහා උපයෝගී කරගන්නා මූලධර්මය අනුව ගියොත් භික්ෂූන් සම්බන්ධව, භික්ෂූන්ගේ චර්යාව සම්බන්ධව තීන්දු තීරණ ගැනීමට ගිහියන්ට බලයක් ලැබෙන්නේ ද යන්නයි. භික්ෂු සංස්ථාව තුළ බලපවත්වන සංවිධාන මූලධර්මය වන්නේ නම් භික්ෂු විනය සම්බන්ධව තිරණය කිරීමේ අයිතිය ඇත්තේ සංඝයට බවයි. අවශ්‍ය නම් රාජපක්ෂ මහතාට මෙහිදී මගේ අදහසට අභියෝග කිරීමට ඇතැම් ඓතිහාසික අද්දැකීම් ගෙනහැර දැක්වීමට හැකියාව තිබේ. ඒවා නම් මූලික වශයෙන්ම පූර්ව නූතන රජවරු භික්ෂු සමාජය ප‍්‍රතිසංවිධානය කිරිම සදහා තීරණාත්මක මැදිහත් වීම් කරනු ලැබූ අවස්ථාවන්ය. එවැනි අවස්ථා විරල නොවේ. එසේ විරල නොවනවා පමණක් නොව ඒ ක‍්‍රියා මාර්ග භික්ෂු සංඝයේ අභ්‍යන්තර සංවිධාන මූලධර්ම වලට එකඟ බව ද නො පෙනේ.

මීට අදාලව තවත් කාරනයක් මතු කිරීමට පුළුවන. එනම් නෛතික වශයෙන්ම භික්ෂූන් සමාජයේ ඉහලම තීරණ ගැනීමේ ආයතනයෙන් ඉවත් කරනු ලැබීමයි. බැලූ බැල්මටම එය රාජපක්ෂ මහතාම පදනම් වන මූලධර්මය, එනම් භික්ෂූන් සිටිය යුත්තේ ගිහියන්ට ඉහලි්න්ය යන මූලධර්මය උල්ලංඝනය කිරීමකි. මෙය වෙනත් ආකාරයෙන් කියනවා නම් ‘ඉහල තට්ටුවට පයින් ගසා තල්ලූ කර දැමීමක් (kicking upstairs) වැනි ක‍්‍රියාවක් නොවන්නේ ද?

කෙසේ වෙතත් මා මෙතෙක් වේලා උත්සාහ කරනු ලැබුවේ රාජපක්ෂ මහතාගේ තර්කයේ ඇති ඇතැම් දුබලතා වෙත අවධානය යොමු කිරීමටයි. නමුත් මගේ අදහස වන්නේ රාජපක්ෂ මහතාගේ සමස්ත තර්කයම පදනම් වී තිබෙන්නේ ආගමික අදහසක් මත බවයි. එය ආගමික අදහසක් ලෙස ගත් කල සාධාරණ විය හැකි වුවත් ආණ්ඩුකරණ මූලධර්මයක් ලෙස ගත්කල බෙහෙවින් ගැටලූ සහගත වේ. වෙනත් වචන වලින් කියනවා නම් රාජපක්ෂ මහතා දායක සභාවකදී මේ යෝජනාව ඉදිරිපත් කරනු ලැබුවානම් ගැටලූවක් ඇත්තේ නැත. මක්නිසාද යත් එහි බලපැවැත්වෙන්නේ ආගමික මූලධර්ම වන බැවිනි. ආණ්ඩුකරණ මූලධර්ම මත තීරණ ගත යුතු පාර්ලිමේන්තුව තුලට ආගමික මූලධර්ම මත තීන්දු ගැනීමට යැයි යෝජනා කිරීම බෙහෙවින් ගැටලූ සහගතය.

ඇත්ත වශයෙන්ම රාජපක්ෂ මහතාගේ ප‍්‍රාරම්භයට ස්තූති වන්නට මෙම සමස්ත ගැටලූව දෙසටම සමාජ අවධානය යොමුකරවීමට දැන් අපට අවස්ථාව ලැබී තිබේ. අනෙකක් තබා රාජ්‍යය ආගමීකකරණය කිරීම තම මූලික අභිප‍්‍රාය ලෙස සමාජයට පෙන්නුම් කරන ජාතික හෙළ උරුමය පක්ෂයට එය කොතරම් ගැටලූ සහගත දෙයක් ද යන්න පිළිබඳව අවශ්‍යනම් සිතා බැලීම අවස්ථාව ඇත. නමුත් ඒ අය එවැනි දේ පිළිබඳ බරපතල ලෙස සිතා බලාවි යැයි බලාපොරොත්තුවීම දුෂ්කර බවද මෙහිදී සඳහන් කළ යුතුය.

රාජපක්ෂ මහතා විසින් මතුකරනු ලබන මූලික ගැටලූව වෙත ද යොමුවීම මෙහි දී වැදගත්ය. එනම් භික්ෂූන් දේශපාලනයට පැමිණීම පිළිබඳ ගැටලූවයි. කෙසේවෙතත් රාජපක්ෂ මහතා මෙම ගැටලූව මතුකරනු ලබන්නේ බෞද්ධ ආගමික සංස්ථාව රැකගැනීමේ දෘෂ්ටිකෝණයෙනි. කිසිඳු ආගමික ස්ථාපිතයකට අයත් කෙනෙක් නොවන මට ඒවා රැක ගැනීම සම්බන්ධව විශේෂ උන්දුවක් ඇත්තේ නැත. අදහස් පද්ධතියක් ලෙස බුදු දහම රැකගැනීම සම්බන්ධව නම් මගේ උනන්දුවක් තිබේ. නමුත් මීට ශත වර්ෂ ගණනාකට පෙර මෙන් ඒ සඳහා ආගමික සංස්ථාවක් සහ භික්ෂු ප‍්‍රජාවක් අවශ්‍ය නොවේ. බුදු දහම රැකගැනීම සඳහා වර්තමානයේ මුද්‍රිත පොත් පත්, අන්තර් ජාලය, සී.ඞී. තැටි පුස්තකාල යනාදී දේවල් තිබේ. ඒ අනුව ‘‘ධර්මය රැකගැනීම’’ සඳහා (එය ධර්මය පිළිබඳ බුදුන්ගේ ප‍්‍රවේශට විරුද්ධ වුවත්) පළමු ධර්ම සංගායනාවෙන් භික්ෂූන්ට පවරනු ලැබූ කාර්යය මේ වනවිට ඓතිහාසික වශයෙන් යල්පැනගිය දෙයක් බවට පත්වී ඇත.

කෙසේ වෙතත් ජාතික හෙළ උරුමය හරහා සිදුවූ භික්ෂූන් පාර්ලිමේන්තුවට පැමිණීමේ සංසිද්ධිය සම්බන්ධව මට විවේචනයක් තිබේ. එම විවේචනය හුදෙක් භික්ෂූන්ට හා ජාතික හෙළ උරුමයට අදාලව පමණක් පවත්නා එකක් නොවේ. එය පොදුවේ මැතිවරණ වලදී ඡුන්ද දායකයන් ආකර්ෂණය කරගැනීම සඳහා නළු නිළියන්, ක‍්‍රීඩකයින් වැනි ප‍්‍රකට චරිත (celebrities) අපේක්ෂකයින් ලෙස හෝ එවැනි අය මැතිවරණ ප‍්‍රචාරක ව්‍යාපාර සඳහා හෝ යොදා ගැනීම පිළිබඳව ඇති විවේචනයකි. එය ඇති තරම් මුදල් වීසිකොට ‘ඡන්ද මිලදී ගැනීම’ වැනිම ක‍්‍රියාවකි. ලංකාවේ දේශපාලන සංස්කෘතිය තුළ දක්නට ලැබෙන්නේ බටහිර විධිමත් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය හොඳින් ක‍්‍රියාත්මක වන සමාජවල මෙන් ඡුන්ද දායක කොට්ඨාශ තම නියෝජිතයින්ගේ කටයුතු පිළිබඳව පරීක්ෂාකාරීව සිටින තත්වයක් නොවන බැවින් මේ තත්වය කොහොමටත් අහිතකරය. අවාසනාවකට මෙන් මෙම ගැටලූ රාජපක්ෂ මහතාගේ අවධානයට ලක්වන්නේ නැත.

භික්ෂූන් දේශපාලනය කිරීම පිළිබඳ ගැටලූව රාජපක්ෂ මහතා පෙන්නුම් කරනවාට වඩා සංකීර්ණ ගැටලූවක් බව මගේ අදහසයි. මේ සාකච්ඡාව සඳහා අඩුම තරමින් වල්පොල රාහුල හිමියන්ගේ‘භික්ෂුවගේ උරුමය’ හා ‘විද්‍යාලංකාර ප‍්‍රකාශනයෙන්’ අපගේ සාකච්ඡාව ආරම්භ කල යුතුය.

Read More

ධනේශ්වර පරිභෝජන සංස්කෘතිය සහ පාසැල් විනය නීති

| නිර්මාල් දේවසිරි

සිය ඇහිබැම ඉවත්කර පාසැලට පැමිණි ශිෂ්‍යාවකට විරුද්ධව විනයානුකූලව කි‍්‍රයාකල ගම්පහ තක්ෂිලා විද්‍යාලයේ විදුහල්පතිවරයාට ශිෂ්‍යාවගේ පියා විසින් පහරදෙනු ලැබීම පිළිබඳව මේ වනවිට සමාජය තුළ සාකච්ඡාවක් පවතී. පොදුවේ දක්නට ලැබෙන බව පෙනෙන්නේ විදුහල්පතිවරයාට පහර දුන් පියාට විරුද්ධ ආකල්පයකි. කොස් වෙතත් මගේ ප‍්‍රශ්නය වන්නේ විදුහල්පතිවරයාගේ ක‍්‍රියාව ගැන සාකච්ඡාවක් අවශ්‍ය නැති ද යන්නයි. විදුහල්පතිවරයාට පහරදෙනු ලැබීම කීප ආකාරයකින්ම වරදක් බව පැහැදිළිය. තමන්ගේ ආත්මාරක්ෂාවට නොවැලැක්විය හැකි තත්වයක් යටතේ විනා අන් අයෙකුට ශාරීරිකව හිංසා කිරීම කොහොමත් වැරදි ක‍්‍රියාවකි. එසේම තම දරුවා ශික්ෂණය කිරීම සඳහා ස්වේච්ඡාවෙන් භාරදී ඇති ආයතනයේ ප‍්‍රධානියාට එම ශික්ෂණ කාර්යයේ ම කොටසක් ලෙස ගනුලැබූ පියවරක් නිසා පහරදීම ද වැරදි ක‍්‍රියාවකි. මේ නිසා මෙම පහරදීම සම්බන්ධයෙන් ශිෂ්‍යාවගේ පියාට චෝදනා කිරීම සඳහා වැඩිදුර සිතාබැලීම එතරම්ම අවශ්‍ය නැත.

එසේ වෙතත් විදුහල්පතිවරයාගේ ක‍්‍රියාව පිළිබඳ සාකච්ඡා කිරීම එතරම්ම පහසු බව නොපෙනේ. ෂාක් ඩෙරීඩා ගේ සාකච්ඡාවට භාජනයවන ‘පාරිශුද්ධ ශරීරය’ පිළිබඳ පාරභෞතිකය සහ එය මත් ද්‍රව්‍ය වැනි ‘අස්වාභාවික’ ද්‍රව්‍ය වලින් දූෂණයට පත්වීම පිළිබඳ සාකච්ඡාව ඇසුරුකරගෙන පාරිශුද්ධ සංස්කෘතිය පිළිබඳ පාරභෞතිකය ප‍්‍රශ්න කිරීම දක්වා අවශ්‍යනම් මේ සාකච්ඡාව ගෙනයා හැකි නමුත් ඉන් මෙපිට තැනක මෙම සාකච්ඡාව ස්ථානගත කිරීමට මම කැමැත්තෙමි.

පාසැල තුළදී කිසියම් විනය නීති මාලාවකට ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන් නතුකර තබා ගැනීම පාසැල් අධ්‍යාපනයේ අනිවාර්ය අංගයකි. ඒ පසුපස ඇත්තේ ඕනෑම ආයතනයක් පවත්වාගෙන යාමට කිසියම් නීති රීති මාලාවක් අවශ්‍යවීම යන පොදු මූලධර්මය පමණක් නොවේ. පාසැල් අධ්‍යාපනයේ මූලික කාර්ය වන ළමයා ශික්ෂණය කිරීම පිළිබඳ කාර්යයට මෙම පාසැල් විනය මාලාව සෘජුව සම්බන්ධ වේ. උදාහරණයක් ලෙස ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන් කලට වේලාවට පාසැලට පැමිනීම හා නියමිත කාලසටහන් නිසි පරිදි අනුගමනය කිරීම මඟින් අපේක්ෂා කරන්නේ හුදෙක් පාසැලේ දෛනික කටයුතු කාර්යක්ෂම ලෙස පවත්වාගෙන යාම පමණක් නොවේ. ඒ මඟින් කලට වේලාවට හා පිළිවෙලකට වැඩ කිරීමට ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන් පුහුණු කිරීමක් ද අරමුණු කෙරේ. මෙම තත්වය තුළ ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන් ඉලක්ක කරගෙන විනය නීති මාලාවක් පවත්වාගෙන යාම පාසැල් අධ්‍යාපනයේ අනිවාර්ය ලක්ෂනයක් වීම නොවැලැක්විය හැක්කකි.

එසේනම් ගැටලුව පවතින්නේ කොහේ ද?

ගැටලූව පවතින්නේ විනය නීති මගින් අපේක්ෂිත පරමාදර්ශී තත්වය හා එම නීති මගින් පාලනය කිරීමට උත්සාහ දැරෙන තත්වයන් අතර ආතතිය තීව්ර වීමයි. වර්තමානයේ දී පාසැල් ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන් නිෂ්චිත විනය රාමුවක් තුළ පිහිටුවීම මීට වසර තිහ හතලිහකට පෙර ඒ සඳහා පැවැති හැකියාවට වඩා අසීරුය. මේ අසීරුභාවය නිසාම ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන් වෙතින් ඉහල විනය මට්ටමක් අපේක්ෂා කිරීමට ගුරුවරුන් හා විශේෂයෙන්ම විදුහල්පතිවරුන් බොහෝදුරට අපේක්ෂාභංගිත උත්සාහයන් දැරීම දක්නට ලැබේ. ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන් වෙතින් පමණක් නොව දෙමව්පියන් කෙරෙහි ද විනය නීති පැනවීමට තරම් විදුහල්පතිවරු ඉදිරියට ගොස් ඇත. මව්වරුන්ට පාසැලට පැමිනීමේ දී සාරි ඇඳීම අනිවාර්ය කරමින් විදුහල්පතිවරුන් විසින් පනවනු ලැබ ඇති අතීශය කරදරකාරී නීතිය එවැන්නකි. සාරිය ඇඳීම දෛනික ජීවන චර්යාවක් නොවන මව් වරුන්ට මෙන්ම සාරිය තම ‘සංස්කෘතික ඇඳුම’ නොවන මව්වරුන්ටද විදුහල්පතිවරුන්ගේ මෙම බලහත්කාරී සංස්කෘතික නීතිය කරදරයක් වී ඇත.

ඕනෑම විනය නීතියක් එය අනුගමනය කරනු ලැබීමට බල කෙරෙන කණ්ඩායම මත සංස්කෘතික මර්ධනයක් ලෙස ක‍්‍රියාත්මක වීම වැලැක්විය නොහැක්කකි. ඇත්ත වශයෙන්ම අධිපති කතිකාව ‘සංස්කෘතිය’ ලෙස හඳුන්වන්නේ ම මෙම මර්ධනයයි. ඒ අනුව සංස්කෘතිය රැකගැනීමට නම් මෙම මර්ධනය අවශ්‍ය බවට තර්ක කෙරේ. එසේ වුව ද සාමාන්‍යයෙන් සමාජයක තුළනයක් පවත්වාගෙන යාමට නම් මෙම සංස්කෘතික ජීවිතයේ මර්ධනය කරනු ලබන කලාපය හා මර්ධන යාන්ත‍්‍රණය අතර සමතුළිතභාවයක් පවත්වාගෙන යා යුතුය. මෙම සංස්කෘතික මර්ධනය සාධාරණීකරණය කරන දෘෂ්ටිවාදය වන ආගම් විවිධ මට්ටම් වලින් මෙම තුළනය පවත්වාගෙන යාමට උත්සාහ දරයි. ඉස්ලාම් ආගම ස්ථාපිත ආගම් අතරින් මෙම සංස්කෘතික මර්ධනය ඉහලම මට්ටමින් පවත්ගෙන යන අතර ක‍්‍රිස්තියානි ආගම එය අවම මට්ටමකින් පවත්වාගෙන යයි. මේ නිසා ඉස්ලාම් සමාජවලට ඉහත කී සමතුළිතභාවය පවත්වාගෙන යාම සඳහා සමාජය මත දැඩි පාලනයක් අවශ්‍ය කෙරේ. මේ නිසාම ඉස්ලාම් ආගම විසින් අනුදත් දේශපාලනය දැක්ම ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවිරෝධී අධිකාරීවාදී එකක් වීම නොවැලැක්විය හැකි දෙයක් වී තිබේ.

වර්තමානයේ සිංහල බෞද්ධ සමාජය තුළ දැකිය හැකි ප‍්‍රවණතාවයක් වන්නේ මෙම සංස්කෘතික මර්ධනය ක‍්‍රම ක‍්‍රමයෙන් තීව්ර වීමයි. වර්තමානයේ ඇතිවී තිබෙන බෙහෙවින් ආක‍්‍රමණකාරී බෞද්ධ ප‍්‍රබෝධය ඉහළ සංස්කෘතික මර්ධනයක් සහිත ඉස්ලාම් ආගම සමඟ තරඟකාරීව සිදුකෙරෙන්නක් වීම ද මෙම ඉහළ මර්ධනකාරිත්වයට හේතුවී ඇතැයි තර්ක කිරීමට පුළුවන. මෙම සංස්කෘතික මර්ධනයේ ගුණාත්මක ඉහළයාම ගැටලූ සහගත තත්වයක් බවට පත්වී ඇත්තේ මේ සංස්කෘතික මර්ධන යාන්ත‍්‍රණ මගින් මර්ධිත ජීවන භාවිතාවන් වෙත ජනයා වැඩි වැඩියෙන් පොළඹවනු ලබන යථාර්ථයක් සමාජය තුළ දක්නට ලැබීමයි.

ඉස්ලාම් සමාජවලට සාපේක්ෂව බෞද්ධ සහ ක‍්‍රිස්තියානි සමාජවල පීතෘමූලික බල ආයතනවල ආධිපත්‍යය සම්ප‍්‍රදායිකවම සාපේක්ෂ වශයෙන් ලිහිල් නිසා සාමාන්‍ය තත්වය තුළ ජනයා ඉහළ සංස්කෘතික නිදහසක් භුක්ති විඳී. වර්තමාන ධනේෂ්වර පරිභෝජනවාදය මෙම සංස්කෘතික නිදහස සමඟ හරියටම ගැලපේ. වර්තමාන පාලකයින් විසින් ඉතා ඉහලින් ඔසවා තබන සංවර්ධන කතිකාව තුළ මෙම අසීමාන්තික පරිභෝජන සංස්කෘතිය කේන්ද්‍රීය වැදගත්කමක් උසුලනු ලබයි. පාසැල් යන වයසේ විශේෂයෙන්ම ගැටවර වයසේ ළමුන් මෙම පාරිභෝජන සංස්කෘතියේ ඉතාම පහසු ගොදුරුය. සාමාන්‍ය මධ්‍යම පංතික ජීවිතයක් ගතකිරීමට තරම් ආර්ථික ශක්තියක් ඇති සෑම පවුලකින්ම පාහේ ළමුන්ගේ මෙම අධි පරිභෝජනවාදී පුරුදු වලට අනුබලයක් ලැබේ.

දැන් ගැටලූව වන්නේ මෙම අධි පරිභෝජන සංස්කෘතිය විසින් පාසැල් දරුවන් තුළ වගාකරනු ලබන සංස්කෘතික පුරුදු සහ පාසැල්වල විදුහල්පතිවරුන් හා ගුරුවරුන් මෙන්ම බෞද්ධ ආගමික සංස්ථාව විසින් ද විනය නීති මගින් මෙම සංස්කෘතික පුරුදු මර්ධනය කොට අත්පත්කරගැනීමට අපේක්ෂාකරනු ලබන පරමාදර්ශී ‘සංස්කෘතිය’ අතර දැඩි ආතතියක් තිබීමයි. මෙම ආතතිය විසින් මා ඉහත සඳහන් කළ සංස්කෘතික සමතුළනය බිඳදමා ඇත. ඇත්ත වශයෙන්ම ගම්පහ තක්ෂිලා විද්‍යාලයේ සිද්ධිය මගින් පෙන්නුම් කරන්නේ මෙම තත්වයයි. මේ තත්වය පාසැල් ළමුන් කීප දෙනෙක්ම සිය දිවි හානිකර ගැනීමට තරම් බරපතල වූ බව අපි මීට වසර කීපයකට පෙර දුටුවෙමු.

කෙසේ වෙතත් වර්තමානයේ පවත්නා ගැටලූව වන්නේ ලංකාවේ අධ්‍යාපන සංස්ථාව හා ආගමික සංස්ථාව මේ ගැටලූව දෙස විවෘත මනසකින් බැලීමට සමත් ද යන්නයි. විශේෂයෙන්ම පාසැලට පැමිනෙන දෙමව්පියන්ගේ ඇඳුම පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නය දෙස විවෘතව බැලීමට අසමත් අධ්‍යාපන සංස්ථාව සිසුන්ගේ විනය සම්බන්ධයෙන් විවෘතව බැලීමට ස්වේච්ඡාවෙන්ම කටයුතු කරාවියැයි සිතිය නොහැකිය. මව් වරුන්ට පාසැල පැමිනීමේ දී සාරිය ඇඳීම අනිවාර්ය කිරීම සම්බන්ධයෙන් චක‍්‍රලේඛයක් තිබේදැයි සොයා බැලූ කල්හී මට දැනටන්නට ලැබුනේ එවැනි චක‍්‍රලේඛයක් පවා නොමැති බවයි. පාසැලක් තුළ තිබිය යුතු විනයගත වාතාවරණයට අහිතකර නොවන ඇඳුමකින් පාසැලට පැමිනෙන විට දෙමාපියන් ද සැරසී සිටීමේ සාධාරණීකරණය කළ හැකි අවශ්‍යතාවය ක‍්‍රියාවට දැමෙන්නේ මව්වරුන්ට සාරිය ඇඳීම අනිවාර්ය කිරීමේ කරදරකාරී නීතියක් වශයෙනි.

මෙයින් පෙන්නුම් කෙරෙන්නේ විනය සම්බන්ධයෙන් පාසැල් සිසු සිසුවියන්ගේ ප‍්‍රාර්ථනා සහ ගුරුවරුන්නේ ප‍්‍රාර්ථනා අතර ඇතිවී ඇති ආතතිය සමනය කොට ඒ සම්බන්ධව සමතුළිත තත්වයක් ඇතිකරගැනීම සඳහා වූ පොදු සූදානමක් තවමත් නොමැති බවයි. කෙසේ වෙතත් මගේ අදහස වන්නේ නම් මෙය තවත් කල් දැමිය නොහැකි අවශ්‍යතාවයක් බවයි.

Read More

ශිෂ්ටාචාරමය ගැටුමක අවසානය:

ජාතික චින්තනය මහින්ද චින්තනය දක්වා රූපාන්තරණය වීම හෙවත් ධනේෂ්වර පරිභෝජනවාදයේ කොළපාට (ධර්මිෂ්ට) සමාජය නිල්පාටින් නිර්මාණය වීම

| නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි

1994 අගෝස්තු මාසයේ ඉතාම තීරණාත්මක මහා මැතිවරණයේ ප‍්‍රචාරක ව්‍යාපාරය දියත් වෙමින් පැවැතියදී TNL රූපවාහිනිය ප‍්‍රධාන මැතිවරණ කඳවුරු දෙකේ ප‍්‍රකාශකයින් සහභාගී කරවාගෙන රූපවාහිනී විවාද මාලාවක් පැවැත්වී ය. එයින් එකක් පැවැතියේ එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ ප‍්‍රබලයකු වූ ගාමිණී ජයවික‍්‍රම පෙරේරා හා පොදුජන එක්සත් පෙරමුණේ ප‍්‍රබලයකු වූ අමරසිරි දොඩංගොඩ අතරය. එවකට එජාප ආණ්ඩුවට විරුද්ධ විපක්ෂ කතිකාවේ ප‍්‍රධාන පෙළඹුම් පදය (catch word) වූ ‘‘දාහත් වසරක ශාපයේ’’ ප‍්‍රධාන අංගයක් ලෙස දොඩංගොඩ මහතා හඳුනාගත්තේ දේශීය නිෂ්පාදන භාවිත කිරීම වෙනුවට බටහිරින් එන භාණ්ඩ පරිහරණය කිරීමේ පරිභෝජන පුරුද්දයි. කොකා කෝලා වැනි බටහිර සිසිල් බීම වර්ග වලට වැඩි වැදගත් කමක් ලබා දී ඊට ආදේශ වශයෙන් භාවිත කළ හැකි ස්වදේශීය බීම වර්ග නොතකා හැරීම ගැන දොඩංගොඩ මහතා එජාප පාලනය විවේචනය ලක් කලේය. එවිට ජයවික‍්‍රම පෙරේරා මහතා විමසා සිටියේ දොඩංගොඩ මහතාගේ පක්ෂය බලයට පැමිණි කල්හී කොකා කෝලා වැනි බීම වර්ග තහනම් කරන්නේ ද යන්නයි. ඊට සෘජු පිළිතුරක් දීමට දොඩංගොඩ මහතාට හැකිවූයේ නැත.

දොඩංගොඩ මහතා එජාපයට එල්ල කළ විවේචනය වඩාත් සංගත හා සවිස්තරාත්මක ලෙස ඉදිරිපත් කරනු ලැබූ චින්තන ව්‍යාපාරයක් ඒ වන විට රට තුළ ජනප‍්‍රිය වෙමින් පැවැතුණි. එනම් ජාතික චින්තන ව්‍යාපාරයයි. ජාතික චින්තන ව්‍යාපාරය මගින් එජාපය 1977 දී ඉතාම ආක‍්‍රමණශීලී ලෙස හඳුන්වා දෙනු ලැබූ ධනවාදී-පරිභෝජනවාදී ලෝක දැක්ම පමණක් නොව ඊට එරෙහි විභවාත්මක විකල්පය වූ මාක්ස්වාදී සමාජවාදී ලෝක දැක්ම ද තීරණාත්මක ලෙස ප‍්‍රතික්ෂේප කරමින් නව ලෝක දැක්මක් යෝජනා කරනු ලැබීය. ‘77 ව්‍යාපෘතිය’ හඳුන්වා දෙනු ලැබූ වහාම ඊට එරෙහිව තියුණු විවේචනයක් එල්ල කලාවූ එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍ර ගේ ‘ධර්මිෂ්ට සමාජය’ කෘතිය මගින් යෝජිත ලෝක දැක්ම තාර්කික අන්තයක් කරා ගෙන යාමක් ලෙස ජාතික චින්තන ව්‍යාපාරය හැඳින්වීමට පුළුවන. ගුණදාස අමරසේකර හා නලින් ද සිල්වා විසින් මූලික වශයෙන් ගොඩ නංවනු ලැබූ මෙම ලෝක දැක්ම එවකට ජව සම්පන්න හා තියුණු බුද්ධියකින් යුතු තරුණ රැුඩිකල් දේශපාලන ක‍්‍රියාධරයකුව සිටි පාඨලී චම්පික රණවක විසින් දේශපාලන ව්‍යාපෘතියක් බවට පත්කරන ලදි.

මේ අය ‘77 ව්‍යාපෘතිය’ මඟින් අනුදත් අධිපති සංවර්ධන මොඩලය එකහෙළා බැහැර කරමින් ජාතික චින්තනය නමින් ඔවුන් විසින්ම නම් කලා වූ සරළ අල්පේච්ඡු, ගැමි කෘෂිකර්මය මත පදනම් වූ සමාජ-ආර්ථික මොඩලයක් යෝජනා කළහ. මෙම ආර්ථික දර්ශනය සාධාරණිකරණය කරමින් චම්පික රණවක ප‍්‍රකාශ කලේ පුළුල්ව ගත්කල කාර්මික ශිෂ්ටාචාරයේ නිමැවුමක් වන ට‍්‍රැක්ටරයට වඩා ඊට ආදේශකයක් වන සම්ප‍්‍රදායික කෘෂිකර්මයේ නිමැයුමක් වූ උදැල්ල කාර්යක්ෂමතාවයෙන් ඉහල බවයි.

1997 දී පළ කල ඉතාම විචිත‍්‍ර කෘතියක් මගින් සී. ඒ. චන්ද්‍රපේ‍්‍රම මෙම ‘සරච්චන්ද්‍රවාදී ලෝක දැක්ම දෘඩ විවේචනයට ලක්කරමින් ‘77 ව්‍යාපෘතිය’ මගින් පරිකල්පනය කරන ලද සමාජය ‘කොළපාට සමාජය’ යනුවෙන් නම් කලේය. ඔහුගේ කෘතියේ නම වූයේ ද එයමයි. මේ චන්ද්‍රපේ‍්‍රම දැන් රාජපක්ෂ පාලනයේ කිට්ටු මිතුරෙක් වන අතර ගොඨාභය රාජපක්ෂ පසසමින් පොතක් ද ලීවේය.

1994 පොදුජන එක්සත් පෙරමුණේ ජයග‍්‍රහණය බොහෝ දුරකට මෙම ‘සරච්චන්ද්‍රවාදී ලෝක දැක්මේ’ ජයග‍්‍රහණයක් ද විය. කොසේ වෙතත් ජාතික චින්තනයේ ප‍්‍රකාශකයින් 1994 පොදුජන එක්සත් පෙරමුණේ ජයග‍්‍රහණය සාදරයෙන් පිළිගත් සිද්ධියක් වූයේ නැත. ඒ එහි පෙරමුණේම සිටියේ මාක්ස්වාදීන් හා ලිබරල්වාදීන් නිසාය. ඒ වනවිට නලින්-අමරසේකර සංධානයෙන් වෙන්වී සිටි චම්පික රණවක පොඑපෙ ජයග‍්‍රහණය කරවීමට උනන්දුවෙන් මැදිහත් වුව ද පොඑපෙ ආණ්ඩුවේ ගමන් මග මුල සිටම අනුමත කලේ නැත.

කෙසේ වෙතත් 2005 මහින්ද රාජපක්ෂගේ ජයග‍්‍රහණය ජාතික චින්තනයේ ජයග‍්‍රහණයක් විය. විවිධ හේතු නිසා එකිනෙකාට විරුද්ධ වුවද ජාතික චින්තන කඳවුරේ සැලකිය යුතු වැදගත්තමක් සහිත සියල්ලෝම 2005 ‘ජයග‍්‍රහණය’ පසුපස සිටියහ.

ලංකාවේ ග‍්‍රාමීය සම්භවයක් සහිත මධ්‍යම පංතිකයාගේ දෘෂ්ටිවාදී මනඃ සෘෂ්ටියේ (fantasy ) දේශපාලන පරිකල්පනය ඓතිහාසික-සාහිත්‍යමය ආඛ්‍යානයක් ලෙස ප‍්‍රකාශයට පත්කල ගුණදාස අමරසේකරගේ ‘ගමනක මුල’ නවකතාවෙන් ඇරඹි කතාමාලාව පරිපාකයට පැමිනියේ ‘ගමනක අග’ නව කතාවෙනි. කතාව අවසාන හරියේ එහි කතා නායකයා වන පියදාස ප‍්‍රභාකරන් පරාජයට පත්වීමෙන් පසුව ලංකාවට පැමිණ ‘77 ව්‍යාපෘතිය’ ගැන මෙසේ කියයි:

‘‘ඒ මොඩලෙ මේ රටේ කවදා වත් හරි යන්නෙ නැහැ. අඩු ගනනෙ ජේ.ආර්. ගෙන් වත් අපිට ඒක වැටහෙන්න තිබුන. ඒ මොඩලෙ වෙන රටවල හරියන්න පුළුවන්. ඉන්දියාවෙ හරියන්න පුළුවන් ... චීනෙ හරියන්න පුළුවන් ... ඒත් මේ රටේ හරියන්නේ නැහැ... අපි උපන්ගෙයි සමාජවාදියො... අපි සමාජවාදියො වෙලා තියෙන්නෙ බුද්ධාගම හින්ද... මාක්ස්වාදය හින්ද නෙවෙයි.’’

අමරසේකර තම ආඛ්‍යානයේ වීරයා ලවා මෙසේ කියවන්නේ ‘මහින්ද චින්තනයත්’ ජේ.ආර්. චින්තනයම බවට ඉව වැටී ඇති නිසා විය හැකිය.

කෙසේ වෙතත් දැන් සිදුවෙමින් පවතින්නේ කුමක්ද? නලින් ද සිල්වා හා ගුණදාස අමරසේකර ‘බටහිර ආක‍්‍රමණයෙන් රට ගලවා ගැනීමට’ පුදන සහයෝගය යටතේ ද, චම්පික රණවකගේ ක‍්‍රියාකාරී මැදිහත්වීම යටතේ ද ‘77 මොඩලය’ ජේ.ආර්. ට සිතාගැනීමට පවා නොහැකි වේගයකින් ඉදිරියට යමින් තිබේ. සරච්චන්ද්‍ර විසින් ‘‘බටහිර රටවල් තුන්වෙනි ලෝකයේ රටවල් විලූම්පනය කරන කරන ක‍්‍රම වලින් එකක් ලෙස’’ හඳුන්වනු ලැබූ සංචාරක ව්‍යාපාරය විදේශ විනිමය අද්දන මැජික් යතුර ලෙස සලකා එය නංවාලීමට ගෝඨාභය රාජපක්ෂ කොළඹ නගරය සිංගප්පූරුවක් නොව නිව්යෝක් පුරවරයක් කිරීමට ලහිලහියේ කටයුතු කරමින් සිටියදී ඒ කටයුත්තට අවශ්‍ය විදුලිය ඉතිරිකිරීමේ සුළු ව්‍යාපෘතිය 1990 දශකයේ මුල ‘සංවර්ධනයේ තුන්වන යාමය’ පොත ලියූ වත්මන් විදුලිබල ඇමති චම්පික රණවකට පවරා ඇත.

රට පුරා ඇඟළුම් කර්මාන්තශාලා පිහිටුවීම ‘අපගේ ගැමි-කෘෂි ආර්ථිකය නමැති මිනීපෙට්ටිය මත ගසන අවසාන ඇනය’ බව පවසමින් 1993 දී රණසිංහ පේ‍්‍රමදාසට අභියෝග කොට අපනයනාභිමුඛ ආර්ථිකය හෙළා දුටු ගුණදාස අමරසේකර විමල් වීරවංශ සමඟ එකතුව බැරැුක් ඔබාමාට හා හිලරි ක්ලින්ටන්ට බැනවදිමින් සිටිය දී බැසිල් රාජපක්ෂ අමරසේකරගේ උපන්ගෙයි සමාජවාදියා වවන බඩ ඉරිඟු කරල් ද පිටරට පටවමින් ඒ ඇණගසනු ලැබූ ගැමි-කෘෂි ආර්ථිකය නමැති ඇනගසන ලද මිනීපෙට්ටිය අළුතෙන් කාපට් අතුරණ ලද මාර්ග දිගේ සුසානය වෙත රැුගෙන යමින් සිටී. ඒ නාමල් රාජපක්ෂ සරච්චන්ද්‍රට මෙන්ම අමරසේකරට ද පපුවේ අමාරුව හැදෙන මට්ටමට කොළඹ පමණක් නොව ‘දළදාහිමි වැඩසිටින බිමේ ද රාත‍්‍රී කාර් රේස් පවත්වමින් ද, රගර් ක‍්‍රීඩාව ගැමි තරුණයින් අතර ජනප‍්‍රිය කරමින්ද අමරසේකරගේ ‘රටේ අනාගතය භාර ගැනීමට සිටින ගැමි තරුණයා’ බටහිර විජාතික පරිභෝජනවාදී සංස්කෘතියේ රූකඩයක් කිරීමට කටයුතු කරමින් සිටියදීය.

මේ සියල්ල සිනාමුසුව හා උනන්දුවෙන් බලා සිිටින සී.ඒ. චන්ද්‍රපේ‍්‍රම යලිත් වරක් මෙසේ කියනු ඇත: ‘‘මෙය කිසිදු දේශපාලන මතවාදයක් නැති නිකම්ම පවතින පෘතග්ජන මිනිසුන්ගේ යුගයකි’’ (කොළපාට සමාජය, පිටුව 4). මේ සියල්ලට නායකත්වය දෙන්නෙ ‘හිස නැති කවන්ධයක්’ය යන අමරසේකර ගේ කෙඳිරිගෑම කාට නම් ඇසේවිද?

Read More

දේශද්‍රෝහියෙකුගේ මිත්‍යා දෘෂ්ටික සිතුවිලි

| නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි

බන්දුල ගුණවර්ධනගේ සාධාරණ අධ්‍යාපනය

අධ්‍යාපන ඇමති බන්දුල ගුණවර්ධන විසින් ජාතික පාසැල් වල සිසු සිසුවියන්ට උසස් පෙළ සඳහා වෙනත් ජාතික පාසැලකට යාම අවහිර කිරීම සඳහා ගනුලැබූ පියවර පසුගිය දිනවල බෙහෙවින් ජන අප‍්‍රසාදයට පාත‍්‍ර විය. මේ පියවර ඒ මහතා විසින් හඳුන්වා දෙනු ලැබූවක් නොවන බවටත් දැනටමත් ඊට අදාල චක‍්‍රලේඛ පවතින බවටත් ගුණවර්ධන මහතා කරන ප‍්‍රකාශය සත්‍යයක් බවට සැකයක් නැත. නමුත් එම චක‍්‍රලේඛ නිසිලෙස ක‍්‍රියාත්මක වී නැති බව පැහැදිළිව පෙනේ. මේ නිසා මේ ගැටලූව දෙස ගුණවර්ධන මහතාට බැට දීමෙන් ඔබ්බට ගොස් සාකච්ඡුා කළ යුතුබව මගේ අදහසයි.

බන්දුල ගුණවර්ධන මහතාගේ තර්කය වන්නේ එක් ජාතික පාසැලකින් තවත් ජාතික පාසැලකට උසස් පෙළ සඳහා මාරුවී යාමට ඉඩ දීම හේතුකරගෙන ග‍්‍රාමීය සිසු සිසුවියන්ට අසාධාරණයක් සිද්ධවන බවයි. ඔහු මෙහිදී කොළඹ ප‍්‍රසිද්ධ ජාතික පාසැල් වල සාමාන්‍ය පෙළ සඳහා උසස් ප‍්‍රතිඵල ලබාගත් සිසු සිසුවියන් ඊට වඩා ජනප‍්‍රිය පාසැල් වලට උසස් පෙළ සඳහා ඇතුල් වීම තම තර්කය සාධාරණීකරණය කිරීම සඳහා උපයෝගී කරගනී. ඔහුගේ තර්කය වන්නේ මේ තත්වය නිසා උසස් ප‍්‍රතිඵල ලබාගෙන ප‍්‍රධාන පෙළේ ජනප‍්‍රිය පාසැල් වලට උසස් පෙළ සඳහා ඇතුල් වීමට අපේක්ෂාවෙන් සිටින ග‍්‍රාමීය සිසු සිසුවියන්ට අසාධාරණයක් සිද්ධවන බවයි. මෙය පහසුවෙන් බිඳහෙලිය හැකි තර්කයක් නොවන අතරම ඇමතිවරයාගේ උත්සාහය මගින් මෙම ගැටලූවට විසඳුමක් ලැබෙන්නේනම් අප එයට එකහෙළාම සහය දැක්විය යුතුය.

ඇත්ත වශයෙන්ම මෙම තීරණය ඇමතිවරයා විසින් ප‍්‍රකාශයට පත්කල වහාම එක්තරා ගුවන්විදුලි නාලිකාවක් මගෙන් මේ පිළිබඳ අදහස් විමසා සිටියේ ය. එහිදී මා මගේ ක්ෂණික ප‍්‍රතිචාරය ලෙස ප‍්‍රකාශ කළේ මෙම පියවර නරක එකක් නොවන බවයි. මගේ අදහස අදාල නාලිකාවෙන් ප‍්‍රචාරය කලාදැයි මම නොදනිමි. කෙසේ වෙතත් මේ සම්බන්ධව ඇතිවූ මහජන සාකච්ඡුාව තුළ මතුවූ කරුණු ඔස්සේ වැඩිදුර සිතා බැලීමේ දී මට ඒත්තු ගියේ ඇමතිවරයාගේ ක‍්‍රියා මාර්ගය ගැටලූ සහගත බවයි.

ඇමතිවරයාගේ ‘ග‍්‍රාමීය ජනයාට සාධාරණය ඉෂ්ට කිරීම’ පිළිබඳ කියාපෑම පිළිබඳව සැක කිරීමට තවත් හේතුවක් ද තිබේ. එනම් අපගේ දේශපාලන සංස්කෘතිය තුළ අසාධාරණයට ලක්වූ පිරිස්වලට සාධාරණය ඉෂ්ට කිරීම පිළිබඳව වන කියාපෑම් හී පසුපස ඇත්තේ එතරම් ම ප‍්‍රසන්න දේ නොවන හෙයිනි. මෙහිදී මා මතුකරන ප‍්‍රශ්නය වන්නේ සාධාරණත්වය පිළිබඳ මූලධර්මය මත පදනම් වී ඇති සෑම යෝජනාවක්ම ක‍්‍රියාවට දැමීමට අපගේ පාලකයින් පියවර ගන්නේ ද යන්නයි. අධ්‍යාපනයට අදාලවම උදාහරණයක් මෙහි දී සලකා බැලීමට කැමැත්තෙමි.

මීට වසර කීපයකට පෙර මහාචාර්ය ඒ. වී. සුරවීර ගේ සභාපතිත්වයෙන් පැවැති ජාතික අධ්‍යාපන කොමිසම මගින් පළමු ශ්‍රේණියට ළමුන් ඇතුලත් කිරීම සඳහා ඇති තරඟයට පිළියමක් ලෙස ඉතාම වැදගත් යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කරන ලදි. එනම් ජනප‍්‍රිය පාසැල් වල ප‍්‍රාථමික පංති ඒවායින් ඉවත් කිරීම සහ වෙනම ප‍්‍රථමික පාසැල් ඇති කිරීමයි. මෙම යෝජනාව ලංකාවේ අධ්‍යාපන කෙෂ්ත‍්‍රය මුහුණදෙන ගැටලූ පමණක් නොව කොළඹ නගරයේ රථවාහන තදබදයට පවා සාර්ථක පිළියමක් වන පරිද්දෙන් ක‍්‍රියාත්මක කරණු ලැබිය හැකි යෝජනාවකි. නමුත් මෙම යෝජනාව ක‍්‍රියාත්මක වූයේ නැත. ඊට ප‍්‍රධාන හේතුව වූයේ කොළඹ ප‍්‍රභූ සමාජයේ මාෆියාවක් වන ආදි ශිෂ්‍ය සංගම් මීට තදින්ම එරෙහි වීමයි. මේ තත්වය තුළ ලංකාවේ දේශපාලකයින්ගේ සාධාරණත්වය පිළිබඳ කියාපෑම් එතරම් බැරූරුම් ලෙස භාරගැනීමට සාධාරණ පදනමක් ඇත්තේ නැත. එම නිසා බන්දුල ගුණවර්ධන ඇමතිවරයාගේ සාධාරණත්වය පිළිබඳ කියාපෑම දැනට පසෙකින් තබා අපි ගැටලූව විභාග කර බලමු.

ලංකාවේ පාසැල් පද්ධතිය තුළ බරපතල අසමානතා පවතී. ඒ අසමානතා පවතින්නේ ග‍්‍රාමීය හා නාගරික වශයෙන් පමණක් නොවේ. ඇත්ත වශයෙන්ම අසමානතාවයේ සැබෑ පදනම වන්නේ සමාජයේ ඉහල පංතීන්වල සාමාජිකයින්ගේ දරුවන් ඉලක්ක කරගත් පාසැල් හා පහළ පංතීන්වල සාමාජිකයින්ගේ දරුවන් ඉලක්ක කරගත් පාසැල් අතර පවතින වෙනසයි. ගුණවර්ධන ඇමතිවරයා තමන්ගේ කටින් පිටවන සෑම වචන දහයකටම වරක් සී. ඩබ්. ඩබ්. කන්නන්ගර මහතා ගේ නම පුනරුච්ඡුාරණය කළත් මෙම අසමානතාවය ඉවත් වීමට එයින් පමණක් සේවයක් වන්නේ නැත.

මෙම අසමානතාවය ඊනියා ජාතික පාසැල් අතරම පවතී. කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලය මෙන්ම කොටහේන මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය ද, ආදුරුප්පු වීදියේ අමීඞ් අල් හුසේනියා විද්‍යාලය ද ජාතික පාසැල් වේ. ඒ නිසා ඇමතිවරයා කතාකළ යුත්තේ තරස්ටන් විද්‍යාලයේ සිට රාජකීය විද්‍යාලයට උසස් පෙළ සඳහා සිසුන් මාරුවී යාම වැලැක්වීම ගැන නොව, මෙම පියවර නිසා කොටහේන මහා විද්‍යාලයේ හෝ අමීඞ් අල් හුසේනියා විද්‍යාලයේ සිසුන්ට රාජකීය විද්‍යාලයට උසස් පෙළ සඳහා පිවිසීමට ඇති සුළු ඉඩකඩ ද මේ මගින් ඇහිරී යාම පිළිබඳවයි.

මෙහිදී වැදගත්වන තවත් කාරණයක් තමයි ජාතික පාසැල් හා පලාත් පාසැල් අතර තිබෙන බෙදීමේ ඇති ව්‍යාජ බව. මෙම බෙදීමට කිසියම් සාධාරණත්වයක් තිබීමට නම් සියලූම ජාතික පාසල් සියලූම පලාත් පාසැල් වලට වඩා ගුණාත්මක වශයෙන් ඉහල විය යුතුය. නමුත් එය කිසිසේත්ම එසේ නොවේ. ඇතැම් ගුණාත්මක වශයෙන් ඉහල පාසැල් පලාත් සභා මහ ඇමති වරුන්ගේ උවමනාවට ජාතික පාසැල් මට්ටමට පත් නොකළ අවස්ථා මෙන්ම ඇතැම් පාසැල් මධ්‍යම ආණ්ඩුවේ ඇමතීන්ගේ උවමනාවට ගුණාත්මක වශයෙන් පහළ තත්වය නොසලකා ජාතික පාසැල් බවට පත්කර ඇති අවස්ථා ද තිබේ. ගුණවර්ධන ඇමතිවරයා ගේ ඊනියා ‘සාධාරණත්වවාදය’ ක‍්‍රියාවට දැමෙන්නේ මේ විකෘති තත්වයන් එලෙසම තිබියදීය.

අනෙක් අතට තව දුරටත් මතුකල හැකි ප‍්‍රශ්නය වන්නේ තර්ස්ටන් විද්‍යාලයේ සිට රාජකීය විද්‍යාලයට සිසුන් මාරුවෙන්නේ ඇයි ද යන කාරණයයි. මේ ප‍්‍රශ්නය බරපතල ආකාරයෙන් විමසුවහොත් ගුණවර්ධන ඇමතිවරයාගේ සාධාරණත්වය ඇතිකිරීමේ ව්‍යාපෘතිය ඔය තරම් සිල්ලර මට්ටමේ වැඩ වලින් කළ හැක්කක් නොවන බව පෙනී යනු ඇත.

ලංකාවේ අධ්‍යාපනය පිළිබඳ පොදුජන විඥානය පදනම් වී තිබෙන්නේ එය සමාජ ඉණිමගේ ඉහලට ගමන් කිරීමේ යාන්ත‍්‍රණයක් ලෙස භාවිත කිරීමට ඇති හැකියාව මතය. මෙම හැකියාවට අභියෝගයක් වන ඕනෑම පියවරකට සමාජයේ මධ්‍යම හා පහළ පංතීන් වෙතින් විරෝධය එල්ල වීම වැලැක්විය නොහැකිය. එය හරියට පුද්ගලික අංශයේ විශ‍්‍රාම වැටුප් පනතට නිදහස් වෙළඳ කලාපයේ කම්කරුවන්ගෙන් පැමිණි මාරාන්තික විරෝධය මෙනි.

ඇත්ත වශයෙන්ම අධ්‍යාපනය පිළිබඳ මෙම පොදුජන විඥානයේ බරපතල ගැටලූ පවතී. එම පොදුජන විඥානය ලංකාවේ අධ්‍යාපනයේ බිඳ වැටීමට විශාල වශයෙන් ඉවහල් වී ඇත. විශේෂයෙන්ම ටියුෂන් කර්මාන්තයේ ඇතිවී තිබෙන භයානක ව්‍යාප්තිය පසුපස ඇත්තේ මෙම පොදුජන මානසිකත්වයයි. කෙසේ වෙතත් මේ ආණ්ඩුවේ ආර්ථික හා සමාජ දැක්ම හරහා සිදුවනනේ මෙම මානසිකත්වය තවතවත් ධෛර්යමත් කිරීම විනා ඊට එරෙහිව ගමන් කිරීම නොවේ. එවැනි තත්වයක් තුළ ගුණවර්ධන ඇමතිවරයාගේ ඊනියා සාධාරණත්වවාදය දේශපාලන උප්පරවැට්ටියක් නොවේ නම් හුදු ව්‍යාජොක්තියක් පමණි.

Read More